ตอนที่ 78 ความทะนงเกินตัวฆ่าคนให้เสียชีวิต

หลี่รั่วผิงพูดเบาๆ ว่า “ฉันฟังนายหน้าอธิบายเนื้อความในสัญญาและฝ่ามือของฉันก็เหงื่อออกตลอดเวลา”

จนในที่สุดนายหน้าก็อธิบายสัญญาจนจบและเธอก็ไม่มีเหตุผลที่จะยืดเยื้อต่อไป

หลี่รั่วผิงใช้ข้ออ้างในการรับโทรศัพท์ แล้วเดินไปด้านข้างใช้งานโทรศัพท์เพื่อขอยืมเงินสองหมื่นหยวนจากเจ้าพ่อเงินกู้

“ตอนนั้นเงินกู้ดอกเบี้ยสูงยืมง่าย แต่ถ้าใช้คืนไม่ไหว พวกเขาก็กล้าฟันคุณจริงๆ...”

“แต่ฉันไม่สนใจอะไรมากแล้ว ในที่สุดก็โอนเงินไปในวินาทีสุดท้าย”

ในเวลานั้น นายหน้าผงกศีรษะโค้งคำนับและให้ความเคารพเธอ ท่าทีนั้นเหมือนกับผู้จัดการร้านแบรนด์กุชไนท์ที่มีต่อเพื่อนสนิทของเธอเป๊ะ

ความกลัวและไม่สบายใจหลังจากที่เพิ่งกู้เงินดอกเบี้ยสูงก็ถูกความรู้สึกโดนให้เกียรติเข้ามาแทนที่

“ในตอนนั้นการได้อยู่คอนโดราคาห้าพัน ถือเป็นชีวิตที่ทุกคนเคารพนับถือ...”

แม้ในคืนนั้นเธอจะแอบทานบะหมี่ในคอนโดหรูก็ตาม

ซู่เป่าถามด้วยความสงสัยว่า “แล้วเพื่อนสนิทของป้ารวยขนาดนั้น ทำไมไม่ยืมเงินจากเธอล่ะคะ”

หลี่รั่วผิงเอ่ยปากพูดในทันที “ไม่ได้ ที่เพื่อนสนิทยอมเป็นเพื่อนกับฉันก็เพราะคิดว่าฉันบริสุทธิ์และเรียบง่าย...”

เธอเคยโกหกเพื่อนสนิทว่าพ่อแม่ที่อยู่บ้านนอกป่วยหนัก ดังนั้นจึงต้องทำงานและทำโอทีอย่างขยันขันแข็ง และเคยพูดว่าเพียงแค่พ่อแม่ของเธออยู่ดีสุขสบาย ถึงเธอจะเหนื่อยและลำบากแค่ไหนก็ไม่เป็นเลย

ดังนั้นเธอจึงไม่สามารถยืมเงินจากเพื่อนสนิทได้

ถ้าเพื่อนสนิทรู้ว่าเธอยืมเงินเพื่ออยู่คอนโดค่าเช่าห้าพัน ต้องรู้สึกผิดหวังต่อเธอมากแน่ ๆ และเลิกเป็นเพื่อนกับเธอ

แล้วจะไปเอาเสื้อผ้าและกระเป๋าแบรนด์เนมมาจากไหน

จี้ฉางนึกถึงเสวี่ยเอ๋อร์ ในที่สุดก็เข้าใจแล้วว่าทำไมผีจองหองต้องเกาะติดเสวี่ยเอ๋อร์

“ไม่เพียงแค่ทะนงเกินตัวถึงที่สุด แต่ยังเสแสร้งจอมปลอมถึงที่สุด”

หลี่รั่วผิงพูดต่อว่า

“เมื่ออยู่คอนโดราคาห้าพันแล้ว ฉันไม่สามารถกลับไปทำงานที่โรงพิมพ์ได้อีก เพราะมันไม่สมฐานะของฉันในตอนนั้นแล้ว”

ต้องเป็นพนักงานออฟฟิศ ต้องเป็นงานที่มีหน้ามีตาถึงจะเหมาะสมกับเธอ

แต่เธอไม่มีวุฒิการศึกษา ไม่มีความสามารถอะไรและไม่มีประสบการณ์การทำงาน เธอจึงสมัครงานพนักงานออฟฟิศที่มีหน้ามีตาไม่ได้

“และในตอนนั้นเองฉันเห็นหน่วยงานของรัฐกำลังรับสมัครลูกจ้างชั่วคราว... พวกเขาเห็นฉันเป็นคนดี น่าสงสารและจริงใจจึงรับฉันเข้าทำงาน”

จี้ฉางแสยะยิ้มเย้ยหยัน คนดี น่าสงสารและจริงใจเหรอ

เสแสร้งละสิ

“หน่วยงานนี้ดีไปหมดทุกอย่าง ทั้งมีหน้ามีตาและไม่ต้องตากแดดตากลม พอเล่าให้คนอื่นฟังต่างก็พากันอิจฉา”

แต่ไม่ดีอยู่อย่างเดียวก็คือเงินเดือนเพียงเดือนละพันหยวน

ใช่ ลูกจ้างชั่วคราว เหตุผลที่หลี่รั่วผิงถูกรับเข้าทำงาน ทั้งหมดเป็นเพราะเงินเดือนของลูกจ้างชั่วคราวนั้นน้อยมาก เธอจึงสมัครได้อย่างราบรื่น

มีที่อยู่และมีหน้าที่การงานที่มีหน้ามีตาแล้ว ทั้งสวมใส่เสื้อผ้าและสะพายกระเป๋าแบรนด์เนมทุกวัน

ถึงแม้จะแบกหนี้เงินกู้ก้อนโต ถึงจะหักแบ่งบะหมี่แห้งหนึ่งซองไว้ทานสองมื้อ

แต่เธอก็ใช้ชีวิตเป็นในแบบที่คนอื่นอิจฉา

ผ่านไปไม่นานสิ่งเหล่านั้นก็ไม่สามารถเติมเต็มความจองหองเกินฐานะของเธอได้ จนกระทั่งวันหนึ่งเธอพลั้งปากว่าตัวเองเป็นลูกสาวของผู้บริหารสูงสูดของเฉียงเชิ่งกรุ๊ปโดยไม่ตั้งใจ และที่เธอมาทำงานก็เพื่อหาประสบการณ์ชีวิต

และเผอิญให้คนเห็นรูปคู่ของเธอกับพ่อเพื่อนสนิทโดยไม่ตั้งใจ...

ใช่แล้ว เธอสวมรอยเป็นเพื่อนสนิท...

“ดังนั้นมีเงินมันดีจริงๆ นะ ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าฉันเป็นลูกสาวของผู้บริหารสูงสูดของเฉียงเชิ่งกรุ๊ปตัวปลอม แต่กลับไม่มีใครมาตรวจสอบฉัน”

ตอนสวมรอยเป็นเพื่อนสนิท เธอถึงได้รู้ว่ามันสุดยอดแค่ไหน

ทุกคนล้วนประจบสอพอและยกยอปอปั้นเธอ

เธอเลี้ยงข้าวคนอื่นอย่างหน้าใหญ่ใจโต

เอาเสื้อผ้าแบรนด์เนมที่ตัวเองไม่ต้องการแล้วให้คนอื่นและพาคนอื่นไปชอปปิง...

และใช้ชีวิตเป็นสาวสวยและรวยมากอย่างแท้จริง

ซู่เป่าฟังอย่างตั้งอกตั้งใจและถามว่า “ดังนั้น... ป้าคุยโม้โอ้อวดจนเกินจริงจนลมเข้าท้องตัวพองเสียชีวิตเหรอคะ”

หลี่รั่วผิง “...”

จะเป็นแบบนั้นไปได้ยังไง