ตอนที่ 436 ทั้งหมดคือการหลอกลวง

มาพูดถึงอีกด้านหนึ่งกันดีกว่า

เมื่อวิลล่าของอู๋เหลียงถูกไฟไหม้ กระดิ่งกำลังยืนอยู่บนผนังของลานที่สูงที่สุดในบริเวณนี้ แสงจากไฟก็สะท้อนเข้าในดวงตาของมัน

ตอนนี้พวกแมวป่าหายไปหมดแล้ว แต่มีแมวอีกนับไม่ถ้วนที่ยังเหลืออยู่ หากมองดีๆ แมวเหล่านั้นก็เหมือนกับภาพสะท้อนลวงตา

เจ้ากระดิ่งส่งเสียงคำรามดังออกมาจากลำคอ และหายตัวไปพร้อมกับกลุ่มแมวอย่างรวดเร็ว

ผีน้าสาวขี้เหร่นั่งยองๆ อยู่บนผนัง มองดูไฟในบ้านหรู ดวงตาเป็นประกายด้วยความตื่นเต้น

“ฉันเห็นเขาลุกขึ้นมา เห็นบ้านเขาพังทลาย!”

“เห็นเขาถูกพาตัวไปและเห็นเขาไม่เหลืออะไรเลย ฮ่าๆ ๆ ๆ”

ผีหลายใจมองดูและเยาะเย้ย: "จากนั้นเขาก็เป็นลม รีบลากคนหน้าซื่อใจคดกลับไปหาเจ้าหนูน้อยกันเถอะ"

ผีดวงซวยลากคนหน้าซื่อใจไป แล้วสบถว่า "ทำไมถึงต้องเป็นฉันทุกครั้งเลย พวกเจ้าไม่รู้เหรอว่าไฟมันร้อนขนาดไหน"

ผีก็กลัวไฟเหมือนกันนะ

ผีหลายใจรู้สึกประหลาดใจและพูดว่า "เราไม่ได้ไปเพราะอยากให้เครดิตเจ้าไง !"

มีรอยยิ้มซุกซนในดวงตาของผีขี้ขลาด "ใช่แล้ว เจ้าหนูซู่เป่าให้เราจับคนเลวอย่างอิสระเป็นครั้งแรก ดังนั้นเราจึงให้โอกาสพี่ทำความดีไงล่ะ "

ผีทึ่ม "เมื่อเจ้ากลับไป เครดิตนี้เป็นของพี่คนเดียวเท่านั้น... เราจะไม่ขโมยมันไปจากพี่อย่างแน่นอน"

เรื่องตลกก็คือไฟมันลุกไหม้รุนแรงมาก พวกเขาจึงไม่มีใครอยากเข้าไปใกล้

ผีดวงซวยมองดูพวกคนขี้โกงอย่างสงสัย “พูดจริงหรือโกหกกันแน่ พวกแกเนี่ยนะจะมาใจดีกับฉัน”

ผีหน้าซื่อใจคด "เพราะความเป็นพี่น้องไง..."

ผีดวงซวย “แกน่ะหุบปาก!”

เขายังพูดไม่ทันจบเลย

ผีเหล่านั้นลอยไปที่บ้านซู่เป่าพร้อมทั้งยิ้ม "แน่นอนว่าเป็นเรื่องจริง พวกเราก็เห็นว่าเจ้านั่นถูกพามาโดยเจ้า พวกเราไม่กล้าแตะต้องเขาหรอก"

ผีขี้ขลาดยิ้มเบา ๆ "คุณไว้ใจเธอไม่ได้ แต่เชื่อใจฉันได้นะ"

ผีทึ่ม "ฉันจะไม่คว้าของที่ไม่ใช่ของฉัน ถ้าผมขโมยของพี่ชาย พี่สับผมแหลกแน่"

ผีดวงซวยเชื่ออย่างไม่เต็มใจและจำได้ว่าเขายังเป็นหนี้คนพวกนี้อยู่ทั้งหมด ต่อมาเขาสงสัยว่าเขาจะขออมยิ้มเพิ่มจากซู่เป่าได้ไหม

ผีหน้าซื่อใจคด “ก็บอกแล้วว่าเราเป็นพี่น้อง...แถมพวกเราเป็นผีร้ายอยู่แล้ว ไม่มีอะไรต้องกังวลหรอก”

ผีดวงซวย “หุบปากไปเลยแกน่ะ”

ผีหน้าซื่อใจคดนึกถึงเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ที่ตบเขาแล้ว เรียกเขาว่าพ่อ

เขาไม่เข้าใจว่าทั้งๆ ที่มีวิญญาณช่วยร้ายมากมาย แต่คนที่ต้องทำหน้าที่ให้กับเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ กลับต้องเป็นเขาตลอด

น่าขายหน้าเกินไปหรือเปล่า

เขาไม่มีทางเป็นสุนัขรับใช้แน่!

เมื่อเขาสบโอกาสเขาจะต้องเป็นคนแรกที่หลบหนีไป

เมื่อเขากำลังจะถึงบ้านของซู่เป่า ผีหน้าซื่อใจคดก็คว้าผีทึ่มอีกครั้งและพยายามเกลี้ยกล่อมเขาด้วยเสียงต่ำ "พี่ชาย ทำไมพวกเราผีร้ายผู้ยิ่งใหญ่ถึงอยากเป็นแค่สุนัขรับใช้ของสาวน้อยล่ะ? วิ่งหนีไปด้วยกันเถอะ!”

ตราบใดที่หนึ่งคนสามารถยุยงคนเพิ่มได้ ก็มีโอกาสที่จะหลบหนีมากขึ้น

ผีทึ่มจ้องมองเขาอย่างไร้ความรู้สึก "ตาไหนของพี่ที่ไม่ชอบมองฉัน"

ผีหน้าซื่อใจคดไม่เข้าใจ รู้อย่างเดียวว่าเขาถูกเรียกว่าคนโง่และทึ่ม และเขาควรจะเป็นคนโง่ที่สุดและหูเบาที่สุด

แต่ผีทึ่มก็เริ่มพูดช้าๆ "แม้ว่าฉันจะโง่ แต่ช่วงที่ผ่านมานี้ฉันก็ได้พบกับสิ่งหนึ่ง"

"นั่นคือ เจ้าสามารถโง่ได้กับทุกสิ่ง แต่เจ้าต้องไม่โง่ไปกับการทรยศซู่เป่า"

นี่คือสิ่งสำคัญที่สุดของเขา

คนหน้าซื่อใจคดพูดไม่ออกครู่หนึ่ง

เมื่อวิญญาณชั่วร้ายหลายตัวลากคนหน้าซื่อใจคดกลับไปที่ห้องของซู่เป่า ก็พบว่าซู่เป่าก็ผล็อยหลับไปแล้ว

ชายร่างเล็กกำลังนอนอยู่บนเตียง โดยใบหน้าของเขากดลงบนเตียง ใบหน้าเล็กๆ ที่ดูอ้วนของเขาบิดเบี้ยวจากแรงกดดัน และปากของเขาก็เปิดออกเล็กน้อย

ผีน้าสาวขี้เหร่พูดว่า "โอ๊ย นอนคว่ำแบบนี้ได้ยังไง นอนคว่ำหน้าจะมีหน้าตาน่าเกลียด! เมื่อตอนเด็กๆ ฉันก็ทำ เลยกลายเป็นแบบนี้"

บรรดาผีทั้งหลาย "..."

ผีหลายใจกลอกตา "เอาน่า ความอัปลักษณ์ของน้าเป็นเรื่องธรรมชาติ มันไม่เกี่ยวอะไรกับการนอนหลับหรอก น้าควรถามพ่อแม่ของน้าว่าพวกเขานอนหลับอย่างไร"

ผีน้าสาวขี้เหร่ "...?"

ผีทึ่มกล่าวว่า "น้าน่าเกลียดตั้งแต่อยู่ในครรภ์แล้ว อย่าโทษเตียงเลย"

ผีน้าสาวขี้เหร่ "..." เจ้าพวกนี้ พูดจาสุภาพกันเป็นมั้ย

ผีขี้ขลาดใช้ปลายนิ้วสัมผัสใบหน้าของซู่เป่าเบา ๆ พร้อมกับรอยยิ้มที่สดใสในดวงตาของเขา "ซู่เป่าของเราน่ารักมาก ไม่ว่าเขาจะนอนยังไงเธอก็ไม่น่าเกลียด"

เธอเผลอหลับไประหว่างรอพวกเขาและเชื่อใจพวกเขาจริงๆ

ผีขี้ขลาดอดไม่ได้ที่จะรู้สึกสะเทือนใจเล็กน้อย ในฐานะวิญญาณชั่วร้าย ไม่มีใครในโลกนี้ที่จะกล้าเชื่อใจพวกเขา แต่ซู่เป่าเชื่อ

ผีหลายใจก็ลดเสียงลงโดยไม่สมัครใจและพูดว่า "อย่าปลุกเธอ เราจะส่งตัวเจ้าคนหลอกลวงให้เธอพรุ่งนี้"

ผีดวงซวยก็กระซิบว่า “แล้วคืนนี้ใครจะเฝ้าเขาล่ะ”