ตอนที่ 41
ตอนที่ 41 เหวยหว่านถูกจับและแสร้งทำเป็นความจำเสื่อม
September 21, 2026
ตะหลิวอันเล็กกระแทกเข้าที่หัวของเหวยหว่านจนทำให้เธอรู้สึกโซเซ
ทันทีที่เหวยหว่านคลายข้อมือหานหานก็ล้มลงกับพื้น ขณะที่เธอเซไปสองสามก้าวและเกือบจะถูกรถที่แล่นเข้ามาชน
แต่ด้วยเหตุนี้เธอจึงล้มลงกับพื้นและหน้าผากแตก...
คนขับรถโกรธมากจนลงจากรถและต่อว่า “อยากตายเหรอไง!”
ซูจื่อหลินก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วและอุ้มหานหานไว้
หานหานรู้สึกหวาดกลัว
ซูอีเฉินมองไปที่ตะหลิวอันเล็กบนพื้น
นี่คือตะหลิวที่ซูอี้เซินตั้งใจเอามาให้ซู่เป่า โดยวางแผนที่จะพาเธอไปทำยำด้วยกัน ซึ่งเป็นของในบ้านเด็กเล่น
ไม่คิดว่าจะทำให้เหวยหว่านหัวแตกเลือดไหล...
ซู่เป่ากุมมือเล็ก ๆ ของเธอไว้ และรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย “ลุงใหญ่ ดูเหมือนว่าซู่เป่าจะใช้กำลังมากเกินไป...”
ลุงใหญ่บอกว่าห้ามแสดงพลังต่อหน้าคนอื่น ไม่ใช่สิ ใช้กำลัง
ฮือ ๆ เธอแหกกฎซะแล้ว
ซูอีเฉินมองไปที่ใบหน้าเล็ก ๆ ที่ไม่สบายใจของซู่เป่า แตะศีรษะของเธอแล้วพูดว่า “ไม่เป็นไร เธอสมควรแล้ว”
ตอนนี้มีคนจากตระกูลซูอยู่รอบ ๆ จึงไม่ต้องกลัว
ในระยะไกล เหวยหว่านนอนอยู่บนพื้นกุมศีรษะของเธออย่างเงอะงะ ตัวสั่นเทาด้วยความเจ็บปวด
สมองของเธอมีเสียงหึ่ง ๆ เลือดไหล และเมื่อเธอยื่นมือไปแตะที่ศีรษะก็เจอรอยบุ๋มอยู่บนศีรษะของเธอ
ตอนที่บินมาชนหน้าผากก็ชนเข้ากับก้อนหิน และหน้าผากก็ปริแตกเป็นรอยขนาดใหญ่
เหวยหว่านหายใจเข้าลึก ๆ และพูดด้วยเสียงร้องไห้ว่า “จื่อหลิน ฉันเจ็บมาก... กอดฉันหน่อย...”
ตระกูลซูที่กำลังคุยกันด้วยเสียงกระซิบ หยุดชั่วคราวและมองไปที่เหวยหว่านโดยไม่พูดอะไร
ซูจื่อหลินมักจะไม่พูดมาก แต่เขาเป็นคนพูดตรงไปตรงมา “คุณไม่ได้ป่วยนี่ กอดคุณเหรอ สู้ผมกอดแม่หมูดีกว่า”
เหวยหว่าน “...”
นายหญิงซูพูดอย่างเย็นชา “เหวยหว่าน การหย่าร้างระหว่างเธอกับจื่อหลินก็เป็นที่แน่นอนแล้ว อย่าบังคับให้ฉันฉีกหน้าเธอเลย มันจะยิ่งทำให้เธออยู่ในเมืองหลวงได้ยากขึ้น”
เหวยหว่านหลุบตาลงต่ำเพื่อซ่อนความคับข้องใจและความขุ่นเคืองในดวงตา!
เธอเป็นแบบนี้ บาดเจ็บสาหัส เลือดอาบหน้า!
พวกเขาไม่เพียงแค่ไม่สนใจ แต่ยังจะทำให้เธออยู่ในเมืองหลวงไม่ได้อีก
ยังมีจิตสำนึกกันอยู่บ้างไหม!
พวกเขาบอกว่าการทำลายชีวิตสมรสของผู้อื่นเป็นบาปมหันต์ยิ่งกว่าการทำลายวัดหนึ่งแห่งเสียอีก แล้วทำไมพวกเขาถึงยังบีบบังคับให้เธอหย่ากับซูจื่อหลิน!
แต่ทุกอย่างมาถึงจุดนี้แล้ว และมันก็กลับไปไม่ได้อีก...
เหวยหว่านเสียใจ ถ้าเธอรู้เร็วกว่านี้ เธอไม่ควรฟังความคิดแย่ ๆ ของแม่เธอเลย!
จะมีคนในตระกูลซูคนไหนที่จะช่วยให้เธอกลับไป จะมีลูกแบบไหนที่ขาดแม่ไม่ได้!
เธอควรคุกเข่าที่หน้าบ้านตระกูลซูในวันที่เธอถูกไล่ออกในวันนั้น และไม่ยอมออกไปถึงจะถูก!
ขณะที่เหวยหว่านกำลังเสียใจและไม่ยินยอม รถตำรวจคันหนึ่งก็บีบแตรมาจากระยะไกล เจ้าหน้าที่ตำรวจหลายคนก็ลงจากรถและตรงไปที่เหวยหว่าน
พวกเขาตะโกนเสียงเย็น “อย่าขยับ! เหวยหว่าน คุณถูกจับแล้ว!”
เหวยหว่านรู้สึกตื่นตระหนก
เธอถูกจับงั้นเหรอ เข้าใจผิดหรือเปล่า คนที่โดนปาหัวคือเธอต่างหาก!
“จับฉันทำไม...”
เจ้าหน้าที่ตำรวจออกหมายจับด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “เหวยหว่าน คุณตกเป็นผู้ต้องสงสัยฆ่าหลี่เหมยเมื่อหกปีที่แล้ว หลักฐานปรากฏชัด! ตอนนี้คุณถูกดำเนินคดีตามกฎหมายแล้ว!”
เหวยหว่านรู้สึกตื่นตระหนกสุดขีด
เป็นไปไม่ได้!
ไม่มีหลักฐานว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่อหกปีที่แล้ว และยิ่งเป็นไปไม่ได้เลยที่จะหาหลักฐานในตอนนี้
พวกเขาโกหกเธอหรือเปล่า!
เหวยหว่านดูตกใจมากและพูดว่า “หลี่เหมยอะไร พวกคุณกำลังพูดถึงอะไร ฉันไม่รู้จักหลี่เหมย...”
เจ้าหน้าที่ตำรวจเย้ยหยัน “มีมือคนซ่อนอยู่ในรูปปั้นที่จัตุรัสกลางของเขตใหม่เฉิงซี ในมือถือกระดาษเคลือบมันหนึ่งแผ่น หลังจากการวิเคราะห์ทางเทคนิค เราพบรอยนิ้วมือของคุณบนกระดาษเคลือบมัน!”
เจ้าหน้าที่ตำรวจหยิบเอกสารอีกฉบับออกมา “มีเงินห่อด้วยกระดาษเคลือบมัน หลังจากที่เราตรวจสอบหมายเลขประจำเครื่องบนธนบัตรแล้ว เราพบว่าคุณนำเงินสองหมื่นหยวนออกมาจากตู้เอทีเอ็มของธนาคารเอ็กซ์ในหลินเซียนเมื่อหกปีที่แล้ว! หลักฐานปรากฏชัดเจน! เอาตัวไป!”
เหวยหว่านรู้สึกใจหาย เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน!
ผ่านมานานขนาดนี้ จะหาเจอได้ยังไง!
นอกจากนี้ ของในรูปปั้นยังปกปิดมิดชิดขนาดนี้ แล้วจะหามันเจอได้ยังไง?
เมื่อเห็นว่าเจ้าหน้าที่ตำรวจกำลังจะสวมกุญแจมือให้กับเธอ เหวยหว่านก็กระวนกระวายและไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร แล้วความคิดหนึ่ก็งแวบเข้ามาในหัวของเธอ!