ตอนที่ 42 อาจารย์ เรียนวิธีที่จะไม่ถูกจับได้ไหม

จี้ฉางลอยตัวไปด้านข้าง เหลือบมองเธอแล้วพูดว่า "ไปเถอะ มันก็แค่ตะหลิวอันเล็ก ๆ ถึงพวกเขาไม่หยิบไปมันก็สกปรกแล้ว”

ซู่เป่าเม้มปาก โอเค...

ตะหลิวน้อย ขอโทษนะ...

เธอไม่ได้ตั้งใจจะทอดทิ้งมัน

เมื่อเห็นใบหน้าเศร้าสลดของเจ้าแก้มก้อน คนในตระกูลซูจึงคิดว่าเธอกำลังรู้สึกเสียใจ

ท้ายที่สุดแล้ว การจับกุมใครบางคนต่อหน้าเด็กนั้นย่อมส่งผลเสียต่อเด็ก และเมื่อครู่หานหานก็ถูกพาไปด้วย

“ซู่เป่าอา...ไม่เป็นไรใช่ไหม” นายหญิงซูกอดซู่เป่าอย่างเป็นทุกข์

ซู่เปาส่ายหัว “ไม่เป็นไรค่ะ อืม...เก่าไม่ไป ใหม่ก็ไม่มา”

คนในตระกูลซู “...”

ซูจื่อหลินหัวเราะ

จะไม่มีคนใหม่อีกแล้ว และเขาจะไม่มีวันหาคนที่สองอีกตลอดชีวิต

ในที่สุดเรื่องนี้ก็จบลง และซูจื่อหลินก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก รู้สึกสบายใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

“ไป ซู่เป่า ลุงรองจะพาไปกินข้าว”

ทุกคนไม่ได้สังเกตว่าเงาต้นไม้ในป่าเล็กที่อยู่ไม่ไกลสั่นเล็กน้อย เงาดำขยุกขยิกบนพื้นหญ้า และเมื่อเขาเงยหน้าขึ้น ใบหน้าของเขาก็เต็มไปด้วยเลือด...

เขายื่นมือออกไปและคว้ามือไปทางตระกูลซู หลังมือสีดำและสีม่วงนั้นเต็มไปเส้นเลือดยุ่งเหยิงที่เปื้อนเลือดราวกับทารกผี...

**

นี่เป็นครั้งแรกที่ครอบครัวซูไปตั้งแคมป์ด้วยกัน และคุณท่านซูก็ไม่ต้องการให้เรื่องของเหวยหว่านมาทำลายบรรยากาศ

“ซู่เปาอยากกินอะไร ลุงสามจะทำให้”

ซูเยว่เฟยยกจานมาหนึ่งใบ สวมผ้ากันเปื้อน ลูบศีรษะของซู่เป่าอย่างอ่อนโยน

ซู่เป่าได้กลิ่นหอมของบาร์บีคิวและกลืนน้ำลาย แต่มุมปากของเขากลับเป็นประกาย

“อะไรก็ได้ใช่ไหมคะ เนื้อบาร์บีคิวก็ได้ใช่ไหม” เธอถาม

ซูเยว่เฟยยิ้ม “แน่นอนสิ”

นายหญิงซูที่เพิ่งถามซูจื่อหลินเสร็จ ผลักรถเข็นมาและพูดว่า “กินไม้เดียวก็พอ! บาร์บีคิวกำลังร้อน กินมากไปไม่ได้”

ใบหน้าของซูเป่าพังทลาย “โอเคค่ะ...”

เธอชำเลืองมองเตาอบข้าง ๆ เธออย่างอาลัยอาวรณ์

มีทั้งปีกไก่ย่าง ไส้กรอกย่าง และกุ้งย่างกระเทียม

ไส้กรอกทรงเครื่อง เนื้อวัวย่าง เนื้อแกะย่าง ขาไก่ย่าง...

“ลาก่อน ขาไก่ย่าง” ซู่เป่าบอกลาเหล่าไม้ย่างอย่างอาลัยอาวรณ์

“ลาก่อนกุ้งเผา”

“ลาก่อน เนื้อบาร์บีคิว”

ใบหน้าเล็ก ๆ นั้นน่าสงสารจริง ๆ ทำให้ผู้คนหัวเราะและไม่รู้จะช่วยยังไง

ซูเยว่เฟยพูดด้วยน้ำเสียงอบอุ่น “แม่ ให้เธอกินหน่อยเถอะ ถ้าเป็นร้อนในก็ยังมีพี่แปด”

เสี่ยวอู่เมื่อได้ยินพี่แปดก็ส่ายหัวทันทีและร้องแว้ก ๆ ขึ้นว่า “พี่แปด พี่แปด ก้นบานแล้ว!”

ซูอี้เซินซึ่งกำลังเดินไปที่แม่น้ำเพื่อเก็บเบ็ดตกปลา จู่ ๆ ก็ลื่นล้มบนพื้นหญ้าเสียงดัง

ก้นกำลังจะบานแล้ว!

เขาจ้องที่นกแก้วโดยไม่พูดอะไร

นกแก้วกระพือปีก “วิ่งเร็ว วิ่งเร็ว!”

ซู่เปาหัวเราะคิกคัก และวิ่งไปกับนกแก้วทันที

วันที่มีเมฆครึ้มและแดดจัดของเด็กน้อยนั้นง่ายเหมือนการปิดและเปิดม่าน

บนสนามหญ้าสีเขียวมรกต เจ้าแก้มก้อนกำลังวิ่งอยู่ข้างหน้า และนกแก้วกำลังวิ่งไล่ตาม

ซูเหอเหวินและซูเหอเวิ่นนั่งไขว่ห้างอ่านหนังสือในเต็นท์ ขณะที่ซูจื่อซียังคงนอนเล่นโทรศัพท์มือถืออยู่บนที่นอนลมเหมือนกับชายชรา

ปากตะโกนว่า “ขึ้นไป ขึ้นไป เจ้าคนงี่เง่า”

หานหานเงียบ ไม่รู้ว่าเธอร้องไห้มากเกินไปหรือแค่ตกใจ เธอจึงหลับไปบนที่นอนลม

ภาพที่อบอุ่นและสวยงามทำให้ผู้คนลืมความทุกข์ในตอนนี้ไป

แต่ทว่าเสวี่ยเอ๋อร์ก็รีบเดินเข้ามา

“ซู่เป่า พี่ให้เค้กสตอเบอรี่เธอ!” เสวี่ยเอ๋อร์ด้วยใบหน้าน่ารัก “แม่พี่ทำเองนะ! มันอร่อยมากเลย อร่อยกว่าที่ทำข้างนอกอีก!”

เรื่องเมื่อครู่นี้ ครอบครัวพวกเขาที่อยู่ทางด้านนั้นมองเห็นทั้งหมด และแม่ของเสวี่ยเอ๋อร์ก็ให้เสวี่ยเอ๋อร์เอาเค้กมาให้เพื่อจะได้ถามเกี่ยวกับเรื่องนี้

เสวี่ยเอ๋อร์ยิ้มหวาน ในโลกนี้ไม่มีใครที่เธอปราบไม่ได้

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเธอนำเค้กสตรอเบอร์รี่มาด้วย ซึ่งไม่มีเด็กคนไหนสามารถต้านทานได้

แต่ซู่เป่ากลับหันศีรษะ “หนูไม่อยากได้”

ทันใดนั้นเสวี่ยเอ๋อร์ก็รู้สึกว่าเธอตกอยู่ในสถานการณ์ที่น่าอับอาย และรู้สึกว่าซู่เป่าไม่มีมารยาทกับเธอเอามาก ๆ

เธออดไม่ได้ที่จะกัดริมฝีปากของเธอเบา ๆ ด้วยความน้อยใจ “ซู่เป่า เธอไม่ชอบพี่เหรอ”

ซู่เป่ามองเธออย่างจริงจังและพยักหน้าอย่างแรง “ใช่!”

ครั้งก่อนเธอก็เคยพูดไปไม่ใช่เหรอ