ตอนที่ 437 ลุงใหญ่กลับมากลางดึก

ในห้องนั้น ผีหลายใจ ผีขี้ขลาด ผีทึ่ม และน้าสาวขี้เหร่ที่กำลังถือกระดูกไพ่นกกระจอก ได้ยินการเคลื่อนไหวจึงหันหน้าไปดูพร้อมกัน

ผีทั้งสี่จ้องมองตรงไปที่ซูอีเฉิน

"..."

หนึ่งในสี่ผีจ้องมองด้วยตาเบิกกว้าง และอากาศก็เงียบลงทันที

ซูอีเฉินสงสัยว่าเขาเข้าประตูผิด

"คน" สี่คนกำลังนั่งขัดสมาธิบนพรมข้างเตียงของเขา

ผู้หญิงสองคนและผู้ชายสองคน

ผู้หญิงคนหนึ่งแต่งตัวตามแฟชั่นแต่เสื้อผ้าควรเป็นสไตล์เมื่อสิบกว่าปีที่แล้วและผู้หญิงอีกคนแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าธรรมดา ๆ แต่ดูน่าเกลียด

ผู้ชายอีกสองคน คนหนึ่งดูอายุสามสิบหรือสี่สิบปี อีกคนดูเหมือนนักเรียน สวมเสื้อยืดสีขาวและกางเกงยีนส์ ดูสดใส

ทันใดนั้นน้าสาวขี้เหร่ก็พูดว่า "เฮ้ หนุ่มหล่อ มองเห็นฉันไหม!"

ผีหลายใจยังจ้องมองซูอีเฉิน "ไม่ได้เจอกันนานนะ คุณซูหล่อขึ้นเรื่อยๆ อ่า~ ฉันอยากมีความรักที่หอมหวานกับคุณซูจัง"

ซูอีเฉิน: "..."

เจอผีเข้าให้แล้วไงล่ะ !

เขาเดินเข้ามาอย่างแข็งทื่อ แสร้งทำเป็นไม่เห็นพวกเขา และผูกเน็คไทไว้บนเตียง

ผีทึ่มสงสัย “ไม่เห็นหรอกเหรอ?”

ดวงตาของผีขี้ขลาดสั่นไหวเล็กน้อย และเสียงของเขาก็เบาลง "เป็นไปไม่ได้ ฉันตกใจมากนะ"

เนคไทแต่แรกอยู่ในตู้เสื้อผ้าไม่ใช่เหรอ? แต่ตอนนี้ทั้งหมดอยู่บนเตียง รายละเอียดนี้แสดงว่าคุณซูเห็นมันจริงๆ

การเป็นผีนานๆ มันก็น่าเบื่อ บางทีก็อยากแกล้งใครเล่นๆ บ้าง

แต่นี่คืออาของเจ้าหนูซู่เป่านะ เฮ้...ลืมมันซะเถอะ

ผีน้าสาวขี้เหร่ “ไหน ฉันลองซิ หน้าตาฉันน่าเกลียดมาก น้อยคนที่จะต้านทานได้”

ผีน้าสาวขี้เหร่เดินไปหาซูอีเฉิน

ผีขี้ขลาดลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ในที่สุดก็พูดว่า "พวกเราเป็นทหารผีและเป็นนายพลภายใต้คำสั่งของซู่เป่า อย่าทำเรื่องเด็ก ๆ แบบนั้นเลยน่า"

คำพูดเหล่านี้ดูเหมือนจะเตือนผีน้าสาว แต่จริงๆ แล้วพวกเขากำลังบอกซูอีเฉินว่าพวกเขาเป็นของซู่เป่าและเป็นผีที่ดี ไม่ทำร้ายใคร...

ซูอีเฉิน ปลดสายนาฬิกาของเขาโดยไม่หรี่ตาและวางไว้หน้าโต๊ะข้างเตียง

จากนั้นเขาก็เดินเข้าไปในห้องรับฝากของ ถอดเข็มขัดออกแล้วแขวนไว้บนชั้นวาง

เมื่อรู้ว่าผีเหล่านี้เป็นผีของซู่เป่า เขาก็สงบลงเล็กน้อยและระงับความคิดที่จะตามหาซู่เป่า

เด็กน้อยนอนหลับสนิทจนเขาไม่กล้าที่จะปลุกเธอ

เขาแค่ต้องทำกิจวัตรของตัวเองไป แล้วผีพวกนี้ก็จะจากไปอย่างแน่นอนเมื่อพวกเขาเบื่อหลังจากเล่นได้สักพัก

ผีหลายใจพูดอย่างผิดหวัง “ใจเย็นมาก เขาคงไม่เห็นเราหรอก อา... มีความสุขจัง...”

ผู้ชายของตระกูลซูล้วนทำให้ใครก็ตามตกตะลึง

ถ้านายซูเห็นเธอ เธอจะรบกวนเขาทั้งคืนแน่ๆ

การพูดถึงความรักที่หอมหวานนั้นไม่เพียงพอ แต่การมีความสัมพันธ์แบบหุนหันพลันแล่นระหว่างคนกับผีก็เป็นเรื่องปกติ

ซูอีเฉินแกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน และกำลังจะถอดเสื้อของเขาในห้องตามปกติ แต่เขาหยุดชั่วคราว หยิบชุดนอนแล้วเดินเข้าไปในห้องน้ำ

มีเสียงน้ำในห้องน้ำ

ผีน้าสาวเบิกตากว้าง "ฮ่าฮ่าฮ่า มาดูกันดีกว่า"

ผีหลายใจกลอกตา "ฉันไม่ใช่น้านะ ฉันไม่ใช่ถ้ำมอง! ฉันได้ยินมาว่าก่อนที่ซู่เป่าจะจับน้ามา น้าเคยนอนบนหน้าต่างของประธานซูเพื่อดูเขาเป็นครั้งคราวใช่ไหม?"

ผีขี้ขลาดยิ้ม "ที่ผ่านมาสุขภาพของประธานซูย่ำแย่มาก มันเกี่ยวข้องกับน้าแน่ๆ"

ผีน้าสาวขี้เหร่ตะโกนว่า "เป็นไปได้ยังไง ฉันไม่มีเจตนาจะทำร้ายเขา"

ซูอีเฉินได้ยินเสียงข้างนอกสักพักหนึ่ง จู่ๆ ก็เงียบไป

ด้วยความโล่งใจ เขาปลดกระดุมเสื้อแล้วโยนเสื้อผ้าลงในตะกร้าเสื้อผ้าสกปรกข้างตัวเขา

เนื่องจากเข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วงแล้ว อากาศก็จะหนาวนิดหน่อย

น้ำอุ่นไหลอาบใบหน้าของเขา ชะล้างความเหนื่อยล้าของซูอีเฉินจากการเดินทาง

สวนสนุกบนเกาะเล็กๆ แห่งนี้เป็นรูปเป็นร่างขึ้นมาแล้ว และวัสดุและการออกแบบทั้งหมดได้รับการตรวจสอบเป็นการส่วนตัวแล้วเพื่อความปลอดภัย...

ซูอีเฉินหันกลับมาขณะคิดบางอย่างไปด้วย

เมื่อหันกลับมาฉันเห็นเงาสองเงาอยู่นอกประตูห้องน้ำ

ขาคุณลุงใหญ่สั่นจนแทบลื่นล้ม