บทที่ 450 ถูกยัดความเลี่ยนจนอิ่มท้อง

ในตอนเย็น ลู่ม่านได้ทำการบอกเกี่ยวกับการนัดหมายของฮูหยินจ้าวในครัวครบรสวันพรุ่งนี้ให้เฉินจื่ออานได้รู้

พอเฉินจื่ออานได้ยินคำพูดนั้น ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความดีใจ “แม่ทัพจ้าวผู้นี้ถือเป็นวีรบุรุษของอดีตราชวงศ์ถังเรา”

ลู่ม่านยกยิ้มแล้วพูดว่า “จื่ออาน เจ้าเองก็รู้จักแม่ทัพจ้าวหรือ”

“รู้จักแน่นอน!” เฉินจื่ออานยกยิ้มแล้วพูด “ได้ยินมาว่าแม่ทัพจ้าวผู้นี้เข้าสนามรบตั้งแต่เขาอายุสิบสองปี และได้ฆ่าศัตรูไปนับไม่ถ้วน จนถูกตั้งฉายาว่าเทพเจ้าแห่งสงคราม! ไม่เพียงแค่นั้น การชนะสงครามทางเหนือในครั้งนี้ แม่ทัพจ้าวมีส่วนร่วมด้วย ตั้งแต่เด็ก ผู้ชายวัยเดียวกันในหมู่บ้านของพวกเรา ต่างก็อยากเป็นเหมือนแม่ทัพจ้าว อีกทั้งตอนนั้น ทุกคนยังไปหาทหารผ่านศึกที่กลับมาเพื่อเรียนวิชาการต่อสู้อย่างงูๆ ปลาๆ มาด้วย คิดไม่ถึงเลยว่าในชีวิตนี้ข้าจะมีโอกาสได้พบกับแม่ทัพจ้าวจริงๆ”

ท่าทางของเฉินจื่ออานในตอนนี้เป็นเหมือนแฟนคลับตัวน้อย ในที่สุดเขาก็จะได้เจอกับวีรบุรุษของเขาแล้ว ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยความดีใจและความตื่นเต้น

จู่ๆ ลู่ม่านก็พูดขึ้นมา “ดังนั้น วิชายิงธนูและทักษะการต่อสู้ของเจ้าล้วนมาจากทหารผ่านศึกคนนั้นหรือ?”

“แน่นอนอยู่แล้ว” เฉินจื่ออานพยักหน้าตอบ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยเปลวไฟที่มองไม่เห็น “ตอนนั้นข้ายังเคยคิดจะไปเกณฑ์ทหารด้วย แต่ว่า หลังจากนั้นที่บ้านลำบากมาก จึงไม่ได้ไป”

ลู่ม่านไม่เคยได้ยินเฉินจื่ออานพูดถึงเรื่องนี้มาก่อน

ทำให้เกิดความรู้สึกสงสารขึ้นมาในใจ “จื่ออาน เจ้าไม่เคยบอกข้าเลยว่าสิ่งที่เจ้าอยากทำคือการไปที่ออกรบ ตอนนี้เจ้าเป็นซือหนงแล้ว คงจะรู้สึกเสียดายมากใช่ไหม”

พอเฉินจื่ออานได้ยินเช่นนี้ เขาก็รีบกุมมือลู่ม่านไว้ และส่ายหน้าไปมา “ไม่เลย เสี่ยวม่าน นี่ไม่ใช่ความผิดของเจ้า ก่อนจะแต่งงานกับเจ้า ข้าเคยคิดว่าชีวิตของข้าจะเหมือนกับพี่ใหญ่ของข้า ต้องแต่งงานกับหญิงสาวที่เหมือนจ้าวซื่อ และมีกับอีกฝ่ายใช้ชีวิตเช่นนั้นไปจนตาย แต่หลังจากที่ข้าได้พบกับเจ้า โลกของข้าก็เปลี่ยนไป เจ้าสอนให้ข้าอ่านและเขียนออก เจ้าพาข้าทำการค้าขายเพื่อหาเงิน แล้วยังสนับสนุนให้ข้าได้ร่ำเรียน ข้าได้เป็นเฉินจื่ออานในตอนนี้ ถือเป็นความดีความชอบของเจ้าทั้งหมด”

“แต่เจ้าไม่ชอบฐานะในตอนนี้้!” ลู่ม่านรู้สึกผิดเล็กน้อย

“ข้าชอบสิ” เฉินจื่ออานรีบพูด “ถ้าเรามีลูกสักสองคน ชีวิตของข้าคงจะสมบูรณ์แบบแล้ว”

พอพูดเช่นนั้น เขาก็ค่อย ๆ เข้าหาลู่ม่าน

ลู่ม่านรู้ว่าตอนนี้นางจะมีลูกไม่ได้ ดังนั้นนางจึงหลับตาลง จนทั้งห้องเต็มไปด้วยความหอมหวานแห่งความรัก

วันรุ่งขึ้น เฉินจื่ออานมีวันหยุดพอดี ดังนั้นเขาจึงไปที่ครัวครบรสพร้อมกับลู่ม่าน

พอทั้งสองมาถึง แม่ทัพจ้าวหับฮูหยินจ้าวก็มาถึง ทั้งสองครอบครัวเจอกันที่ประตูทางเข้าร้าน

แม่ทัพจ้าวเป็นคนน่าเกรงขาม ถึงจะไม่จำเป็นต้องไปที่สนามรบ แล้วถอดเครื่องแบบทหารออกมาสวมชุดธรรมดา แต่ถึงอย่างนั้น แค่เขายืนอยู่ตรงนั้น ก็ทำให้ทุกคนรู้สึกตัวถึงแรงกดดันที่หนักมาก

โดยเฉพาะอย่างยิ่งดวงตาคู่นั้น แค่มองแวบหนึ่ง ก็ทำให้รู้สึกเหมือนกระต่ายตัวน้อยที่กำลังถูกนกอินทรีจับจ้องอยู่

โชคดีที่ฮูหยินจ้าวยังคงเฝ้ามองเขาด้วยความรัก ความสัมพันธ์แบบนี้ช่างน่าทึ่งจริงๆ

ในขณะที่กำลังคิด ฮูหยินจ้าวก็เห็นลู่ม่าน จากนั้นนางก็กล่าวทักทายด้วยรอยยิ้ม “พวกเราช่างรู้ใจกันมากเลย ข้านึกว่าจะมาสายเสียแล้ว แต่คิดไม่ถึงว่าจะมาถึงพร้อมกัน”

“เป็นพวกเราที่มาสาย” ลู่ม่านลดท่าทางลง

เดิมที ตำแหน่งของแม่ทัพจ้าวก็สูงกว่าเฉินจื่ออาน ฐานะก็สูงกว่า และเฉินจื่ออานยังเคารพนับถืออีกฝ่ายถึงเช่นนี้ พวกเขาจะทำท่าทางลดตัวลงบ้างก็ไม่แปลก

“ที่ไหนกัน” ฮูหยินจ้าวรีบพูด “แค่นี้เอง”

ผู้หญิงทั้งสองคนกำลังพูดคุยกัน ส่วนเฉินจื่ออานได้ก้าวไปข้างหน้าและทักทายแม่ทัพจ้าวอย่างตื่นเต้น “ท่านแม่ทัพจ้าว เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้เจอท่าน”

แม่ทัพจ้าวท่าทางนิ่งเฉย เขาก็ตรงไปตรงมาเหมือนกับฮูหยินจ้าว จึงเอ่ยพูด “ข้าเคยได้ยินชื่อของท่านมาบ้างแล้ว โรคแมลงระบาดเมื่อปีที่แล้ว ยุคก่อนราชวงศ์ถังสามารถรักษาผลิตการเกษตรไว้ได้เพราะวิธีขทำงานองพวกเจ้า อีกทั้งเป็นความโชคดีของชาวนามาก!”

เฉินจื่ออานคิดไม่ถึงเลยว่า ตนเองจะเป็นคนที่ควรค่าแก่การเคารพในหัวใจของวีรบุรุษตนเอง แต่ว่าวิธีการใช้น้ำปูนขาวเพื่อป้องกันแมลงศัตรูพืชเป็นสิ่งที่เสี่ยวม่านคิดขึ้นมา ทำให้เขารู้สึกละอายใจเมื่อนึกถึงเรื่องนี้