ตอนที่ 378 หรือว่าเขาคือเจ้าบ่าว

ยัยหานหัวโตจับมือซู่เป่าไว้แน่น ไม่ยอมเดินเข้าไปไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น

ซู่เป่าเอ่ยเสียงเบา “ไม่ต้องกลัว…..เดี๋ยวหนูหาตัวช่วยก่อน”

พูดจบ ผีดวงซวย ผีหลายใจ ผีขี้ขลาด ผีทึ่มก็ออกมาจากน้ำเต้าวิญญาณทันที

ซูเยว่เฟยขมวดคิ้วมุ่น “โทรศัพท์โทรออกไม่ได้ ถ้าอยากโทรต้อง…..”

ยังพูดไม่ทันจบด้านหน้าก็มี “คน” ลอยออกมา

ผีหลายใจ “ฮู่ว…..ในที่สุดก็ได้ออกมาแล้ว!”

ผีดวงซวยบ่น “อยู่ข้างในอึดอัดมาก”

ผีขี้ขลาด “ชู่ว…..อย่าเสียงดังไป ดูเหมือนพวกเขาจะมองเห็นเรา”

ผีทึ่ม “ใคร ที่ไหน อะไร?”

ผีน้าสาวขี้เหร่ยื่นหน้าไปตรงหน้าซูเยว่เฟย “อะไร มองเห็นเหรอ….ไฮ คนหล่อ?”

ซูเยว่เฟยมือสั่น โทรศัพท์ในมือร่วงหล่นพื้นทันที

ผีทั้งหลายหันหลังมาจ้องหน้าซูเยว่เฟย

ซูเหอเวิ่น “ซะ ซู่เป่า พะ พะ พะ พวกเขา คะ คะ คือ……”

หานหาน “อ้ากๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ฮือ! ช่วยด้วย ช่วยฉันด้วย!”

ซู่เป่าสะบัดมือพวกเขาออก ก่อนที่จะวิ่งเข้าไปข้างในคนเดียวแล้วตะโกนบอกทุกคนว่า “ไม่ต้องกลัวนะคะ พวกเขาเป็นผีดี! พวกเขาจะปกป้องพวกพี่เอง!”

ซูเยว่เฟย ซูเหอเวิ่นและซูเหอเหวิน รวมทั้งหานหานยืนตัวแข็งทื่ออยู่ที่เดิม ไม่กล้าขยับตัว

ผี…..ปกป้องพวกเขา

ไม่นะ อย่างนั้นก็น่ากลัวว่าเดิมน่ะสิ!

ซู่เป่าอย่าพึ่งไป!

ลุงสาม ลุงเชื่อแล้ว หลานสาวของลุงกลับมาก่อนได้ไหม…..

พวกผีรู้สึกสนุกขึ้นมาทันที

“เฮ้ ถ้าฉันขออะไรพวกเธอจะทำให้ไหม?” ผีหลายใจยิ้มออกมา

“หัวของเธอเนี่ยกลมจริงๆ อยากลองมีแบบนี้บ้าง” ผีทึ่มจ้องหานหาน

“พวกเราตายมานานมากแล้ว เบื่อมาก ได้ยินมาว่านายบินไปทั่วทุกที่ เล่าเรื่องสนุกๆ ให้พวกเราฟังหน่อยสิ?” ผีดวงซวยมองไปทางซูเยว่เฟย

ใบหน้าของลุงสามเริ่มที่จะบิดเบี้ยว ไม่สามารควบคุมได้อีกต่อไป

เล่าเรื่องให้ผีฟัง มันเหนือจินตนาการเกินไปแล้ว!

ครั้งนี้ซูเหอเวิ่นไม่ได้เอาอุปกรณ์มา ตอนนี้ทำได้แค่ยืนบื้ออยู่อย่างนั้น ในหัวมีแต่คำถามวนไปมา

ทำไมอยู่ๆ ก็มองเห็นผีกัน เพราะว่าที่นี่คือบ้านผีสิงอย่างนั้นเหรอ?

เคยได้ยินมาตลอดว่าในบ้านผีสิงมีผีจริงๆ อยู่ นี่มันเป็นเพราะอะไรกัน เป็นเพราะเรื่องสนามแม่เหล็กหรือมีความน่าจะเป็นอื่นๆ กัน?

ตอนนี้ในสมองของซูเหอเวิ่นนั้นพยายามหาคำอธิบายขึ้นมามากมาย

อีกด้านหนึ่ง ซู่เป่าที่ข้ามเข้ามาถึงส่วนของเรือนหลัง

เธอรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังจ้องมองมาอยู่ แต่เธอหาไม่เจอว่าเป็นใครกัน

ซู่เป่ายกมือขึ้นโบก ค้อนทองคำม่วงก็ปรากฎขึ้น

เธอไม่กลัวเลยสักนิด

เธอไม่ใช่ซู่เป่าอายุสามขวบแล้ว

ตอนนี้เธอเป็นซู่เป่าที่อายุสี่ขวบ!

เป็นคนที่เก่งมาก!

ซู่เป่าลากค้อนทองคำม่วงไปก็ตะโกนไป “อยู่ไหน! ออกมาเดี๋ยวนี้!”