ตอนที่ 515 ยกวังยมบาลขึ้นแล้วทุ่มมันทิ้งซะ

ซู่เป่าถือดาบคมไว้ในมือและฟันไปในทิศทางเดียว!

ทันใดนั้นมีดเล่มที่เธอถือก็บังมีดเล่มใหญ่ที่กำลังเข้ามาฟันเธออยู่

ปรากฎว่าเงาดำค่อนข้างระมัดระวัง แม้ว่าตอนนี้ซู่เป่ายังเด็ก แต่เขาก็เคยเป็นยมบาลไม่มากก็น้อยในอดีต

ดังนั้นเขาจึงสังเกตไปเรื่อยๆ จนกระทั่งยืนยันได้ว่าไม่มีภัยคุกคามแล้ว จึงใช้มีดฟันมันทิ้งทันที

ไร้ความเมตตาใด ๆ เขาจะกำจัดต้นตอของปัญหาและสังหารราชาแห่งนรกตัวน้อยนี้ก่อน!

ใครจะรู้ว่าจู่ๆ เธอก็ชักดาบออกมาเพื่อสกัดกั้น!

เงาดำตกใจ แต่เขาก็สงบลงอย่างรวดเร็ว

เธอยังไม่สามารถเรียกดาบของตัวเองออกมาได้ ดังนั้น ราชาตัวน้อยแห่งนรกวันนี้อาการไม่ค่อยดีนัก!

ผ่านไปไม่กี่วินาที...

ซู่เป่ายื่นมือเล็กๆ อีกข้างของเขาออกมาแล้วตบไปที่ท้องของเขา!

“เรียกฉันว่าพ่อสิ!”

เธอตะโกน

เงาดำงุนงง "?!"

เขารู้สึกว่าตัวเองกำลังโดนดูถูก!

เงาดำปรากฏออกมาด้วยความรำคาญและหงุดหงิด แต่ใครจะรู้ว่ามันไม่มีประโยชน์

เมื่อการเคลื่อนไหวของเขาล้มเหลว เขาก็ซ่อนตัวเองอย่างระมัดระวังทันที แต่ใครจะรู้ว่าเขาจะไม่สามารถเข้าไปในดินได้

รูม่านตาของเงาหดตัวลง รู้สึกถึงบางสิ่งที่ไม่ค่อยสู้ดี

ทันใดนั้น ตราประทับขนาดใหญ่ก็โดนที่ศีรษะของเขา

พั่บ...

"เจ้า!" เงาดำตกใจและวิ่งไปที่ส่วนลึกของพื้นดินทันที

ใบหน้าของซู่เป่าเย็นชาและเคร่งขรึม เขาลากดาบของจี้ฉางแล้วบินขึ้นไปเหยียบหัวมังกรของปราณหยิน

จี้ฉางที่ถูกปราณหยินกัด ก็คร่ำครวญทันที

ซู่เป่า "หนูขอโทษค่ะอาจารย์! หนูไม่ได้ตั้งใจ!"

จี้ฉางไม่สามารถโบกมือเพื่อบอกว่าไม่เป็นไรได้... แต่ในขณะนี้ เขาส่งเสียงร้องโหยหวนด้วยความประหลาดใจ

เขาหันศีรษะไปมองโดยไม่รู้ตัว ปราณหยินทรุดตัวลงอย่างกะทันหันและถูกเท้าของซู่เป่าบดขยี้

“...?” จี้ฉางไม่อยากจะเชื่อเลย

ซู่เป่าลากดาบอันแหลมคมของเธอ การร่างดาบที่รวดเร็วเกินไปทำให้เกิดเสียงแตกกลางอากาศ

"ย่าห์ !"

เธอตะโกนเสียงดังและฟันเงาดำด้วยดาบอันแหลมคมของเธอ

เงาดำหันกลับมาและเริ่มต่อสู้กับเธอ

ดวงตาของเขาฉายแววเจตนาฆ่า ยมบาลแห่งนรกยังเด็กอยู่ ตอนนี้เป็นเวลาที่ดีที่สุดแล้วที่จะฆ่าเธอ

พลังของยมบาลที่ฝึกฝนมา อีกทั้งได้รับพรแห่งโชคลาภ จึงยากที่จะถูกฆ่า

แต่มันไม่ได้หมายความว่าจะไม่ได้ผล ต้องลองดูสักตั้ง...

หลังจากที่จี้ฉางหลุดพ้นจากปราณหยิน เขาก็ขึ้นไปช่วยซู่เป่าทันที

แม้จะสองรุมหนึ่ง แต่เงาดำก็ยังสามารถตอบโต้พวกเขาได้ !

ผีร้ายก็วิตกกังวลมาก

"เอาน่า...ไปกันเถอะ!"

ผีหลายใจชกเขาด้วยหมัด "โง่เขลา! เราไปก็แต่จะสร้างปัญหา!"