บทที่​ 382 แม่แท้ๆ มาหา

หลังจากเชิญคนคนนั้นเข้ามา เหอเย่วก็ไปตักน้ำใส่ถ้วยมายื่นให้คนคนนั้น

“ท่านป้า ดื่มน้ำก่อนเถอะ!”

คนคนนั้นก็ไม่เกรงใจ หยิบขึ้นมาดื่มทันที หลังจากนั้น ลู่ม่านถึงจะเดินเข้ามาจากประตู และไม่พูดอะไรเดินผ่านหน้านางไปเลย

พอเห็นว่ากำลังจะเดินผ่านหน้านางไปแล้ว คนคนนั้นก็คว้าแขนของลู่ม่านไว้

“เสี่ยวม่าน เสี่ยวม่านของแม่ เป็นเจ้าจริงๆ ด้วย”

ลู่ม่านขมวดคิ้ว นางจำตนเองได้จริงๆ ด้วย อารมณ์ของลู่ม่านสับสนมาก

ที่สำคัญคือ นางไม่ใช่ลู่ม่านคนเดิมแล้ว การปรากฏตัวของคนคนนี้ จะไม่ทำให้ฐานะของนางถูกเปิดเผยเร็วมากขึ้น?

ในขณะที่กำลังคิด คนคนนั้นก็วางชามในมือลง แล้วกอดลู่ม่านไว้ทันที “แม่ตามหาเจ้าเจอแล้ว เสี่ยวม่าน สองปีแล้ว ในที่สุดแม่ก็ตามหาเจ้าเจอ!”

คนคนนั้นพูด พร้มกับร้องไห้จนเสียงแหบ แต่ลู่ม่านกลับไม่รู้สึกถึงความผูกพันเลย จะคิดไปแล้วมันก็ใช่ เดิมทีตนเองก็ไม่รู้จักคนคนนี้ แล้วจู่ๆ ก็มีคนที่ไม่รู้จักเดินเข้ามามาบอกว่าคิดถึงตนเองมาก จะไม่ให้แปลกใจได้อย่างไร!

เหอเย่วเห็นสีหน้าอึดอัดใจของนาง จึงรีบก้าวไปข้างหน้าเพื่อดึงคนคนนั้นออกมา “ท่านป้าไม่ต้องเสียใจ ท่านไม่เห็นหรือว่านายหณิงของข้าดีใจมากแค่ไหน อาหารเย็นก็ใกล้จะทำเสร็จแล้ว ท่านป้าเดินทางมาเหนื่อยๆ ให้ข้าพาไปอาบน้ำก่อนดีหรือไม่ แล้วค่อยออกมากินข้าว ท่านป้าคิดว่าอย่างไรดี?”

เหอเย่วอยู่กับลู่ม่านมาเป็นเวลานาน การปรับตัวให้เข้ากับสถานการณ์จึงพัฒนาขึ้นมากเช่นกัน จึงทำให้ผู้หญิงคนนั้นอารมณ์ดีมาก

หลังจากที่เหอเย่วจากไป ลู่ม่านถึงได้ถอนหายใจด้วยความโล่งอกออกมา

เมื่อก่อนตอนอยู่ในยุคปัจจุบัน ลู่ม่านไม่มีครอบครัวหรือญาติพี่น้อง แต่นางในตอนนั้น โหยหาความรักของคนในครอบครัวมาก

ตอนนี้มีคนมาบอกว่าเป็นคนในครอบครัวของตนเอง แต่ลู่ม่านกลับลังเลใจ สาเหตุหลักคือนางถูกเฉินจื่ออานช่วยกลับมาจากบนเขา ถ้าจริงตามที่ผู้หญิงคนนี้พูด นางเป็นแม่ของตนเอง เหตุใดเจ้าของร่างเดิมถึงมาอยู่บนภูเขาได้?

คิดไปคิดมา ก็เพราะลู่ม่านไม่มีความทรงจำ จึงเต็มไปด้วยข้อสงสัย

ในขณะที่กำลังนิ่งคิด เฉินจื่ออานก็เดินออกมาจากด้านในแล้วจับมือของลู่ม่านไว้ “เสี่ยวม่าน เมื่อตะกี้เหอเย่วมาบอกกับข้า เป็นเรื่องจริงหรือ? แม่แท้ๆของเจ้ามาหาแล้ว?”

ลู่ม่านขมวดคิ้วเหม่อลอยไปสักพัก “จื่ออาน ข้าจะบอกได้ไหมว่าตอนนี้ข้าสับสนมาก ข้าจำอะไรไม่ได้เลย!”

เฉินจื่ออานโอบไหล่ลู่ม่านไว้ แล้วดึงเข้ามากอดแน่น

“ตอนนี้เจ้ากังวลใจมากใช่หรือไม่”

จะไม่ให้กังวลใจได้อย่างไร?

“ไม่เป็นไร ไม่ว่าอย่างไรเจ้ายังมีข้าอยู่ด้วยทั้งคนไม่ใช่หรือ?” เฉินจื่ออานพูด

“อืม!” มีอ้อมกอดของเฉินจื่ออาน ทำให้ลู่ม่านรู้สึกผ่อนคลายลงช้าๆ เฉินจื่ออานก็ผละออกมา แล้วเดินออกไปยกน้ำหนึ่งแก้วเข้ามา

หลังจากนั้นสักพัก เหอเย่วก็เดินเข้ามาจากข้างนอก

นางเดินมาหยุดตรงหน้าลู่ม่าน ก่อนจะพูดออกมา“พี่เสี่ยวม่าน ท่านป้าผู้นั้นแซ่ซู ทางบ้านสามีแซ่ลู่ เหมือนชื่อพี่! นางบอกว่า บ้านของพี่เสี่ยวม่านอยู่ด้านหลังภูเขาลูกนี้ มีชื่อว่าอำเภอฉางเจ๋อ นายท่านลู่ท่านพ่อของพี่เสียชีวิตในปีเดียวกับที่พี่หายตัวไป หลังจากนั้น นางทำพิธีฝังศพนายท่านลู่เสร็จ นางก็พาพี่ชายกับพี่สะใภ้ของพี่ออกตามหาพี่ไปทั่วทุกที่”

ลู่ม่านชะงักงัน แล้วมองไปทางเหอเย่วอย่างตกตะลึง เหอเย่วพูดยิ้มๆ “พี่ไม่ใช่ว่ากังวลใจหรือ พี่จื่ออานบอกว่า เราไม่ควรเปิดเผยรื่องที่พี่ความจำเสื่อมออกไป ให้นางพักอยู่ที่นี่สักช่วงหนึ่งแล้วค่อยตัดสินใจ ดังนั้น เมื่อตะกี้ตอนที่ข้าพานางไปอาบน้ำ ข้าก็เลยแอบถามมา”

ลู่ม่านเหลือบมองไปทางเฉินจื่ออานอย่างซาบซึ้งใจ คิดไม่ถึง​เลย​ว่า​ เฉินจื่ออานที่ปกติ​ดูซื่อบื้อ​ วันนี้กลับคิดแผนการเช่นนี้ออกมาได้

“จื่ออาน ช่วงนี้อาจารย์​โจวสอนด้านการวางแผน​จัดการให้เจ้า เจ้าก็มีไหวพริบ​มากขึ้นจริงๆ​”

เฉินยกยิ้มแล้วพูด “ไม่ใช่​เลย แต่เป็นเพราะเจ้าใจร้อน​เกินเลย​”