ตอนที่ 67 ซู่เป่าถูกทำโทษ

เสวี่ยเอ๋อร์มองครูสองคนกำลังลุมล้อมที่ซู่เป่า ถึงภายนอกเธอจะยิ้มหัวเราะแหะ ๆ แต่ในใจกลับไม่สนุกด้วยแม้แต่น้อย

เธอยิ้มแล้วพูดขึ้นมา

“น้องซู่เป่า ไม่ถูกนะ 50 ลบ 50 เท่ากับ 0 100 ลบ 100 ก็เท่ากับ 0 70 ลบ 60 เท่ากับ 10 ดังนั้นอมยิ้มกับลูกอมผลไม้ถูกกินหมดแล้ว ยังเหลือแค่มาร์ชเมลโลว์ 10 ลูก ไม่ใช่เหลือแค่โรคเบาหวาน”

เสวี่ยเอ๋อร์ที่ตั้งใจจะโชว์ว่าตัวเองเก่งคณิต พูดจบก็จงใจหันไปหาครู ตั้งหน้าตั้งตารอคำชม

ทว่าครูกลับให้ความสนใจแต่ซู่เป่า ไม่มีใครตอบเสวี่ยเอ๋อร์เลย

เจ้าอ้วนที่อยู่ข้าง ๆ ยิ่งหัวเราะและตีโต๊ะไปด้วยราวกับคนบ้า

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า เด็กเป็นเบาหวาน ฮ่า ฮ่า ฮ่า ตลกมากเลย”

เพื่อนคนอื่น ๆ ก็พาหัวเราะกันใหญ่ พวกเขาล้อมวงหยอกล้อเล่นกับซู่เป่าอย่างสนุกสนาน

เสวี่ยเอ๋อร์มองไปยังซู่เป่าที่ถูกรายล้อมราวกับเดือนล้อมดาว และเมื่อสิ่งที่เธอพูดไปเมื่อกี้กลับไม่มีใครสนใจ

เธอจึงรู้สึกอาย และขายหน้าขึ้นมาทันใด...

ครูทั้งสองลูบไล้ศีรษะของซู่เป่า กำชับเธอว่าถ้าต้องการอะไรก็สามารถไปหาครูได้นะ จากนั้นก็เดินออกไป

เพื่อนในห้องก็รีบรายล้อมกันทันที มองดูเต่าของซู่เป่าที่อยู่บนโต๊ะ

“ซู่เป่า เธอทำไมถึงพาเต่ามาด้วย ทำไมถึงให้มันนอนอย่างนี้”

“เพราะว่าถ้าพลิกตัวกลับมา คุณปู่เต่าจะวิ่งหนีไปได้” ซู่เป่าอธิบาย

แล้วก็มีคนถามอีก “เอ๊ะ แล้วนกแก้วตัวเมื่อกี้ของเธอล่ะ”

ซู่เป่านั่งยอง ๆ หน้าโต๊ะหนังสือ พลางเอาหน้ากลม ๆ แนบไปที่ลิ้นชัก มองไปที่เสียวอู่ที่อยู่ข้างใน

“เสียวอู่อยู่ในนั้นไง มันกลัวคนแปลกหน้า”

“งั้นทำอย่างไรให้มันไม่กลัวล่ะ”

“มันกินขนมปังไหม”

“แล้วนกหงส์หยกสีเขียวมรกตล่ะ ได้ยินมาว่านกหงส์หยกฉลาดมาก ๆ”

พวกเพื่อน ๆ ต่างก็เลียนแบบท่าทางตามซู่เป่า บ้างก็นั่งยอง ๆ บ้างก็คุกเข่า ก้มลงไปดูนกแก้วที่อยู่ในลิ้นชักด้วยความตื่นเต้นอยากรู้อยากเห็น

ซู่เป่ามาแค่แปปเดียวก็เป็นที่รักของทุก ๆ คนแล้ว

เสวี่ยเอ๋อร์ที่นั่งโต๊ะเดียวกัน ตอนนี้ถูกเบียดไปอยู่อีกด้าน

เธอรู้สึกโกรธมาก

แต่ก่อนตอนเลิกเรียน ทุกคนชอบมานั่งลุมล้อมคุยเล่นกับเธอ

ทว่าตอนนี้ทุกคนกลับไปหาซู่เป่ากันหมด

ไม่ใช่แค่เสวี่ยเอ๋อร์ แต่ยังมีซูเหอเวิ่นอีกคนที่กำลังรู้สึกไม่ค่อยชอบใจนัก

ไม่รู้ว่าเป็นไปได้อย่างไร ซู่เป่าเดิมทีควรจะเป็นเด็กที่น่ารำคาญสิถึงจะถูก แต่เธอกลับถูกรายล้อมไปด้วยผู้คน แม้แต่พี่ชายของเธอคนนี้ยังไม่มาหาเลย

ซูเหอเวิ่นก็รู้สึกไม่ชอบใจ!

เขาเก็บหนังสือเสียงดังตึงตัง

เสวี่ยเอ๋อร์ได้ยินก็หันไปมอง แล้วเดินไปที่ซูเหอเวิ่น

“พี่เหอเวิ่น ทุกคนชอบซู่เป่ามากๆเลย ซู่เป่ารู้จักพูด ไม่เหมือนเสวี่ยเอ๋อร์พูดจาไม่เป็น...”

เสวี่ยเอ๋อร์แอบคิด ซูเหอเวิ่นก็คงไม่ชอบซู่เป่า

หลังจากที่เธอพูดไปแบบนั้น ซูเหอเวิ่นต้องตอบว่า เด็กอย่างซู่เป่ามีอะไรให้น่าชอบงั้นเหรอ ฉันชอบแบบเธอมากกว่า

คาดไม่ถึง ซู่เหอเวิ่นเด็กน้อยคลั่งวิทยาศาสตร์เขามุ่งมั่นแน่วแน่ในเส้นทางนี้มาตั้งแต่เล็ก ได้แหกหน้าความจอมปลอมของเสวี่ยเอ๋อร์

“ทำอะไร เธอเพิ่งจะกี่ขวบกลับทำหน้าซื่อตาใสได้แล้วเหรอ อย่ามาเสแสร้งต่อหน้าฉัน”

“……”

ตาเธอเริ่มแดง

“พี่เหอเวิ่น ทะ ทำไม พี่พูดกับฉันขนาดนี้”

ซูเหอเวิ่นตอบกลับไปอย่างไม่สบอารมณ์

“ไสหัวไป!”

ซูเหอเวิ่นต่างจากพี่ชายของเขา

พี่ชายของเขาซูเหอเหวิน เด็กน้อยสายศิลป์ที่มีความอ่อนโยนแฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์นิด ๆ และใช่ นี่คืออคติที่ซูเหอเวิ่นมีต่อคนสายศิลป์

คราวก่อนที่ไปตั้งแคมป์ เสวี่ยเอ๋อร์ไปเกาะแกะพี่ชายของเขา พี่ชายเขาก็ยังรักษามารยาท แต่ซูเหอเวิ่นกลับรู้สึกว่าไม่สมกับเป็นชายชาตรี

ชายชาตรีที่แท้จริง ต้องอย่างเขานี่

ซูเหอเวิ่นมองเสวี่ยเอ๋อร์ด้วยสายตาเย็นชา อดไม่ไหวที่จะพูดออกไป

“เธอจะไสหัวไปได้แล้วหรือยัง ถ้ายังไม่ไสหัวไป ฉันจะไล่เธอเอง”

เสวี่ยเอ๋อร์กัดริมฝีปาก แล้วเดินออกไปหน้าละห้อย

นี่ก็คือเหตุผลที่ที่ผ่านมาเธอไม่อยากเข้าใกล้ซูเหอเวิ่น ถึงแม้เธอกับเขาจะเรียนอยู่ห้องเดียวกัน

เสวี่ยเอ๋อร์ที่จะกลับมานั่งที่เดิมพบว่าคนที่รายล้อมซู่เป่ากลับเยอะขึ้น พวกเขาดูสนุกสนานหยอกล้อซู่เป่า เจ้าอ้วนนั่นถึงขนาดแย่งที่นั่งของเธอ