ตอนที่ 435 กรรมตามสนอง

หัวใจของอู๋เหลียงเต้นรัว และเขาจ้องมองไปยังลูกโป่งนั้นอย่างใกล้ชิด

ลมอะไรหอบมากันล่ะเนี่ย?

อู๋เหลียงรีบคว้าผ้าเช็ดตัวเปียกข้างๆ เขา แล้วกระแทกอย่างแรงใส่ลูกโป่ง ลูกโป่งถูกโยนไปด้านหนึ่งและยังคงนิ่งอยู่

เขาถอนหายใจด้วยความโล่งอก และเขาไม่มีอารมณ์จะอาบน้ำอีกต่อไป เขาจึงรีบลุกขึ้นสวมเสื้อคลุมอาบน้ำแล้วเดินออกไปอย่างสาปแช่ง

เทไวน์สักแก้วแล้วรู้สึกตกใจ

หลังจากดื่มไวน์ไปครึ่งแก้ว จู่ ๆ อู๋เหลียงก็ตระหนักได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ ลูกโป่งจะมาจากไหนได้!?

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ เขาก็หันศีรษะทันทีและมองไปทางห้องน้ำด้วยความมึนงงในหัว!

และเห็นลูกโป่งนั้นลอยออกมาอีกครั้ง

ครั้งนี้มันแปลกยิ่งกว่าเดิม ไม่เพียงแต่ลอยออกมาเท่านั้น แต่ยังหันกลับมาด้วย

ลอย ลอย... หมุนไปรอบๆ ประตูห้องรับฝากของ แล้ววนไปยังรอบๆ โซฟา แล้วสุดท้ายมันก็ลอยตรงมาหาเขา

กลางดึกในห้องว่าง จู่ๆ ลูกโป่งก็ลอยเข้ามา

ตรงมาที่เขา!

เป็นใครจะไม่ขวัญผวา

อู๋เหลียงถอยหลังด้วยความตกใจ และกระแทกเข้ากับหน้าต่างกระจกสูงจากพื้นจรดเพดาน

ด้านหนึ่งของคฤหาสน์ของเขาถูกปกคลุมไปด้วยกระจกสูงจากพื้นจรดเพดานเพื่อให้มองเห็นได้กว้างขึ้น ในขณะนี้ เขาเกาะติดกับหน้าต่างกระจก จ้องมองที่บอลลูน และตะโกนอย่างบ้าคลั่ง "อย่าเข้ามา!"

ลูกโป่งอัดไฮโดรเจนใบนี้มีรูปร่างเป็นแมวสีเทา

อู๋เหลียงมองตาแมวบนบอลลูนไฮโดรเจน และยิ่งเขามองพวกมันมากเท่าไร พวกเขาก็ยิ่งดูคุ้นเคยมากขึ้นเท่านั้น เขาเคยช่วยเจาะเลือดแมวมาก่อน และมันก็เป็นแมวสีเทา

แต่เพราะดูดเลือดมากเกินไป จึงกลายเป็นว่าเขาฆ่าแมวตัวนั้นไปโดยปริยาย

จริงๆ ก็ไม่ได้ลึกลับขนาดนั้น...

เมื่อเห็นว่าลูกโป่งเข้ามาใกล้มากขึ้นเรื่อยๆ อู๋เหลียงก็ตะโกนและคว้าลูกโป่งใบนั้นมาบดขยี้และกระแทกมัน

ภายในบ้านเกิดความเงียบงันและมาคุขึ้นอย่างประหลาด...

ในเวลานี้ มีเสียงหัวเราะเบา ๆ และแปลก ๆ ดังมาจากข้างหลังเขา

"หึ หึ หึ..."

อู๋เหลียงยืนนิ่ง และเขาก็หันศีรษะทันที

เขาเห็นผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่บนหน้าต่างกระจกข้างนอก ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ ตั้งแต่ตอนไหน

ใบหน้าของเธอแนบชิดกับหน้าต่างกระจก ผมของเธอห้อยลงมา ใบหน้าของเธอไร้ความรู้สึก และดวงตาของเธอก็จ้องมองตรงไปที่เขา

ผู้หญิงคนนี้น่าเกลียดมากจนแทบไม่ดูน่ากลัวเมื่อมองในแวบแรก

อู๋เหลียงกรีดร้องด้วยความกลัวมากจนวิญญาณของเขาจะกระเด็นออกไป เขาจึงถอยกลับครั้งแล้วครั้งเล่า และล้มลงกับพื้นด้วยเสียงปัง

เขาเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง และไม่มีอะไรอยู่นอกหน้าต่างกระจก ราวกับว่าทุกอย่างเป็นภาพลวงตาของเขา

ผ...ผีเหรอ

เสนียดจริงๆ !

อู๋เหลียงลุกขึ้นด้วยความกลัว และในขณะนี้เขาพบว่ามีเท้าคู่หนึ่งมาหยุดอยู่ตรงหน้าเขา... เมื่อเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ในตอนนี้มันคือผีผู้หญิงที่น่าเกลียดคนนั้น

"อ๊ากกก"

อู๋เหลียงปล่อยเท้าแล้ววิ่งหนีไป สะดุดล้มอีกครั้ง กระแทกหน้าผากอย่างแรงบนโต๊ะกาแฟ และศีรษะของเขาก็เลือดออกทันที

อย่างไรก็ตาม ขณะที่เขาลงไปชั้นล่าง จู่ ๆ เขาก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ มีกลิ่นบางอย่างลอยอยู่ในอากาศ...

ก่อนที่เขาจะมีเวลาคิดว่ากลิ่นนั้นคืออะไร เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นและเห็นภาพที่อยู่ตรงหน้า หนังศีรษะของเขาก็ชาไปหมด

ห้องโถงชั้นหนึ่งเต็มไปด้วยแมวเต็มพื้นที่หนาแน่น

แมวดำ แมวแรคคูน แมวเปอร์เซีย ส้มโต...ดำ ขาว เหลือง เทา ดอกไม้...ใหญ่ เล็ก แก่ เด็ก...

ดวงตาของพวกเขาเป็นสีเขียว และเมื่อเห็นเขาลงมา พวกเขาทั้งหมดก็หันมาจ้องมองเขา และเปล่งเสียงคำรามต่ำออกมาจากลำคอ

ไม่นานก็มีแมวร้องเหมียวแปลกๆ ไปทั่วทุกทิศทุกทาง และฉันไม่รู้ว่าแมวตัวไหนที่ร้องเหมียวแหลมคม แมวทุกตัวก็รีบวิ่งเข้ามาหาเขาทันที

เหวอ!

อู๋เหลียงที่เคยจับแมวจรจัดได้มากมาย แต่เมื่อเห็นแมวพวกนี้ เหตุใดกลับหันหลังกลับและวิ่งหนีไป ไม่เคยกลัวขนาดนี้มาก่อน

แต่เขาจะวิ่งเร็วกว่าแมวได้อย่างไรล่ะ

ก่อนที่เขาจะวิ่งออกไป เขาถูกรายล้อมไปด้วยฝูงแมวหนาแน่น และกรงเล็บอันแหลมคมของแมวก็เหวี่ยงมาที่เขา ข่วนเขาจนไม่มีชิ้นดี

"ช่วยด้วย ช่วยด้วย!"

อู๋เหลียงสะดุดล้ม ขณะที่กำลังวิ่งออกไปตะโกนขอความช่วยเหลือ