บทที่​ 380 ส่งความห่วงใยมาไกลพันลี้

ผู้หญิงที่เคยหมุนรอบตัวเขามาตลอด​ แม้ตอนที่​เขาออกไปข้างนอกก็จะเป็นห่วง แต่ตอนนี้กลับไม่เห็นเขาอยู่ในสายตาเลย

ตอนนี้ในสายตาของนาง มีแต่ผู้ชายที่กำลังคุมรถม้าอยู่ในนั้น

เฉินจื่อฟู่ก้าวไปข้างหน้าเพื่อขวางหน้ารถ แล้วเริ่มตะโกนต่อว่า

“ลงมาจากรถม้าเดี๋ยว​นี้ ไอ้ชู้ แกมาจากไหนกัน”

หลิวซื่อสีหน้า​เปลี่ยนไปทันที “เฉินจื่อฟู่ เจ้ากำลังพูดเรื่องบ้าอะไร เจ้ากับข้าหย่ากันแล้ว ไม่ว่าเขากับข้าจะเป็นอะไรกัน ถึงแม้​จะ​เป็น​อะไรกัน มันก็ไม่เกี่ยวอะไรกับเจ้าเลยแม้แต่น้อย!”

ในตอนแรกเฉินจื่อฟู่แค่คาดเดา พอได้ยินหลิวซื่อพูดเช่นนี้ เขาก็ยิ่งมั่นใจว่ามันเป็นเรื่องจริง

เขาพุ่งหมัดใส่หน้าผู้ชาย​ที่ชื่อลุง​ฉางคนนั้น ลุงฉางไม่ทันได้ตั้งตัวจึงถูกชกหน้าไปหนึ่ง​หมัด ทำให้​มี​เลือดไหลออกมาจากจมูกของเขาทันที

หลิวซื่อสะดุ้ง​ตกใจ แล้วรีบส่งผ้าเช็ดหน้าให้เขา “เจ้าเป็นอะไรหรือเปล่า​?”

ลุงฉางโบกมือ ก่อนจะมองสำรวจหลิวซื่อ “เจ้าเป็นอะไรหรือเปล่า?”

พอเห็นว่าหลิวซื่อไม่เป็นอะไร เขาจึงกระโดดลงจากรถม้า แล้วเดินตรงไปหยุดตรงหน้าเฉินจื่อฟู่ “ถ้าจะสู้ก็มาสู้กันข้างถนน!”

ลุงฉางคนนั้นมีรูปร่างดี สูงใหญ่​บึกบึน​

ตอนนั่งอยู่บนรถม้าไม่รู้สึกอะไร แต่พอลงจากรถม้า แล้วมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้า เฉินจื่อฟู่ เกือบจะ​ต้องเงยหน้าขึ้นมองเขา

ความภาคภูมิใจในความเป็นผู้ชายแตกสลาย​ไปในพริบตา เขาจึงกัดฟันพูด “ก็ข้าอยากทำร้ายเจ้าจะทำไม”

พูดจบ เฉินจื่ออานก็พุ่งหมัดใส่อีกครั้ง ครั้งนี้ ลุงฉางก็ไม่ยืนนิ่งอีกต่อไป เขายกมือขวางหมัดำของเฉินจื่อฟู่ด้วยมือข้างหนึ่ง แล้วใช้มืออีกข้างพุ่งหมัดใส่เฉินจื่อฟู่

“หมัดนี้ เพื่อสอนให้เจ้าสำนึกว่าไม่ควรทำร้ายคนอื่นอย่างไม่เลือกหน้า”

กำหมัดใหญ่พุ่งเข้าใส่ เฉินจื่อฟู่ก็มึนไปทันที จากนั้นก็ตามมาอีกหมัด “หมัดนี้ เพื่อสั่งสอน​เจ้าที่ไม่ดูแลภรรยาและลูก ในอนาคตถ้าเจ้าเจอพวกนางสองแม่ลูก ทางที่ดีให้เดินอ้อมไป ไม่อย่างนั้นถ้าข้าเจอเจ้าอีกข้าก็จะทำร้ายเจ้าอีก!”

พูดจบ เขาก็เดินผ่านเฉินจื่อฟู่ไปที่รถม้าทันที

เฉินจื่อฟู่ที่เดิมทีก็ไม่มีกำลัง ตอนนี้พอถูกปล่อยตัว​ก็ล้มลงกับพื้นไป หยวนซื่อที่อยู่ในรถม้าเปิดม่านออกมาเหลือบมอง แต่ก็ไม่ได้ลงมาช่วยประคอง​เขา

ปล่อยให้เขานอนอยู่กับพื้น

เฉินจื่อฟู่ยื่นมือไปทางหลิวซื่อ ถ้าเป็นเมื่อก่อน ตอนที่​เขาหิวหลิวซื่อก็จะเตรียมอาหารมาให้ ตอนที่​หิวน้ำหลิวซื่อก็จะเตรียมน้ำให้เขาดื่ม ไม่ว่าจะร้อนหรือหนาว หลิวซื่อก็จะเตรียมให้เขาทุกอย่าง

ถ้าเขาล้มลงกับพื้น หลิวซื่อจะต้องรีบเข้ามาประคองเขาเป็นคนแรกอย่างแน่นอน​

แต่คราวนี้ หลิวซื่อกลับไม่แม้แต่​จะมองเขาด้วยซ้ำ นางถามบุรุษ​คนนั้น “เจ้าเป็นอะไรหรือเปล่า​”

“ไม่เป็นไร!” หลังจากพูดจบ เขาก็คุมรถม้าจากไป

เฉินจื่อฟู่มองตามรถม้าที่ขับผ่านไปพร้อมฝุ่นที่ตลบอบอวล​ ก่อนจะทรุดตัวลงบนพื้นที่เต็มไปด้วย​ฝุ่น

ลู่ม่านรู้สึกสะใจอย่างอธิบายไม่ถูก แล้วเหอเย่วก็พูดขึ้น​มา​ก่อน “กรรมตามสนอง​ สิ่งที่เขาทำกับพี่หลิวในสมัยก่อน ข้ารู้อยู่​แล้ว​ว่า​ เขาจะต้องมีวันนี้”

“เอาล่ะ ไม่ต้อง​พูดแล้ว!” หลังจากลู่ม่านพูดจบ นางก็เดินจากไปอีกด้านหนึ่ง

หลังจากเดินมาได้ซักพัก นางก็เห็นตาแก่เฉินเดินตัวสั่นไปช่วยพยุงเฉินจื่อฟู่ให้ลุกขึ้นมา ลู่ม่านถอนหายใจ พูดได้คำเดียวว่า ผู้ที่รักและห่วงใยเรามากที่สุด​ในโลกก็คือพ่อแม่