ตอนที่ 227 เลี้ยงแม่นี่ยากเหลือเกิน

ณ คฤหาสน์ตระกูลซู

ซูจื่อซีทรุดตัวลงบนโซฟา มองไปข้างนอกอย่างเบื่อหน่าย จากนั้นหันไปมองเต่าในมือของเขา

“น่าเบื่อจริงๆ เลย...” เขานำเต่าไปวางไว้บนโต๊ะและมองไปรอบๆ ห้อง

เสี่ยวอู่ยืนอยู่ยืนอยู่บนราวบันได กระพือปีกและส่งเสียง “เฮ้! เจ้าคนบาป! ท่านปู่อยู่ที่นี่! มาจับฉันสิถ้าทำได้! แกว๊กๆ ! จับเต่าไปแค่ตัวเดียวจะไปได้อะไร!”

ซูจื่อซีชำเลืองมองไปยังนกแก้วสีเขียวที่โตเต็มวัยตัวนี้

“เพราะแกมีปีก ฉันเลยจับนายไม่ได้” ซูจื่อซีพูด “ไม่อย่างนั้น ฉันจับถอดเสื้อผ้าหมดแล้ว!”

กระพือปีกและบินออกไปข้างนอก “ไอ้เจ้าโง่! ฉันเป็นตัวผู้! ฉันเป็นตัวผู้!”

ซูจื่อซี “...”

ซูเหอเวิ่น ซึ่งกำลังซ่อมอวนตกปลาอยู่ หัวเราะเสียงดัง "ซูจื่อซี นายบ้าไปแล้วเหรอ ถึงขั้นจะเปลื้องผ้านก"

ซูจื่อซีโกรธ "ฉันกำลังพูดถึงการถอนขนไม่ใช่การถอดเสื้อผ้าจริงๆ !"

ซูเหอเหวิน เงยหน้ามองเขาอย่างเงียบ ๆ และพูดเบา ๆ ว่า "หายากนะเวลาที่นายไม่ได้เล่นเกม รอซู่เป่าอยู่เหรอ”

หลังจากชะงักไปชั่วคราว เขาก็พูดต่อว่า "เพื่ออะไร"

หากซู่เป่ากลับมาจะมีเสียงดังให้ได้ยินเสมอ และพวกเขาต่างก็ยืดคอรออยู่ที่นี่

ซูจื่อซีรู้สึกกระอักกระอ่วนพูดขึ้นว่า "ฉันแค่เบื่ออยู่ในห้อง เลยออกมาเล่นกับเต่า ไม่ได้เหรอ"

ซูเหอเหวินยิ้ม

ซูเหอเวิ่นถามย้อนไปยังซูเหอเหวิน “นายเองก็ไม่ได้รอเธออยู่เหรอ”

ซูเหอเหวินก้มหน้าไม่สบตา “ฉันก็นั่งอ่านหนังสืออยู่ที่นี่มาตลอด ใครรอเธอกัน”

หานหานคว้าน่องไก่แล้ววิ่งออกมาจากในครัว "หา? พวกพี่พูดว่าอะไรนะ ซู่เป่ากลับมาแล้วเหรอ"

ซูจื่อซีกลอกตา “เธอหูหนวกหรือยังไง”

หานหานหมุนตัวและวิ่งออกไป “ฉันมีญาณหยั่งรู้ว่าซู่เป่าจะกลับมา!”

หานหานเธอเรียนรู้ประโยคนี้จากซู่เป่าแน่นอน เธอไม่มีทางที่จะรู้จักคำยากๆ พวกนี้

แต่ทันทีที่มองไปที่สนามหญ้าเขาก็เห็นรถสองสามคันขับเข้ามาซู่เป่ากลับมาจริงๆ!

ทันทีที่ซู่เป่าลงจากรถ สิ่งแรกที่เธอเห็นคือเสี่ยวอู่ที่พุ่งเข้ามาหาเธอ "ช่วยด้วย! มีคนบ้าพยายามจะเปลื้องเสื้อผ้าฉัน!"

ทันทีหลังจากนั้น น่องไก่ก็ถูกโยนเข้าปากของเธอ "นี่ เอาไปเลย กิน!"

ซู่เป่าเธอดูมึนงง

ก่อนที่เธอจะทันได้ทันตอบโต้ ก็มีนกตัวหนึ่งมายืนอยู่บนหัวของเธอ และมีน่องไก่อยู่ในปากของเธอ

ซู่เป่าหยิบน่องไก่ขึ้นมาโดยไม่รู้ตัวและกัด "ว้าว อร่อยจริงๆ!"

หานหานพูดอย่างภาคภูมิใจ: "อร่อยสิ ฉันอบด้วยเกลือเลยนะ!"

ซูจื่อซีแสร้งทำเป็นวิ่งไล่จับเสี่ยวอู่และวิ่งออกมา "เจ้านกแก้วบ้า หยุดก่อนฉัน... เฮ้ ซู่เป่า เธอกลับมาแล้วเหรอ!"

ซู่เป่า "ใช่แล้ว พี่กำลังทำอะไรน่ะ"

ซูจื่อซีชี้ไปที่เสี่ยวอู่ที่เกาะอยู่บนหัวของเธอ "ฉันกำลังจับมันอยู่"

ซู่เป่า หานหาน ซูจื่อซีและเพื่อนตัวน้อยสองสามคนหยุดพูดคุยกันชั่วขณะ

ซู่เป่าไม่รู้ว่าจะพูดอะไรแล้วจึงโบกมือแล้วพูดว่า “ไปกันเถอะ ตามฉันมา!”

ตอนนี้เจ้าเด็กน้อยมีผู้ติดตามตัวน้อยเพิ่มอีกสองคน แถมผู้ติดตามตัวน้อยสองคนนี้ก็ยังเป็นพี่ชายและพี่สาวของเธอ...

ทั้งสามคนรีบวิ่งไปที่อาคารหลัก

ซูเหอเหวิ เอามือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกง เดินออกไปอย่าง "เย่อหยิ่ง" เขากำลังจะพูดอะไรบางอย่าง

แต่เมื่อเห็นซูจิ่นอวี้ เธอก็ถอนหายใจและพูดว่า “อา...หรืออยู่ที่นี่ดีน้า”

พอเธอได้เห็นซูเหอเวิ่นก็เข้าไปลูบหัวแล้วพูดว่า “เฮลโหล เหอเวิ่นตัวน้อย”

เธอลูบหัวเขาขณะพูดไปด้วย

หลังจากนั้นเธอก็ทะลุผ่านหน้าของเขาไป และเข้าไปด้านใน

ซูเหอเวิ่น “!!!”

มือของซูจิ่นอวี้ทำให้เขารู้สึกหนาวเย็นเหมือนมีหมอกหนาวพัดผ่าน เขาอดไม่ได้ที่จะสั่น

ช่วยด้วย!

จู่ๆ ก็โดนวิญญาณของน้าจู่โจม!

นายหญิงซูออกจากโรงพยาบาลแล้ว บ้านเต็มไปด้วยความปิติยินดี และกลิ่นไก่อบก็ตลบอบอวนไปทั่วทุกมุมบ้าน

“อาหารเย็นพร้อมแล้ว!” มู่กุยฝานตะโกน