บทที่ 175 ถูกโบยสิบไม้

“แล้วยังไง บ้านที่ต้องทะเลาะกันแบบนี้ทุกวัน แบบนี้คือดีแล้วหรือไง” นี่คือเสียงของเฉินหลิ่วเอ๋อ แน่นอนว่านางสนับสนุนการแยกบ้าน

เฉินหลิ่วเอ๋อใส่ใจมากที่สุดก็คือแม่ของนาง ตอนนี้เฉินหลี่ซื่อถูกรังแก นางจะต้องสนับสนุนเฉินหลี่ซื่ออยู่แล้ว ถ้าแยกบ้านกันจริงๆ ในบ้านก็จะมีเพียงเฉินหลี่ซื่อ ตาแก่เฉิน และเฉินหลิ่วเอ๋อเพียงเท่านั้น

พวกนางทั้งสามคน ทุกปีจะได้รับเงินค่าเลี้ยงดูถึงเงินหกพวง พวกนางยังสามารถซื้อสาวใช้ และใช้ชีวิตอย่างสะดวกสบายได้

“หลิวเอ๋อ เจ้าพูดแบบนั้นได้ยังไง” เฉินจื่อฟู่ผู้ซึ่งเฝ้าดูสถานการณ์อยู่ ในที่สุดก็พูดขึ้นมา “ข้าไม่เห็นด้วยกับการแยกบ้าน!”

เฉินหลิ่วเอ๋อเหลือบมองไปทางเฉินจื่อฟู่อย่างรังเกียจ สำหรับพี่ชายคนรองที่เจ้าเล่ห์คนนี้ บอกตามตรงแทบจะไม่มีใครในบ้านเฉินที่ชอบเขาเลย เขาเห็นแก่ตัวมาก และไม่ว่าเวลาไหนก็ให้ความสำคัญกับผลประโยชน์ของตนเองก่อนเสมอ

เมื่อกี้ตอนที่พวกนางทะเลาะกันอย่างดุเดือด ไม่เห็นเขาออกมาห้ามปราม ตอนนี้พอได้ยินว่าต้องเสียเงิน เขาก็รีบก้าวออกมาขัดแย้งทันที

“ท่านพ่อพูดถูก ครอบครัวของเราถ้ายังทะเลาะกันต่อจะต้องแตกแยกกันแล้วจริงๆ ข้าเป็นคนที่ให้สำคัญกับความสัมพันธ์ของครอบครัวที่สุด ไม่ว่ายังไงข้าก็จะอยู่กับท่านพ่อท่านแม้ไม่จากไปไหนเด็ดขาด”

ในเวลานี้ ตาแก่เฉินต้องการใครสักคนที่เข้าข้างตนเอง ดังนั้นเขาจึงพอใจกับคำพูดของเฉินจื่อฟู่มาก

“จื่อฟู่พูดถูก...”

“ถ้าอย่างนั้นครอบครัวน้องรองก็ไม่ต้องแยกบ้าน!” เฉินจื่อฉายตั้งใจแน่วแน่แล้ว “ข้าจะแยกออกไปเอง ข้ายินดีให้เงินสามพวงต่อปี ส่วนท่านพ่อท่านแม่ก็ให้น้องรองดูแลก็แล้วกัน!”

ดวงตาของเฉินจื่อฟู่เป็นประกายทันทีที่ได้ยินแบบนั้น แล้วมองไปทางเฉินจื่ออาน “จื่ออาน แล้วเจ้าล่ะ? พี่ใหญ่ที่ยังไม่มีเงินเก็บเลย เขายังยินดีให้เงินค่าเลี้ยงดูปีละสามพวง ตอนนี้คุณเป็นคนที่รวยที่สุดในครอบครัวของเราแล้ว จะไม่แสดงความกตัญญูหน่อยเหรอ ข้าคิดว่า เจ้าให้ค่าเลี้ยงดูสักห้าพวงก็แล้วกัน!”

เฉินจื่ออานขมวดคิ้วแน่น ในใจของเขารู้สึกดูถูกและรังเกียจต่อความโลภที่ไม่รู้จักพอของเฉินจื่อฟู่มาก

ลู่ม่านพูดขึ้นมา “พี่รองพูดมาก็ถูก เราควรให้เงินค่าเลี้ยงดูจริงๆ แต่ว่า อย่างไรพวกเราก็อายุน้อยกว่า ดังนั้นจึงไม่กล้าออกหน้ามากเกินไป ได้เพียงให้เท่ากับพี่ใหญ่เท่านั้น”

อย่างไรก็ตามเงินทั้งหมด ก็ให้กับตาแก่เฉิน ช่วงนี้ลู่ม่านมีความประทับใจที่ดีต่อตาแก่เฉินบ้างแล้ว ดังนั้นการจะแสดงความกตัญญูบ้างก็ไม่เป็นไร

นางไม่มีญาติผู้ใหญ่ตั้งแต่ยังเด็ก ถ้ามีญาติผู้ใหญ่ที่มีความจริงใจต่อกัน ก็จะดีมากเช่นกัน

เฉินจื่อฟู่อยากจะพูดอะไรอีก แต่เฉินจื่อฉายก็ลุกขึ้นมาแล้ว “ตกลงตามนี้ ข้าจะไปเรียกผู้อาวุโสในหมู่บ้านมาที่นี่”

เขาพูด หลังจากนั้นก็หันหลังกลับและเดินไปที่ประตูอย่างรวดเร็ว ตาแก่เฉินรีบเดินออกไป แล้วเรียกชื่อเฉินจื่อฉายไว้ “จื่อฉาย เจ้าไม่คิดจะทบทวนใหม่อีกสักครั้งเหรอ?”

เฉินจื่อฉายยิ้มเศร้า “ความทุกข์ที่เถาฮัวได้รับไม่มีทางหายไป ความเจ็บปวดเสียใจในหัวใจของลูก ก็เรียกคืนกลับมาไม่ได้แล้วจริงๆ”

“อืม!” ตาแก่เฉินลดมือลงด้วยความสิ้นหวัง ก่อนจะหยิบบ้องบุหรี่ในมือขึ้นขึ้นมาสูบ แต่ไฟในบ้องบุหรี่ดับไปนานแล้ว เขาสูบไปสักพัก แต่ก็ไม่มีอะไรออกมา

…...

ไม่นานผู้ใหญ่บ้านและผู้อาวุโสในตระกูลก็มาถึง ที่จริงแล้วเรื่องการแยกบ้าน ทุกคนต่างก็พอยอมรับได้

การที่ครอบครัวอยู่ร่วมกัน จึงหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะเกิดปัญหาขัดแย้งกันได้ แต่ว่า เรื่องที่ลูกคนโตขอแยกบ้านออกไป นี่เป็นครั้งแรกที่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นในหมู่บ้านไป่ฮัว

ผู้อาวุโสในตระกูลต่อต้านเรื่องนี้มาก และพยายามถามคาดคั้นเฉินจื่อฉายว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

โดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้ใหญ่บ้าน ถึงแม้เขาจะหมดหวังกับบ้านเฉินมานานแล้ว ความหวังเดียวของเขาในตอนนี้ คือหวังว่าพวกเขาจะไม่สร้างเรื่องอะไรขึ้นมาอีก

แต่เขายังคงมีความคาดหวังต่อเฉินจื่อฉายอยู่บ้าง ใครบอกว่าเฉินจื่อฉายจะกตัญญูมากจนดูโง่เขลา แต่ว่าบางครั้งความกตัญญูมากจนดูโง่เขลานี้ก็เป็นส่วนดี แต่ว่า ตอนนี้การกตัญญูมากจนดูโง่เขลานี้กลับไม่มีแล้ว

“จื่อฉาย เจ้าบอกลุงมา ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่”