บทที่ ​381 ลืมไม่ลง

พอจวงลี่จ้งได้ยินเช่นนี้ เขาก็มองไปทางลู่ม่านด้วยแววตาลึกซึ้งอีกครั้ง “ลืมไม่ลง”

ลู่ม่าน “...” นี่ไม่คิดจะปกปิดไว้เลยสินะ

“สิ่งที่ควรลืมก็ควรจะลืมไดแล้ว แล้วอีกอย่างก็ยากที่จะพูดได้ว่าคนคนนั้นยังอยู่ในโลกใบนี้ ท่านจะทำยังไง ยังมีเวลาอีกครึ่งชีวิตที่ต้องดำเนินต่อไป” !”

“อืม ข้าเข้าใจแล้ว” จวงลี่จ้งยิ้มตอบด้วยรอยยิ้มอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน

ลู่ม่านไม่เข้าใจว่าเขาหมายความว่าอะไร ดังนั้นจึงไม่สนใจเขาอีก

หลังจากกินอีกสองสามชิ้น ลู่ม่านก็บอกให้คนนำไปเก็บ “ในเมื่อคุณชายจวงอุตส่าห์ช่วยนำของมาส่งให้ ก็เชิญท่านอยู่กินข้าวเย็นที่บ้านก่อน เพราะเดี๋ยวท่านต้องรีบเดินทางกลับเมืองหลวง ดังนั้นข้าก็ไม่รั้งท่านไว้ต่อ หลังจากทานอาหารเย็น ท่านก็ออกเดินทางเถอะ”

ตระกูลใหญ่อย่างพวกเขา จะต้องจัดพิธีปีใหม่ใหญ่โตมากแน่นอน ไม่ว่าอย่างไร แม้แต่บรรดาลูกหลานในตระกูลที่ออกไปดูกิจการของตระกูลด้านนอกก็ต้องเร่งกลับมา ดังนั้นลู่ม่านถึงพูดเช่นนี้

“งั้นข้าไม่เกรงใจแล้วนะ!” จวงลี่จ้งพูด

ลู่ม่านเห็นว่าเริ่มเย็นแล้ว นางจึงไม่ได้ทำอาหารที่ยุ่งยากมากเกินไป แค่ทำอาหารเรียบง่ายสองสามอย่างแล้วเรียกพวกเฉินจื่ออานมากินข้าว

ในระหว่างกินข้าว จวงลี่จ้งกลับบอกว่าจะดื่มเหล้ากับเฉินจื่ออานสักหน่อย เดิมที่ลู่ม่านเห็นว่าพวกเขายังต้องเดินทางไกล ไม่อยากให้เขาดื่มเหล้า แต่เขายืนกรานที่จะดื่ม ดังนั้นลู่ม่านจึงไปหยิบแก้วกับเหล้ามาให้

เหล้าขวดนั้นเป็นเหล้าที่เหอฮัวให้คนส่งมาให้ รสชาติไม่เลวทีเดียว

เดิมที นางคิดว่าจวงลี่จ้งจะลิ้มรสออก แต่ใครจะไปรู้ วันนี้เขากลับดูแปลกมาก ดูไม่สนใจเหล้าที่ดื่มเลยแม้แต่น้อย หลังจากดึงเฉินจื่ออานดื่มจนหมด เขาก็วางตะเกียบลงแล้วกล่าวลา

หลังจากที่ลู่ม่านตามออกไป นางก็เห็นว่าเขาขึ้นรถม้าไปแล้ว

วันนี้ลมแรง พัดจนม่านรถปลิวสะบัด ทำให้ลู่ม่านอดที่จะรู้สึกเศร้าใจไม่ได้

ทำให้นึกถึงบทกวีที่เคยอ่านมา ข้าโบกมือลา ม้าเองก็ส่งเสียงร้องอย่างเสียใจ

ถึงแม้จะไม่ใช่ไปทำสงคราม แต่อารมณ์นี้ช่างน่าเศร้ามาก รอพวกเขาจากไป ลู่ม่านก็ถามเฉินจื่ออาน “จื่ออาน คุณชายจวงพูดอะไรเจ้าบ้าง”

เฉินจื่ออานส่ายหน้า “ไม่มีอะไร แค่บอกให้ข้าทะนุถนอมทุกอย่างที่อยู่เบื้องหน้าไว้”

เหตุใดถึงพูดอะไรแปลกๆเช่นนี้ ลู่ม่านจึงไม่สนใจอีก

วันรุ่งขึ้นเป็นวันหยุดโรงงาน ช่วงนี้ เพราะต้องหยุดฉลองปีใหม่ ทุกคนเร่งรีบทำงานกันมาช่วงหนึ่งแล้ว และเหนื่อยกันมากแล้ว

ลู่ม่านจึงเตรียมของขวัญปีใหม่ให้ทุกคนตั้งแต่เช้า

เช่นเดียวกับปีที่แล้ว สินค้าจากโรงงานทั้งสอง พร้อมกับเนื้อหมูหนึ่งเส้น จากนั้น ก็ยังมีค่าจ้างเดือนล่าสุดด้วย

ดังนั้นวันนี้ ทุกคนในโรงงานจึงตื่นเต้นดีใจกันมาก แม้แต่เฉินสือซ่วนที่เพิ่งทำงานได้ไม่นาน แต่ค่าตอบแทนพิเศษประจำปีรวมกับค่าทำงานล่วงเวลาในช่วงนี้ก็มีหลายร้อยเหวินแล้ว

เพียงพอให้เขาไปเข้าเรียนหลังปีใหม่แล้ว

หลังเที่ยง ทุกคนก็เริ่มทำความสะอาด และปีนี้ก็ผ่านไปอย่างเรียบง่ายเช่นนี้

พอท้องฟ้าเริ่มมืด รอทุกคนทำความสะอาดเสร็จแล้ว ลู่ม่านก็พาเหอเย่วเดินสำรวจไปรอบๆ โรงงาน

ทุกอย่างได้รับการทำความสะอาดเรียบร้อย และจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบ หลังจากยืนยันว่าไม่มีปัญหาอะไรแล้ว ลู่ม่านจึงหยิบกุญแจออกมาล็อคประตูโรงงานไว้

ตั้งแต่เกิดเรื่องของเฉินจื่อคัง ลู่ม่านจึงให้ความสำคัญกับความปลอดภัยของโรงงานมาก

วันนี้เป็นวันขึ้นสิบห้าค่ำ ยังมีอีกสิบวันก็จะเป็นวันปีใหม่แล้ว แสงจันทร์ส่องสว่างมาก ลู่ม่านกับเหอเย่วจึงเดินกลับโดยพึ่งแสงจันทร์ส่องทาง