ตอนที่ 68 พี่ชายภูมิใจที่ได้ปกป้อง

ผีร้ายที่เกาะอยู่บนคอเสวี่ยเอ๋อร์กำลังดูดเลือดราวกับยุงตัวใหญ่ที่กำลังหิวโซ ทันใดนั้นร่างกายขนาดใหญ่ของมันก็เปล่งแสงออกมา

เสวี่ยเอ๋อร์เย็นวาบบริเวณคอ แล้วก็รู้สึกเวียนหัวนิดหน่อย

ใต้ตาของเธอค่อย ๆ เริ่มปรากฏรอยหมองคล้ำสีเขียวอมเทาขึ้นมา

ครูสอนภาษาอังกฤษกลับขึ้นไปยืนบนเวที และประกาศกร้าว

“พวกเธอจำเอาไว้! ฉันไม่สนว่าผู้ปกครองของพวกเธอจะใหญ่โตหรือรวยแค่ไหน แต่ว่าอยู่ที่นี่ กฎของฉันก็ต้องเป็นกฎ”

พูดมาถึงตรงนี้ก็มองไปยังซูเหอเวิ่น เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“ซูเหอเวิ่น นี่น้องสาวของเธอใช่ไหม ครูได้ยินมาว่าตอนน้องสาวเธอเข้ามาอยู่ในบ้านเธอ ก็ทำให้ลุงรองและป้ารองของเธอทะเลาะกันจนได้หย่า”

แววตาของครูสอนภาษาอังกฤษแฝงไปด้วยความเย้ยหยันประชดประชัน

เธอคิดว่าตัวเองเป็นคนตรงไปตรงมาไม่ยอมอ่อนข้อให้ใคร คิดอะไรก็พูดออกมาตรง ๆ

โดยส่วนตัวแล้วเธอเองก็ไม่ชอบซูเหอเวิ่น เด็กคนนี้เก่งวิทยาศาสตร์มาก แต่ภาษาอังกฤษกลับไม่ได้เรื่องเลย ยิ่งตอนนี้พาน้องที่มีสิทธิพิเศษมาเรียนด้วยอีก ดันเป็นเป้าหมายที่เธอต้องการจะโจมตีอยู่พอดิบพอดี

เธอคิดว่าคนที่ไม่ค่อยมีปากมีเสียงแบบซูเหอเวิ่นโจมตีได้ง่าย เธอหยิบชอล์กพลางพูดต่อไปด้วยความหยิ่งยโส

“เด็กเอาแต่ใจแบบน้องสาวเธอน่ะ ควรจะมีใครสักคนคอยสั่งสอน เธอก็อย่าไปทำตัวเหมือนน้องเธอล่ะ”

ได้ทีก็ถือโอกาสสอนวิชาชีวิตให้ซูเหอเวิ่นสักหน่อย

คิดไม่ถึงว่าซูเหอเวิ่นจะลุกขึ้นยืนอย่างเดือดดาล พลางเอาหนังสือฟาดลงบนโต๊ะ

น้ำเสียงเย็นชาเปล่งออกมาจากปากเขา “น้องสาวของผม คุณไม่มีสิทธิ์มาสอน! ตัวเองเป็นครู แทนที่จะตั้งใจสอนแต่กลับเอาเวลามาพูดเรื่องคนอื่น คุณนี่มันเป็นขยะของอาชีพครูจริงๆ ”

“หมายเลข 51 บนตารางธาตุ จะว่าไปก็คือคนแบบครูหวังนั่นแหละ”

เขาเก็บกระเป๋าพลางพูดต่อ “อีกเรื่องนึง ลุงรองกับป้ารองของผมเขาหย่ากัน ก็เป็นเพราะตัวป้ารองเอง ไม่เกี่ยวกับน้องสาวผมสักนิด ป้าของผมตอนนี้ยังนอนอยู่ในคุก ครูหวังอยากจะลองเข้าไปนอนในคุกสักหน่อยไหมล่ะ”

ครูสอนภาษาอังกฤษถึงกับตกตะลึง ไม่คิดว่าซูเหอเวิ่นที่ปกติไม่ค่อยพูดไม่ค่อยจากลับกล้าเถียงเธอ ทำให้เธอรู้สึกเหมือนมีไฟร้อนสุมอยู่ในอก

“ธะ เธอ...”

เธอพึมพำในใจ คิดไปถึงว่าหมายเลข 51 บนตารางธาตุนั้นหมายถึงอะไร

ซูเหอเวิ่นถือกระเป๋าเดินผ่านเวทีบรรยายของเธอแล้วหยุดกระทันหัน พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาออกมาหนึ่งประโยค

“รู้ไหมว่าหมายเลข 51 บนตารางธาตุคืออะไร ก็คือพลวงไงล่ะ สัญลักษณ์ก็คือ Sb”

พูดเสร็จก็สะบัดกระเป๋าพาดหลัง เดินออกไปด้วยสีหน้าที่ไร้อารมณ์

เสียงฮือฮาดังขึ้นมาในชั้นเรียน เพื่อน ๆ ในห้องต่างพากันมองซูเหอเวิ่นเดินออกไปด้วยความชื่นชม

ถึงแม้จะ...แต่ว่า...

เท่มากกกกกก

แววตาของนักเรียนหญิงพากันเปล่งประกาย

เสวี่ยเอ๋อร์มองไปที่ซูเหอเวิ่น แล้วมองเพื่อนผู้หญิงคนอื่น ๆ มองซูเหอเวิ่นด้วยสายตาที่เลื่อมใส ตัวเธอเองก็รู้สึกว่าซูเหอเวิ่นก็ไม่เลว

ซูเหอเวิ่นเดินออกไปไม่หันกลับมา ครูสอนภาษาอังกฤษโกรธจวนจะระเบิดลง ตะโกนด่าเสียงแหลม

“หลังจากนี้เธออย่าแม้แต่จะคิดเข้าห้องเรียนของฉันแม้แต่ก้าวเดียว! ฉันไม่มีลูกศิษย์ที่ไม่เคารพครูบาอาจารย์แบบเธอ!”

น่าสงสารที่ซูเหอเวิ่นไม่สนใจเธอเลย

ครูหวังโมโหจนอกแทบจะระเบิดออกมา

ที่ทางเดินด้านนอก

ซู่เป่าใช้ทั้งสองมือยกเต่าไว้บนหัวของเธอ ส่วนเสียวอู่ก็ยืนอยู่บนหลังเต่า

“เฮ้ออ” ซู่เป่าถอนหายใจ

“เฮ้ออ” เสียวอู่ก็ถอนหายใจเหมือนกัน

จี้ฉางที่รู้สึกเบื่อมาตั้งนานแล้ว บอกว่าจะไปเดินเล่นในโรงเรียน

ถังจื่อหางเดิมทีหดหู่มากๆ เจอฉากนี้เข้าไปก็ระบายยิ้มออกมา

ในเวลาเดียวกันซูเหอเวิ่นก็เดินมา มองเห็นซู่เป่ายืนพิงกำแพงอย่างตั้งใจ ก็พูดแทบไม่ออก

“ไปได้แล้ว” สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเย็นชา

“อ๊ะ ไปไหนเหรอ”

“เธออยากกินเนื้อแกะไม่ใช่เหรอ จะพาเธอไปกิน”

อยู่ที่โรงเรียนก็ค่อนข้างจะมีปัญหานิดหน่อย แต่ซูเหอเวิ่นก็เข้าใจในอำนาจเงินมาตั้งแต่เด็ก

พวกเขารวย อย่าว่าแต่เนื้อแกะเนื้อวัวเลย ทุกอย่างสามารถหามาให้เธอได้เมื่อเธอต้องการ

ซู่เป่าพอได้ยินเรื่องของกินก็ตาลุกวาว

เธอชะโงกไปที่หน้าต่าง เพื่อมองเข้าไปในห้อง เห็นเพียงแค่เสวี่ยเอ๋อร์ที่ถูกดูดเลือดจบซูบหมดแล้ว