ตอนที่ 553
ตอนที่ 553 การเปลี่ยนแปลงกะทันหัน
September 21, 2026
หัวขโมยร้องห่มร้องไห้โอดครวญขอให้พาตัวไป ส่วนคนที่เป็นหัวหน้า พอเห็นตำรวจก็วางใจลงได้สักที...อย่างไรก็เจอกันบ่อย ๆ ถือว่าเป็น ‘คนคุ้นเคย’ ดีกว่าผีเยอะ!
เขาหันไปมองแบบหวาด ๆ ตระกูลซูเปิดไฟสว่างไสว ไหนเลยยังมีเงาผี
คนตระกูลซูกลับมาหมดแล้ว ตามอยู่ข้างหลังตำรวจ ผู้ชายหน้าเย็นชากำลังพูดอะไรกับตำรวจ แถมปราดมองพวกเขาแวบหนึ่งด้วย
หัวหน้าโจรใจหายวาบ อยู่ ๆ ก็นึกถึงน้ำตานองหลังหน้าต่างเหล็กที่นกแก้วตัวนั้นเพิ่งร้องขึ้นในหัวประตูเหล็กเอยหน้าต่างเหล็กเอยโซ่ล่ามมือเอย...
จบกัน คราวนี้จบเห่จริง ๆ แล้ว!
ซูอีเฉินลงบันทึกเสร็จก็กลับมาอยู่ข้างตัวซู่เป่า นายหญิงซูกำลังบ่น “อยู่นานอะไรก็เห็นจริง ๆ ถึงกับมีขโมยขึ้นบ้านเรา! ยังคิดขโมยหินฉันไปอีกแน่ะ!”
นี่เป็นหินที่ซู่เป่ามอบให้เธอ จะขโมยอะไรก็ไม่ขโมย ต้องมาขโมยของรักของเธอ
นายหญิงซูโกรธแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะจู่ ๆ ซู่เป่าก็บอกว่าจะกลับมาก่อน พวกขโมยมิได้เอาหินไปแล้วเหรอ
“กระทะก้นแบนฉันล่ะ” นายหญิงซูดึงแขนเสื้อขึ้น
ซูอิ๋งเอ่อร์รีบดึงเธอไว้ “เฮ้อ แม่ครับ ไม่ต้องทำอย่างนั้นหรอกครับ!”
ซูอีเฉินพูดขึ้น “เอาล่ะ พาซูเป่ากลับห้องก่อนเถอะ ฉันจะจัดการเรื่องข้างนอกนี้เอง”
ซูอิ๋งเอ่อร์พยักหน้า “ซู่เป่า เราไปกันเถอะ!”
ลุงห้าที่ได้อุ้มซู่เป่าสักที อุ้มเธอเดินเข้าไปข้างในราวกับของล้ำค่า
หยกเหยิกอะไรเขาไม่สนใจหรอก!
ถึงอย่างไรเขาก็ซ่อนเอาไว้แล้วก้อนหนึ่ง
อย่างอื่นไม่เกี่ยวกับเขา...
จู่ ๆ ซู่เป่าก็มองไปทางหัวหน้าโจร “ลุงห้าคะ หินของลุงอยู่ในมือของเขาค่ะ”
ลุงห้าเบรกเอี๊ยดพลัน ทำหน้าโหดเหี้ยมราวกับซาตาน “ใคร ใครเอาหินของลุงไป!”
ซู่เป่า “...”
ตำรวจถ่ายรูปลงบันทึกหินในมือของหัวหน้าโจร เสร็จแล้วจึงมอบให้ซูอิ๋งเอ่อร์
ซูอิ๋งเอ่อร์ที่พองขนจึงสงบได้ในตอนนี้ ถลึงตาใส่หัวหน้าโจรทีหนึ่ง
ซู่เป่าขมวดคิ้ว จู่ ๆ ก็มีลางสังหรณ์ไม่ดีตงิด ๆ เธอมองเศษหินในมือของลุงห้า รู้สึกว่ามีอะไรซ่อนอยู่ในนั้น...
“ลุงห้าคะ เอาเศษหินให้หนูหน่อยค่ะ” ซู่เป่ายื่นมือ
เวลานี้ นายหญิงซูกำลังยืนอยู่ข้างหินยักษ์ เอื้อมมือไปลูบ ได้กลิ่นผสมผสานระหว่างปลาเค็มกับกลิ่นผักชุนฉ่ายฉับพลัน
ซู่เป่าตรวจสอบเศษหินในมือด้วยความระวังทั้งใจและกาย ซูอีเฉินกำลังให้ความร่วมมือกับตำรวจจัดการเรื่องข้างหลัง ส่วนมู่กุยฝานกำลังคุยโทรศัพท์
ไม่มีใครสังเกต หัวหน้าโจรที่ถูกคุมตัวอยู่บนรถตำรวจแอบเอาปืนขึ้นมา...
ไม่รู้ว่าเขาเอาปืนกระบอกนี้มาจากที่ไหน แต่ลูกตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีดำมิด ไม่มีสีขาวแม้แต่นิดเดียว
ปัง...
เสียงปืนดังขึ้นฉับพลัน
ซู่เป่ามือกระตุก เศษหินในมือตกอยู่บนทางหินทันที แตกเป็นสองส่วนอีกครั้ง
ทุกคนใจหายวาบ รีบหันไปมอง...
นายหญิงซูตกใจ เอามือลูบหน้าอกตามสัญชาตญาณ เห็นเพียงในมือมีแต่เลือด
ภาพเบื้องหน้าพลันดับวูบ ล้มลงตึง
“คุณยาย...!”
“แม่...!”
“ยัยแก่!!...”
ตระกูลซูตกอยู่ในสถานการณ์ชุลมุนวุ่นวาย ตำรวจรีบควบคุมตัวหัวหน้าโจรทันที กลับไม่รู้ว่าเขาสิ้นใจไปตั้งแต่เมื่อไร
ปืนที่เขาถืออยู่ในมือก็คืออาวุธของพวกเขาที่เพิ่งถูกยึด
ทางตำรวจเหงื่อกาฬไหลพราก เกิดเรื่องแล้ว แถมที่เกิดเรื่องยังเป็นนายหญิงของตระกูลซูด้วย!
พวกเขายึดอาวุธของโจรพวกนี้ไปหมดแล้วชัด ๆ ทำไมยังมีอีกกระบอกล่ะ!
ถ้าพวกเขาไม่ได้ตรวจสอบอย่างละเอียด พวกเขาจะบกพร่องในหน้าที่อย่างร้ายแรง สร้างความเดือดร้อนกับประชาชนผู้บริสุทธิ์!
“ไม่สิ ผมเพิ่งเก็บปืนกระบอกนี้นี่ ผมจำได้ เก็บแล้วจริง ๆ...”
ตำรวจคนหนึ่งตกตะลึงและสับสน เกาศีรษะจะบ้าแล้ว
เขาจำได้ แต่ทำไมปืนที่เก็บแล้วกลับมาอยู่ในมือโจรได้อีกล่ะ!
“คุมตัวไป! คุมตัวไป!”
“โทรหนึ่งสองศูนย์ (เบอร์ช่วยเหลือฉุกเฉินทางการแพทย์) เร็ว!”
“ศูนย์บัญชาการ ศูนย์บัญชาการ...”
นายหญิงซูไม่ได้ยินเสียงรอบข้างแล้ว