ตอนที่ 514 ช่องโหว่ของท่านอาจารย์

จี้ฉางอาเจียนเป็นเลือด

เขาจับปราณหยินเอาไว้ เขากัดฟันและพูดด้วยความโกรธว่า "เจ้ารู้จักตัวตนของซู่เป่าตั้งแต่เมื่อไหร่"

จี้ฉางรู้คำตอบอยู่แล้วตอนที่ถามออกไป เขาเกิดจากปราณหยินแห่งสวรรค์และโลก และมีการรับรู้ที่แข็งแกร่งมาก

ซู่เป่าน่าจะรู้เรื่องนี้ตอนที่เธอได้เหยียบภูเขาแห้งแล้งเป็นครั้งแรก

ดังนั้น แม้ว่าจะรู้ว่าซูเหอเวิ่นมีเลือดบริสุทธิ์กว่าและฉลาดกว่าในบรรดาลูกหลานของเทพแม่มด แต่เขาก็ไม่ได้โจมตีซูเหอเวิ่น

เหตุผลก็คือเพื่อซุ่มโจมตีซู่เป่าในวันนี้โดยเฉพาะ

"เจ้าเดาถูกแล้ว... น่าเสียดายนะ ที่มันสายเกินไป...!"

ปราณหยินกลายเป็นรูปร่างมังกร และมีแสงสีดำส่องออกมาจากดวงตา และเขาก็ลืมตาขึ้น

มันก่อตัวขึ้นอย่างสมบูรณ์แล้ว!

จี้ฉางแอบพูดว่า "ไม่ดีแน่ ข้ารู้สึกปวดหัว"

ซู่เป่า...ซู่เป่ายังคงรอเขาอยู่!

แม้ว่าตัวตนของเธอจะเป็นยมบาล แต่ตอนนี้เธอยังเป็นเพียงเด็กสี่ขวบเท่านั้น

เขาต้องออกไปข้างนอก ซู่เป่ายังรอเขาอยู่...

จีชางตะโกนอีกครั้ง แต่คราวนี้เขารู้สึกชัดเจนว่าไม่มีพละกำลังเลย ปราณกยินถูกปกคลุมด้วยพลังแห่งวังยมบาล ระงับเขาให้ไปไหนไม่ได้!

ต้นตอเสียงนั้นยิ้มอย่างมีชัย "อย่ากังวลเลย... ข้าสัมผัสได้ถึงวังยมบาล... ใกล้เข้ามามากขึ้นเรื่อยๆ!"

“สาวน้อยคนนั้นคงถูกอาคมและทุ่มเททั้งหัวใจเสียสละเพื่อฉัน…”

พวกผีสาวหัวขาวของเขา ยกวังยมบาลขึ้นมา

“วังยมบาลเป็นของข้า!” เสียงหัวเราะดังขึ้น

ในขณะนี้ จู่ๆ จี้ฉางก็ยิงดาบคมๆ ออกมา

ดาบอันแหลมคมบินออกไปและแทงเข้าไปตรงกลางของดินสีดำบนกำแพงหินด้วยแสงจ้า!

เสียงครวญครางอู้อี้ดังขึ้น และร่างสีดำก็โผล่ออกมาจากดินสีดำ!

เขาจ้องไปที่จี้ฉางอย่างชั่วร้ายและพูดด้วยน้ำเสียงดุร้าย "ผู้พิพากษาตัวน้อย กล้ามากนะที่ทำร้ายฉัน!"

จี้ฉางเยาะเย้ย "นรกขุมที่เก้าผิงเติ้งหวาง ทั้งหมดเป็นเพราะเจ้าเองที่ต้องการที่จะก่อกบฏ"

ในยมโลกมีนรกด้วยกันอยู่สิบขุม ขุมที่เก้าของยมบาลเรียกว่าผิงเติ้งหวัง และขุมที่ห้าคือราชาแห่งขุมนรกหรือที่รู้จักกันทั่วไปในชื่อเหยียนหลัวหวังซึ่งมีสถานะสูงสุดในบรรดาสิบขุมนรกของท่านยมบาล

ดวงตาของเงาดูน่ากลัว และเขามองดูจี้ฉางด้วยสีหน้าน่าเกลียด

จี้ฉางหัวเราะเยาะ "สิ่งที่ซ่อนเร้นอยู่นั้น ใช้ปราณหยินในการเปิดประตูสู่ขุมนรกจริงๆเหรอ... คิดว่านี่เป็นละครแฟนตาซีหรือยังไง ปราณหยินสามารถเปลี่ยนเป็นวิญญาณได้จริงหรือ"

เงาดำเงียบไป "..."

จี้ฉาง "คนที่ไม่กล้าเปิดเผยร่างที่แท้จริงของเขาด้วยซ้ำ แต่กล้าที่จะกบฏต่อท่านยมบาล!"

เงาดำพุ่งเข้ามาในทันที จับดาบคม และแทงเขาที่หน้าท้อง

“เหยียนหลัวหวัง” เขาหัวเราะอย่างเย็นยะเยือก “เหยียนหลัวหวังนี่คือใครกัน”

“เป็นผู้หญิงคนหนึ่ง เธอสามารถเป็นจักรพรรดิได้เชื่อไหมล่ะ”

เหนือยมบาล ยังมีจักรพรรดิเฟิงตู

กฎของยมโลกหายไปและไม่มีใครสามารถขึ้นครองบัลลังก์ได้ ผู้ดูแลทั้งสิบแห่งขุมนรกถือว่ายมบาลเป็นเจ้านายของพวกเขา

บนภูเขาไม่มีกษัตริย์ จึงเป็นเรื่องตลกที่จะให้ผู้หญิงเป็นกษัตริย์

จี้ฉางหายใจออกเป็นสีดำและจ้องมองเขาด้วยใบหน้าที่เย็นชา "ถ้าเธอยังทำไม่ได้ แล้วเจ้าคิดว่าตัวเองทำได้เหรอ!"

ขณะที่เขาพูดจบ ดาบอีกเล่มก็แทงทะลุร่างของเขาไปซ้ำอีก

เงามองมาที่เขาอย่างเหน็บแนม "ผู้ชายผู้มีเกียรติที่ทำงานให้กับผู้หญิง เจ้าคิดอย่างไรล่ะ"

“ตอนนี้ผู้หญิงคนนี้ได้ไปโลกมนุษย์เพื่อสัมผัสประสบการณ์ตัวเองและกลายเป็นเด็ก... มันน่าอายไหมที่คุณยืนหยัดเพื่อเด็กและซื่อสัตย์เหมือนสุนัขแก่ตัวหนึ่ง”

ถ้าเธอยังเด็กขนาดนี้ การฆ่าเธอโดยตรงคงไม่ใช่เรื่องยาก

ถ้าเขาทำเช่นนี้ จี้ฉางคงจะชื่นชมเขามาก!

“น่าเสียดาย คุณไม่มีโอกาส” เงาดำดึงดาบยักษ์ออกมาแล้วชี้ไปที่คอของจีชาง: “ตัดหัวของคุณออกแล้วกลายเป็นส่วนหนึ่งของเส้นเลือดหยินของฉัน! เหตุแห่งการครอบงำ”

มีดถูกยกขึ้น

จี้ฉางกัดฟัน เนื่องจากปราณหยินเริ่มจู่โจมเขาหนักขึ้น เขารู้สึกว่ามันยากมากที่จะจับปราณหยินโดยไม่ถูกบดขยี้ไปเสียก่อน

ไม่มีทางที่จะต่อสู้กับเงาดำที่อยู่ข้างหน้าได้

ขณะที่มีดกำลังจะตัดหัวของจี้ฉาง

เสียงแผ่วเบาตะโกนขึ้น "อย่าแตะต้องอาจารย์ของฉันนะ !"

ซู่เป่าที่นอนอยู่บนไหล่ผีขี้ขลาด ปาก้อนหินออกไปสุดแรง ขว้างมันใส่เงาดำนั่นอย่างเกลียดแค้น!

เงาดำผงะไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็หัวเราะออกมา

น่ารักเสียจริง ไร้สาระเหลือเกินที่อดีตผู้คุมนรกตอนนี้กลายเป็นเด็กอยู่ พฤติกรรมเด็ก ๆ แบบนี้จะทำให้เขาต้องหัวเราะไปอีกร้อยปี!

ตลกสิ้นดี !

อย่างไรก็ตาม ทันทีที่เงาดำพูด ฮ่าๆๆ ก้อนหินก็กระแทกปากของเขาอย่างแม่นยำ

ตะลึง!

นี่ไม่ใช่หินธรรมดา!

มันคือหินที่ร่ายมนตร์!

เงาดำถูกโจมตีทันทีและปากของเขาก็เต็มไปด้วยเลือด เขาถอยออกไปทันที และมองซู่เป่าด้วยความตกใจ