ตอนที่ 226 คุณพยาบาลใจร้าย

นายหญิงซูไม่ต้องการฝังเข็ม ในเวลานี้ซูอีเฉินเดินเข้ามาและถามว่า "เกิดอะไรขึ้น"

ซู่เป่าพูดขึ้นมา “ลุงใหญ่ คุณยายไม่อยากฝังเข็มค่ะ”

ซูอีเฉินมองไปยังนายหญิงซูด้วยสีหน้าอันเคร่งเครียด “สัญญากันแล้วไม่ใช่เหรอ”

นายหญิงซูไม่พูดอะไร “...”

และเธอก็ถูกผลักลงบนเตียงในโรงพยาบาล

ซู่เป่าถือเข็มเงินด้วยสีหน้าจริงจัง "คุณยาย รักษาคำพูดหน่อยสิคะ!"

นายหญิงซู “...”

การฝังเข็มใช้เวลาค่อนข้างนาน

เมื่อจี้ฉางกลับมาพร้อมกับซูจิ่นอวี้ ซู่เป่านั้นกำลังใจจดใจจ่ออยู่กับการฝังเข็ม

เจ้าตัวเล็กดูน่ารักมาก เธอถือเข็มเงิน ใบหน้าเล็ก ๆ จริงจังโดยไม่รู้ตัว ยิ่งมองยิ่งน่าเอ็นดู

"ลูกศิษย์ของฉันน่าทึ่งมากจริงๆ " จี้ฉางชื่นชมความช่ำชองของซู่ "ข้าสอนแต่ทฤษฎีให้ แต่ดูเหมือนว่าซู่เป่าจะไปฝึกฝนมันมาด้วย"

ซูจิ่นอวี้พยักหน้า "แน่นอน ลูกสาวที่ฉันคลอดออกมาเองแท้ๆ จะไม่น่าทึ่งได้อย่างไร"

จี้ฉาง "..."

หลังจากนั้นไม่นาน นายหญิงซูก็ฝังเข็มและรมยาเสร็จ นอนอยู่บนเตียงด้วยความหมดอาลัยตายอยาก

นายหญิงซูโวยวาย “เจ้าตัวเล็ก ภาพลักษณ์ของยายพังหมดแล้ว!”

ฮือๆๆ แต่ก่อนเคยคิดว่าเจ้าตัวเล็กเป็นคนที่น่ารักและอ่อนโยนที่สุดในโลกหล้า แต่ใครจะคิดว่าเธอจะหยิบเข็มขึ้นมาจริงๆ

แถมตอนที่ฝังเข็มยังยังมีแรงเยอะมาก จนกดเธอไว้ไม่ให้ขยับไปไหนได้

ซู่เป่าเก็บเข็ม พลางลูบนายหญิงซูด้วยมือเล็กๆ อันอ่อนนุ่มเพื่อปลอบใจ “โอ๋ๆ เดี๋ยวครั้งต่อไปซู่เป่าจะมือเบาให้มากกว่านี้นะคะ”

ประโยคนี้ฟังดูแล้วช่างทะแม่งๆ อย่างบอกไม่ถูก และหลังจากนั้น...

นายหญิงซูลุกขึ้นนั่ง พยายามยกขาขึ้น และรู้สึกประหลาดใจที่พบว่าขาของเธอแข็งแรงขึ้นมาก

“ยายเดินได้แล้วเหรอ” เธอถามอย่างมีความสุข

ซู่เป่าโบกมือ: "ยังค่ะ ต้องพักผ่อนให้เต็มที่สักสามวันก่อน"

นายหญิงซู "แล้วจะเดินได้ภายในสามวันไหม"

ซู่เป่า "หลังจากสามวันไปแล้ว ต้องฝังเข็มอีกครั้งนะคะ"

นายหญิงซู "..."

ไปไหนก็ไปเลย ไม่รักแล้ว!

ซูจิ่นอวี้ลอยไปข้างๆ อดไม่ได้ที่จะหัวเราะและพูดว่า "นายหญิงนี่ ดราม่าเก่งซะจริงๆ..."

เมื่อตอนเธอป่วย บรรยากาศที่บ้านเงียบมาก

แต่ซูจิ่นอวี้จำได้ว่าก่อนที่เธอจะได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นมะเร็งเม็ดเลือดขาว บรรยากาศที่บ้านมีความสุขมาก และแม่ของเธอก็ดราม่ามากเช่นกัน

แต่ทุกอย่างเริ่มเปลี่ยนไปหลังจากที่เธอเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาล

"เยี่ยมมาก... เป็นเวลานานแล้วที่แม่ไม่เห็นคุณยายของหนูเป็นแบบนี้" ซูจิ่นอวี้แตะหัวเล็กๆ ของซู่เป่า "ลำบากหนูแย่เลย"

ซู่เป่าส่ายหัว "ไม่ลำบากเลยค่ะ!"

แม้ว่าตอนนี้แม่ของเธอจะเป็นวิญญาณ แต่ซู่เป่าก็รู้สึกพอใจมากแล้ว

เพราะเธอมีพ่อแม่ ปู่ย่า ตายาย และพี่น้องอยู่รอบตัวเธอ...

จนกว่าแม่จะไปจุติก็วันที่สิบสี่กรกฎาคม เธอยังสามารถอยู่กับแม่ได้อีกหลายวัน

ซูอีเฉินเดินเข้ามาและพูดว่า "ทำเรื่องออกจากโรงพยาบาลเรียบร้อย ไปกันเถอะ!"

ซูอีเฉินหยุงนายหญิงซูไปที่รถเข็น แล้วก็เข็นรถเข็นออกไป

ซู่เป่ากระโดดโลดเต้นไปมา "กลับบ้านกัน! เสี่ยวอู่และเจ้าเต่าแก่ต้องคิดถึงซู่เป่ามากแน่ๆ!"

ทั้งครอบครัวอดไม่ได้ที่จะยิ้ม