ตอนที่ 554
ตอนที่ 554 ซู่เป่าคิดถึงคุณยาย อยากให้คุณยายกอด
September 21, 2026
สองมือซู่เป่าสั่นระริก
นั่นสิ เธอคุ้มครองทุกคนในครอบครัวตลอดเวลาไม่ได้
แล้วพวกเขาจะทำยังไง
เพราะว่าเธอคือพญายมตัวน้อย ผิงเติ่งหวังต้องการชิงตำแหน่งของเธอ ดังนั้นเขาจึงเอาคืนกับครอบครัวของเธอ...
จี้ฉางโบกพู่กันพิพากษาอีกหน ตวาดเสียงต่ำ “ซู่เป่า!”
วิญญาณที่อยู่ตรงหน้าเหล่านี้ล้วนไม่ใช่ผิงเติ่งหวัง ถึงจะกำจัดก็ทำอะไรผิงเติ่งหวังไม่ได้แม้แต่นิดเดียว!
จี้ฉางรู้สึกว่าชักจะยุ่งยาก
ซู่เป่าปรายตา มองบรรดาวิญญาณที่อยู่ตรงหน้า
พวกเขามีหน้าตาที่ไม่เหมือนกัน แต่กลับพูดเหมือนกัน
“แต่ถ้าเจ้าอยากให้พวกเขาปลอดภัย...เหอะ ๆ เจ้าก็ฆ่าตัวตายซะ มอบตำหนักพญายมให้กับข้า มอบบัลลังก์พญายมให้ข้า...รับรอง ข้าจะไม่แตะต้องคนตระกูลซูแม้แต่ปลายเล็บ!”
ซู่เป่ามองตำหนักพญายมตรงข้อมือ ถอดมันออกมาตามจิตใต้สำนึก...
เสียงของผิงเติ่งหวังอดกลั้นความตื่นเต้นในพริบตา “ใช่...เอามาให้ข้า ยายที่เจ้ารักก็จะปลอดภัย...”
เห็นซู่เป่าชูตำหนักพญายมขึ้น
ผิงเติ่งหวังที่กำลังควบคุมวิญญาณ ดูการเคลื่อนไหวของซู่เป่าผ่านดวงตาของพวกวิญญาณจากที่ไกล ๆ
เขาอดดีใจลิงโลดไม่ได้ ตำหนักพญายม...เป็นของเขาแล้ว!
ทว่าเขากลับเห็นซู่เป่าชูตำหนักพญายมขึ้นแล้วขว้างไปข้างหน้า!
ผิงเติ่งหวังพลันตกใจ รีบตัดการเชื่อมต่อกับวิญญาณ
ถึงตำหนักพญายมจะไม่โดนถึงตัวเขา แต่กลับทำให้เขาเกิดความรู้สึกตื่นตระหนกหวาดกลัว!
เขาเชื่อมต่อกับวิญญาณอีกครั้ง พูดด้วยความเดือดดาล “เจ้ามันไม่รู้จักดีชั่ว!”
ซู่เป่าตาแดง พูดด้วยความเคียดแค้น “หนูต้องหาตัวลุงให้เจอแน่ รอเลยนะ หนูจะทำให้ลุงกลายเป็นเถ้าถ่านไปเลย!”
เด็กตัวน้อย ๆ น้ำเสียงยังอ้อแอ้ แต่ดวงตาคู่นั้นกลับทำให้ผิงเติ่งหวังอดลังเลไม่ได้
ชั่วขณะ เขาถึงกับลังเล กลัวว่าซู่เป่าจะมาหาถึงที่แล้วกำจัดเขา
แต่ต่อมาผิงเติ่งหวังก็วาวโรจน์ ซู่เป่าในตอนนี้ยังไม่ใช่พญายม ญาติมิตรที่อยู่รอบตัวคือช่องโหว่และจุดอ่อนของเธอทั้งนั้น!
นี่เขากลัวเธอเหรอ!
ผิงเติ่งหวังหัวเราะเสียงเย็น “ได้...ข้าจะรอเจ้ามาหา! คนต่อไปคือลุงเจ็ดของเจ้า ฮ่า ๆ...ข้าอยากดูสิว่าเจ้ายังจะช่วยได้สักกี่คน”
อีกด้านหนึ่ง ซู่เป่าใจหายวาบ รู้สึกถึงความกลัวอย่างยิ่งยวด
ลุงเจ็ด!
ลุงเจ็ดไม่ได้อยู่ในเมืองจิง เขาอยู่ในที่ที่ไกลมาก แล้วบางครั้งเธอก็ไม่รู้ว่าเขาอยู่ที่ไหนเหมือนกัน
“อย่าทำอะไรลุงเจ็ดนะ!” ซู่เป่าร้อนรน ด้านหลังควบแน่นเกิดเป็นน้ำวนสีดำทันที
เธอชูตำหนักพญายมขึ้น สายตาราวกับกำลังมองเหล่าวิญญาณที่อยู่ตรงหน้า แต่ก็เหมือนไม่ได้จับจดอยู่กับตัวพวกเขา เหมือนกำลังจ้องที่ที่อยู่ไกลโพ้น!
ขว้างตำหนักพญายมออกไปแรง ๆ!
ผิงเติ่งหวังหัวเราะ ขณะกำลังจะพูดว่า ‘เจ้าจะทำอะไรข้าได้’ ก็มีเงาดำพุ่งมากระแทกศีรษะของเขาอย่างจังในวินาทีต่อมา
ผิงเติ่งหวังนัยน์ตาหดเล็ก ถอยหลังอย่างต่อเนื่องด้วยความตระหนก กลับถูกเงาดำจากตำหนักพญายมชนใส่อยู่ดี!
เขาร้องโหยหวนเสียงหนึ่ง รีบตัดการควบคุมกับวิญญาณ เขาทั้งตกใจทั้งโกรธ!
ห่างกันไกลขนาดนี้ เขายังถูกตำหนักพญายมปาใส่ไหล่ข้างหนึ่งอีก!
“บัดซบ...”
ผิงเติ่งหวังแววตาเคียดแค้น กัดฟันกรอด “คอยดูนะ ข้าจะเอาหัวของซูอวิ๋นเจาวางหน้าประตูของตระกูลซู ข้าจะให้เจ้าเสียใจกับทุกคำพูดที่เจ้าพูดในวันนี้...!”
ที่โรงพยาบาล ซู่เป่ากำตำหนักพญายมแน่น ๆ กรอบตาแดง
“ลุงใหญ่คะ ลุงเจ็ดอยู่ที่ไหนคะ รีบเรียกลุงเจ็ดกลับมาเร็ว...” ซู่เป่าพูดด้วยความร้อนรน
ซูอีเฉินโทรศัพท์ทันที
จี้ฉางลอบโล่งอก เมื่อครู่นึกว่าเธอจะมอบตำหนักพญายมออกไปจริงๆ เสียแล้ว
“ท่านอาจารย์ ดังนั้นซู่เป่าต้องไปเหรอคะ” ซู่เป่าถามเสียงแผ่ว
จี้ฉางกลับส่ายหน้า “เจ้าไปแล้ว ผิงเติ่งหวังก็จะปล่อยลุงเจ็ดของเจ้าหรือ”
ไม่ว่าเธอจะอยู่หรือไป และต่อให้สาบสูญจากโลกใบนี้ ไม่ให้ใครหาพบก็ไม่มีประโยชน์
ที่แล้วมาพญายมมักจะมาฝึกประสบการณ์เพียงลำพัง เย็นชา ไร้ห่วง แค่ต้องมองความหลากหลายของสรรพชีวิตบนโลกให้แตกฉานก็พอ
แต่หนนี้ ซู่เป่ากลับมีครอบครัวที่รัก แล้วยังมีอีกมากมาย เธอไม่สามารถคุ้มครองความปลอดภัยของทุกคนได้