ตอนที่ 202 ที่แท้ก็มีส่วนของเขาด้วย?

ตำราสวรรค์ไร้อักษร กำหนดความเป็นความตายของมนุษย์ บันทึกเหตุและผลของชาติก่อนและชาติปัจจุบัน รู้อดีตอนาคต

มนุษย์ตั้งแต่วินาทีที่เกิด ทุกอย่างได้ถูกกำหนดไว้แล้ว

ดูเป็นตำราเล่มบางๆ เล่มหนึ่ง แต่กลับบันทึกชะตากรรมของสรรพชีวิต ใต้ชื่อของซู่เป่าปรากฏตัวอักอักษรตัวใหญ่สีแดงบรรทัดหนึ่ง

มารในใจ พึ่งพาความช่วยเหลือภายนอกไม่ได้

จี้ฉางขมวดคิ้วทำสีหน้าเคร่งขรึม เจ้าเด็กน้อยอายุสามสี่ขวบคนหนึ่ง จะมีมารในใจอะไรได้

แต่ในเมื่อที่ปรากฏคืออักษรสีแดง ต้องไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน

นี่ยังพอว่า ยังให้ความช่วยเหลือใดๆ เธอไม่ได้อีก...

นั่นเป็นผีเจ้าเล่ห์เชียวนะ!

ซู่เป่าถามขึ้นว่า “อาจารย์คะ ผีเจ้าเล่ห์ตนนั้นทำไมต้องคอยจ้องพวกเราด้วยล่ะ”

ตอนแรกจ้องลุงสี่

จากนั้นตอนนี้ก็เป็นพี่จื่อซี

จี้ฉางส่ายหน้า “เขาไม่ได้จ้องลุงสี่ของเจ้ากับซูจื่อซีหรอก เพียงแต่จ้องเจ้าต่างหาก”

ซู่เป่าสงสัย ถ้าจ้องเธอก็มาหาเธอเลยสิ!

ไปหาลุงสี่กับพี่ของเธอทำไม

ซู่เป่าตัดสินใจจะไปคุยกับผีเจ้าเล่ห์ตนนั้น

เป็นผีนี่ จะไม่มีคุณธรรมของผีไม่ได้...

ซู่เป่าพูดพึมพำพึมพำ “ให้หนูทำนายดูก่อน ผีเจ้าเล่ห์ตนนั้นซ่อนตัวอยู่ที่ไหน!”

เจ้าเด็กน้อยวิ่งออกไป หยิบเต่าที่กำลังอาบแดดอยู่บนน้ำพุภูเขาปลอมในสวนดอกไม้ด้านนอกลงมา

“ฮ่า” เสี่ยวซู่เป่าจับเต่าหมุนรอบหนึ่ง

เจ้าเต่าแก่ใจเย็นเป็นอย่างมาก นอนราบไปตลอดกระบวนการ ทั้งสี่เท้า หางและหัวต่างยื่นออกมาจากกระดองเต่าอย่างผ่อนคลายเป็นอย่างมาก มันหรี่ตา

เสี่ยวอู่เกาะอยู่อีกด้าน ขณะที่เล็งมองศีรษะของมันหมุนมา ก็รีบยื่นคอไปจิกมันทันที

ซู่เป่าจับเสี่ยวอู่เอาไว้ แล้วให้เกาะอยู่บนไหล่ “เสี่ยวอู่จะก่อกวนไม่ได้นะ!”

จี้ฉางมองซู่เป่าที่หมอบลงตรงหน้าแล้วโยนเต่าออกไป บริสุทธิ์ไร้เดียงตา แววตาของเธอดูใสๆ ไม่มีความกลัดกลุ้มเลยสักนิด

บางที...อาจจะไม่ได้รุนแรงอย่างที่เขาคิดก็ได้

คุณปู่เต่าหมุนติ้วๆๆ บนพื้นรอบหนึ่ง แล้วในที่สุดก็หยุดลง

ซู่เป่ายื่นนิ้วชี้ออกมา ทำท่าทาง “คุณปู่เต่า ผีเจ้าเล่ห์ตนนั้นอยู่ที่หนานเฉิงเหรอ”

คุณปู่เต่าไม่พูดไม่จา เสี่ยวอู่ส่ายหน้าดิกๆ ทำท่าทางว่าฉันเข้าใจทุกอย่าง “มันบอกว่าใช่ๆๆ!”

ซู่เป่า “อือฮึ เข้าใจแล้ว!”

จี้ฉาง “…”

ตลอดทางที่เขาตามผีเจ้าเล่ห์ไป ที่สุดท้ายก่อนที่เขาหายไปก็คือหนานเฉิง

ดูเหมือนว่าครั้งนี้จะต้องไป

ช่วงเย็นวันที่สองของเทศกาลไหว้บ๊ะจ่าง ซูเยว่เฟยกลับมาแล้ว

ในห้องโชยไปด้วยกลิ่นหอมของบ๊ะจ่าง นึ่งบะจ่างให้ร้อนอยู่ในหม้อนึ่ง ซู่เป่ายกตะกร้าน้อยๆ ใบหนึ่งไปใส่

“หนึ่งลูก สองลูก...ห้าลูก...สิบลูก...สิบเอ็ดลูก”

มู่กุยฝานอิงอยู่ข้างโต๊ะคอนโซล มือหนึ่งถือฝาของหม้อนึ่ง

“กินเยอะขนาดนั้นเลยเหรอ” เขาพูดขึ้น

ซู่เป่าพยักหน้า “ลุงสามบอกแล้วว่าจะกินสิบเอ็ดลูก”

มู่กุยฝานเบ้ปาก ซูเยว่เฟยดีที่สุดได้กินตั้งสิบเอ็ดลูก ทำให้แก้วตาดวงใจของเขาต้องทำอย่างยากลำบากขนาดนั้น มิหนำซ้ำยังยกให้เขาด้วยตัวเองอีก

ซูเยว่เฟยที่มาถึงประตูห้องครัวอดไม่ได้ที่จะยิ้ม เจ้าเด็กน้อยจำได้อย่างแม่นยำเชียว

“ซู่เป่า” เขาพูดด้วยน้ำเสียงอบอุ่นและน่าฟัง

พอซู่เป่าหันหน้าไป ก็เห็นซูเยว่เฟยที่อยู่ในชุดกัปตัน ทันใดนั้นดวงตาทั้งสองก็เปล่งประกายขึ้นมา

“ว้าว ลุงสามเท่มากๆ เลย!”

มู่กุยฝานที่อยู่ข้างๆ เหอะ เขาไม่คู่ควรให้ถูกพูดถึงอย่างที่คิดไว้จริงๆ

ซู่เป่ายกตะกร้า ส่งบ๊ะจ่างให้ซูเยว่เฟยราวกับโอ้อวดคุณงามความดี “ลุงสามคะ บ๊ะจ่างสิบเอ็ดลูก!”

หนึ่งตะกร้าเต็มๆ

ซูเยว่เฟยอดไม่ได้ที่จะอุ้มซู่เป่าขึ้นมา หยิบกล่องของขวัญน้อยๆ ที่สวยงามออกมากล่องหนึ่ง “เอ้า ของขวัญให้เธอ”

ซู่เป่าว้าวเสียงหนึ่ง เธอมีของขวัญด้วย!

“ขอบคุณค่ะลุงสาม! ลุงสามดีที่สุดเลย!” ซู่เป่ากอดคอของซูเยว่เฟยอย่างดีใจ