ตอนที่ 77 หลี่รั่วผิงผีจองหอง

หลี่เหมยที่ถูกอ้วกออกมาร้องไห้ดังลั่นและฟ้องด้วยความโกรธเคือง

“เธอกินฉัน เธอกินฉันเข้าไป”

“ทุกตัวก็เป็นผีที่โดนจับมาเหมือนกัน ฮือ ๆ เธอข่มเหงรังแกผู้อื่น”

ผีจองหองถูกตรึงไว้อีกด้านด้วยพลังที่มองไม่เห็นจนไม่สามารถขยับได้และพูดเย้ยหยันว่า “ถ้าอยากจะฆ่าก็ฆ่าเลย มิเช่นนั้นฉันจะทำให้พวกแกไม่มีวันสงบสุข”

สองตาของเธอแดงก่ำและจ้องซู่เป่าอย่างดุร้าย

ทันใดนั้นจี้ฉางพลันยกมือขึ้นตบที่ศีรษะของเธอ

“เจ้ากล้าข่มขู่ลูกศิษย์ของข้ารึ”

พอศีรษะของผีจองหองถูกตบก็หลุดลอยออกจากบ่าในทันที แล้วกลิ้งขลุกๆ ไปอยู่ใต้เท้าของซูเหอเวิ่นอย่างรวดเร็ว

ซู่เป่าอ้าปากกว้างและสายตาก็มองไปตามศีรษะของป้าอ้วน... สุดท้ายหยุดลงตรงหน้าซูเหอเวิ่น

ซูเหอเวิ่นกลืนน้ำลายเอือก “เธอกำลังมองอะไรน่ะ...”

ซู่เป่าชี้ไปที่ศีรษะของผีจองหอง “ศีรษะของป้าอ้วนหลุดออกแล้วกลิ้งไปอยู่ใต้เท้าพี่ค่ะ”

ซูเหอเวิ่น “...”

เขารีบลุกขึ้นโดยพลัน แล้วรีบไปนั่งข้างๆ ซู่เป่า

“อะแฮ่ม เก้าอี้นั่งแล้วไม่สบาย ฉันนั่งตรงนี้แล้วกัน”

ซู่เป่าพยักหน้า “หนูเข้าใจค่ะ”

ซูเหอเวิ่นไม่อยากอธิบายอะไรอีกแล้ว

จากนั้นพอจี้ฉางยกมือขึ้น ศีรษะของผีจองหองก็ลอยกลับมา

เขานั่งขัดสมาดและเอามือค้ำคาง แล้วถามอย่างไม่อินังขังขอบว่า “ทำไมถึงเสียชีวิตรึ”

ผีจองหองแสยะยิ้ม “ไม่ต้องถาม ฉันไม่มีทางพูดมันออกมาหรอก”

จี้ฉางยกมือขึ้นแล้วฟาดศีรษะของเธอหลุดลอยออกไปอีกครั้ง จากนั้นดึงกลับมาเหมือนเล่นลูกโยโย่

“ทำไมถึงเสียชีวิตรึ”

จนผีสาวรู้สึกวิงเวียนศีรษะ

แม้ว่าผีจะดึงศีรษะตัวเองออกได้โดยไม่เป็นอะไร

แต่ไม่ได้หมายความว่าถ้าโดนจี้ฉางฟาดแบบนี้แล้วจะไม่เป็นไร และจี้ฉางก็ไม่ใช่ผีธรรมดา

“แก...” ผีจองหองโมโหโกรธ

แล้วจี้ฉางก็ตบศีรษะของเธอลอยออกไปอีกครั้ง “โอ้ ไม่พูดเหรอ”

ผีจองหอง “...”

เล่นเหรอ

ซู่เป่าที่อยู่ข้างๆ จ้องมองตาโต

ทำ... ทำแบบนี้ได้ด้วยเหรอ

ทำตามเป็นแล้ว

จี้ฉางพูด “มาสิเป๋าน้อย”

ผีจองหองพลันนึกถึงภาพที่ตัวเองโดนซู่เป่าทุบตีเหมือนกระสอบทรายได้ในทันที แล้วรีบพูดว่า “พูดก็พูดสิ ลงไม้ลงมือทำไม”

ที่น่ากลัวยิ่งกว่าจี้ฉางก็คือเจ้าเด็กน้อยแปลกประหลาดคนนี้...

เมื่อเธออยู่ในมือของเธอแล้วจะไม่มีแรงตอบโต้ได้เลย

ผีจองหองเพียงรู้สึกกลัดกลุ้มและพูดอย่างจนใจว่า “ฉันชื่อหลี่รั่วผิง เมื่อก่อนเป็นลูกคนรวย...”

ซู่เป่าพลันถามขึ้นว่า “จริงเหรอค่ะ”

ผีจองหองอ้ำอึ่ง แต่ในที่สุดก็พูดว่า “ฉันขยันทำงานจนกลายเป็นคนรวย...”

ซู่เป่าและจี้ฉางมองเธอด้วยสีหน้าไม่เชื่อ

สัญชาตญาณของเด็กซู่เป่ามองออกว่าเธอโกหก

จี้ฉางหมดคำพูด สมกับเป็นผีจองหองจริง ๆ จนถึงตอนนี้ยังจองหองผองขน

สุดท้ายผีจองหองก็เล่าแต่โดยดีว่า “ก่อนเสียชีวิตฉันทำงานอยู่โรงพิมพ์”

เดิมทีหลี่รั่วผิงเป็นลูกจ้างของโรงพิมพ์ ทุกวันทำงานอยู่แต่ในโรงงาน

แต่ถือว่าเธอโชคดีมาก เพราะมีครั้งหนึ่งเธอทำโอทีจนถึงดึกและบังเอิญได้พบกับลูกสาวของหัวหน้าโรงงานและมีน้ำใจไปส่งเธอ จากนั้นทั้งสองคนก็กลายเป็นเพื่อนกันอย่างไม่คาดคิด