บทที่ 176 ตาแก่เฉิน

“พี่ใหญ่สามารถอยู่ได้นานเท่าที่ต้องการได้เลย!” เฉินจื่ออานรีบกล่าวทันที

“ได้!” เฉินจื่อฉายไม่พูดเกรงใจอีก และพาเฉินเถาฮัวไปเก็บของ ตอนที่พวกลู่ม่านเดินผ่านด้านข้างของเฉินเถาฮัว พวกนางเห็นดวงตาที่มืดมนของเฉินเถาฮัวที่มองมาทางลู่ม่าน

ลู่ม่านขมวดคิ้ว ในใจคิดว่าเด็กคนนี้ดูน่ากลัวมากจริงๆ

ในขณะที่กำลังคิด เสียงที่ดีใจของเฉินสือซ่วนก็ดังเข้ามา เขาเพิ่งทำงานเสร็จ พอมาถึงประตูบ้าน เขาก็เห็นเฉินเถาฮัว

สองพี่น้องรักกันมาก เขาวิ่งไปหาเฉินเถาฮัว “เถาฮัว! ในที่สุดเจ้าก็กลับมา”

“พี่ชาย!” เฉินเถาฮัวยิ้มสดใสไร้เดียงสาเหมือนเมื่อก่อน ราวกับว่าแววตามืดมนที่ลู่ม่านเพิ่งเห็นนางจะตาฝาดไปเอง

คิดไปคิดมามันก็ใช่ นางเป็นแค่เด็กอายุสิบกว่าขวบ จะร้ายได้สักแค่ไหน

ลู่ม่านไม่ได้คิดอะไรมาก และกลับไปพร้อมกับเฉินจื่ออาน

นางบอกให้เหอเย่วนำข้าวของไปทำความสะอาดบ้านหลังเก่าให้ ครอบครัวของเฉินจื่อฉายก็ถือว่ามีที่พักอาศัยแล้ว

ในช่วงเย็น เฉินจื่ออานเชิญครอบครัวของเฉินจื่อฉายมาทานอาหารเย็นที่บ้าน ลู่ม่านทำการเข้าครัวด้วยตัวเอง ทำการเตรียมวัตถุดิบกินหม้อไฟกัน

ตอนนี้มีพริกจำนวนเยอะพอแล้ว ลู่ม่านจึงใช้ฟุ่มเฟือยได้แล้ว

ก่อนหน้านี้เฉินสือซ่วนเคยกินมาก่อนแล้ว และเขาก็ชอบรสชาติของพริกมาก อาจจะเป็นเพราะความคุ้นเคยของรสชาติการกินในครอบครัว? เฉินจื่อฉายกับเฉินเถาฮัวก็ชอบมันมากเช่นกัน

หลังจากกินเข้าไปสองสามคำ เฉินจื่อฉายก็อดไม่ได้ที่จะถามออกมาว่า “นี่คืออะไร?”

เฉินจื่ออานทำการอธิบายง่ายๆ จากนั้นเขาก็เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ “พี่ใหญ่ ทำไมพี่ไม่เปิดร้านหม้อไฟล่ะ”

เฉินจื่อฉายตะลึงงัน “อะไรนะ?”

“จริง!” เฉินจื่ออานกล่าว “หม้อไฟนี้ เสี่ยวม่านเคยทำหลายครั้งแล้ว คนที่เคยกินต่างก็กล่าวชมว่าอร่อย แล้วอีกอย่าง ท่านอู๋จากร้านยาฉืออานเองก็บอกว่า ถึงแม้พริกจะเล็ก แต่รสชาติของมันสามารถขจัดความชื้นออกจากร่างกายได้ สำหรับผู้สูงอายุบางส่วน โรคไขข้อ และโรคอื่น ๆ ก็มีประสิทธิภาพเช่นกัน เราไม่หวังว่าจะสร้างใหญ่มากแค่ไหน พี่ลองเปิดสักหนึ่งร้าน ลองเปิดในตำบลก่อน”

เฉินจื่อฉายยังคงลังเลเล็กน้อย เฉินสือซ่วนถือว่าคิดได้เร็วกว่า ยังคงยืดหยุ่น เขารีบเขย่าแขนของเฉินจื่อฉาย “ท่านพ่อ ท่านอาสามพูดถูก”

เฉินเถาฮัวไม่พูดอะไร แต่แววตาของนางกลับเผยความคิดของนางออกมา

พอเห็นแบบนี้ เฉินจื่ออานจึงกล่าวอีกว่า “พี่ใหญ่ ท่านแม่เรียกร้องขอเงินค่าเลี้ยงดูสามพวงต่อปี ถ้าพี่หวังพึ่งการส่งสินค้า พี่จะมีรายได้มากขนาดนั้นได้อย่างไร”

เรื่องนี้เฉินจื่อฉายเองก็รู้ดี แต่เขาก็ยังลังเลใจ “นี่เป็นสิ่งที่เสี่ยวม่านคิดขึ้นมา ข้าจะใช้มันไปเปิดร้านได้อย่างไร”

“ไม่เป็นไร!” ลู่ม่านยกยิ้ม “มันไม่ใช่ข้าคิดริเริ่มเช่นกัน ข้าบังเอิญเรียนรู้มาจากคนอื่นอีกที นี่มันไม่ใช่สูตรลับ พี่ใหญ่สามารถนำไปเปิดร้านได้”

ดวงตาของเฉินจื่อฉายเป็นประกายขึ้นเล็กน้อย แต่ก็ต้องก้มหน้าลงอีกครั้ง “ผ่านไปสักพักค่อยพูดถึงเรื่องนี้เถอะ”

พอเห็นแบบนี้ เฉินสือซ่วนที่อยู่ข้างๆ ก็ครุ่นคิด ผ่านไปสักพัก เขาก็หยิบถุงเงินของเขาออกมา แล้วยื่นให้เฉินจื่อฉาย “ท่านพ่อ นี่คือค่าจ้างของข้าที่ทำงานในโรงงานทำบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปช่วงที่ผ่านมา ท่านพ่อนำไปใช้เพื่อซื้อของใช้ก่อนเถอะ”

เฉินจื่อฉายรีบผลักกลับไป “เจ้าบอกว่าเจ้าตั้งใจจะไปเรียนไม่ใช่หรือ”

“อย่าปฏิเสธอีก” เฉินจื่ออานยื่นถุงเงินของเฉินสือซ่วนคืนไป “พอดีข้ามีเงินอยู่บ้าง ข้าจะให้พวกเจ้ายืมไปก่อน รอพวกเจ้าหาเงินได้ ค่อยมาคืนให้อีกที”

เฉินจื่อฉายจ้องมองเงินสองพวงอย่างตกตะลึง “เงินเยอะอย่างนี้ ข้า...”

“พี่ใหญ่!” เฉินจื่ออานจับมือเขาไว้ “ข้ายังจำตอนที่ข้ายังเด็ก ตอนที่เราไปทำงานกัน แล้วพี่คอยปกป้องข้ามาตลอดอยู่”

แววตาของเฉินจื่อฉายเริ่มร้อนผ่าว และคำพูดที่เขาเตรียมจะปฏิเสธก็หยุดเงียบลง “ตกลง เป็นพี่น้องกัน ข้าจะไม่ปฏิเสธ ข้าจะทำให้ดี และจะพยายามหาเงินคืนเจ้าและเงินค่าเลี้ยงดูท่านแม่ให้ได้ภายในสิ้นปีนี้”