ตอนที่ 593
ตอนที่ 593 ลุงเจ็ดเผชิญหน้ากับการโจมตี
September 21, 2026
มู่กุยฝานนั้นมือไว เขาอุ้มซู่เป่าก้าวไม่กี่ก้าวก็มาหยุดหน้าลิฟต์แล้ว
“เร็วเข้า เจอดีแล้ว!”
เขาเอ่ยเสียงเบา
ซูอวิ๋นเจาดึงมือมู่กุยฝานเอาไว้
ไม่ต้องหนีเล้ว
ศัตรูบุกมาถึงที่ขนาดนี้
มู่กุยฝานทำใจดีสู้เสือ เอ่ยถามขึ้นมาอย่างสงสัย “คุณหญิง? มาได้ยังไงกันครับ!”
คุณนายซูแค่นหัวเราะเสียงเย็น “ถ้าไม่มาก็คงไม่รู้ ว่านายกล้าพาซู่เป่าไปกินเหล้า!”
มุ่กุยฝานและซูอวิ๋นเจานั้นดื่มเหล้า แม้ว่าจะเป็นเหล้าดอกไม้ แต่ก็ยังมีกลิ่นอยู่ คุณนายซูได้กลิ่นทันทีที่เจอหน้าพวกเขา
ซูอวิ๋นเจารีบเอ่ยออกมาทันที “แม่ครับ ฟังพวกเราอธิบายก่อน”
คุณนายซู “ป้าอู๋ เอากระทะก้นแบนของฉันมา!”
มู่กุยฝาน ซูอวิ๋นเจา “????”
ไม่นะ คือเอากระทะก้นแบนมาให้ด้วยระยะทางเป็นหมื่นลี้จริงดิ??
เกินไปแล้ว!
มู่กุยฝานกระแอมไอ “มีแค่พวกเราที่ดื่มเหล้า ซู่เป่าไม่ได้ดื่ม! ให้ลูกกินนมข้าวบาเลห์เฉยๆ ครับ”
คุณนายซู “พวกนายไปกินเหล้า ยังจะพาเด็กไปอีก?”
มู่กุยฝาน ซูอวิ๋นเจา “…….”
บ้าเอ้ยเรา จะแก้ตัวยังไงก็ผิดอยู่ดี!
มู่กุยฝาน “รอผมพาซู่เป่าเข้านอนก่อนนะครับ…..ซู่เป่าน่าจะเหนื่อยแล้ว!”
คุณนายซูอดไม่ได้ เธอเอ่ยออกมา “รู้ด้วยเหรอว่าซู่เป่าเหนื่อยน่ะ!”
ดูสิหลานเธอผอมหมดแล้ว!
ไม่กี่วันที่ไม่มีเธออยู่ เด็กน้อยต้องไม่ได้กินอะไรดีๆ แน่เลย
คงไม่ได้กินอิ่ม!
ให้ผู้ชายมาดูแลเด็กแบบนี้ ยังจะหวังให้ดูแลได้ดีเหรอ?
“อุ้มขึ้นข้างบนไปก่อน!” คุณนายซูพยายามระงับความโกรธของตัวเองลง ก่อนที่จะเอ่ยเสียงเบา “อย่าทำให้หลานฉันตื่น!”
มู่กุยฝานถอนหายใจออกมา ซู่เป่านี่เป็นไม้กันหมาได้ดีที่สุดแล้ว
เขาอุ้มซู่เป่า เดินออกไป
ซูอวิ๋นเจาที่ยังคงยืนอยู่ที่เดิม “……..”
ตัดช่องน้อยแต่พอตัว ไอ้เจ้ามู่กุยฝานตัวดี!
ซูอวิ๋นเจายิ้มออกมา “แม่ครับ……”
คุณนายซูยกมือขึ้นเตรียมสับเข้าที่หัวของอีกฝ่าย
พึ่งจะผ่าตัดมา ที่จริงแล้วเธอก็ไม่ได้มีแรงมากนัก คุณนายซูรู้ดีเรื่องนี้ นอกจากนายท่านซูที่โดนสับหัวด้วยแรงจริงแล้ว คนอื่นๆ เธอก็แค่ทำท่าทำทางตีอีกฝ่ายเท่านั้นเอง
ซูอวิ๋นเจาลูบหัวไปมา ก่อนที่จะช่วยลากกระเป๋าของอีกฝ่าย “จองห้องหรือยังครับ ผมช่วยยกกระเป๋า”
คุณนายซูแค่นหัวเราะ ก่อนที่จะเอ่ยออกมา “จองแล้ว”
เธอยื่นการ์ดเข้าห้องให้อีกฝ่าย ซูอวิ๋นเจาพบว่า ห้องของแม่ตนนั้น อยู่ตรงข้ามห้องเขาเลย
เด็กดีเอ้ย รายงานหัวหน้าใหญ่อย่างคุณนายซูตลอดเลยเหรอ
วันต่อมา
ซู่เป่านอนถึงสิบโมงถึงตื่น
ท้องร้องจ๊อกๆ ไม่หยุด
เธอหาว ก่อนที่จะเดินลงเตียงเท้าเปล่า เธอเปิดประตูแล้วเอ่ยออกมาอย่างเคยชิน “คุณยาย…..หนูหิวแล้ว”
เธอกำลังเมาขี้ตาเลย คิดว่าที่นี่คือบ้านตระกูลซู
พูดจบเธอก็พึ่งรู้ตัวว่าตอนนี้อยู่ที่โรงแรม คุณยายอยู่ที่นี่ที่ไหนล่ะ!
ซู่เป่าลูบหัวตัวเองไปมา อยู่ๆ ก็ได้กลิ่นอะไรหอมๆ
เธอ พ่อและลุงเจ็ดนั้นจองห้องชุดไว้ เมื่อเปิดประตูไปจะเจอห้องรับแขก เดินผ่านห้องรับแขกไปข้างในจะเป็นห้องครัวเล็กๆ
ซู่เป่าตะลึงงัน พ่อเธอทำกับข้าวเหรอ?
แต่สายตาของเธอกลับเห็นคุณนายซูเดินออกมา ในมือถือจานเอาไว้ บนจานมีหมั่นโถววางอยู่
“ซู่เป่า ตื่นแล้วเหรอ? เร็วเข้า แปรงฟันล้างหน้ามากินข้าว!”
ซู่เป่า “????”