บทที่ 451 จ้าวซื่อ

เฉินสือซ่วนผลักประตูและเข้ามา ในมือของเขาถือจานเนื้ออยู่ “นี่คือเนื้อวัวที่ข้าซื้อมาจากตลาดวันนี้ ข้าเอามาให้น้าสามลองชิมดู”

หลังจากที่เฉินสือซ่วนพูดจบ เขาก็วางเนื้อวัวลงบนโต๊ะ

เนื้อวัวในยุคก่อนราชวงศ์ถังเป็นของที่ล้ำค่ามาก ลู่ม่านรีบพูด “เพิ่มเข้าไปในรายการจ่ายด้วย”

“ไม่ต้อง!” เฉินสือซ่วนพูด “น้าสามอุตส่าห์มาที่นี่สักครั้ง แค่นี้เอง”

เพราะมีพวกแม่ทัพจ้าและฮูหยินอยู่ด้วย ลู่ม่านจึงไม่สามารถพูดอะไรได้ ดังนั้นนางจึงพยักหน้าให้

พอเฉินสือซ่วนออกไป ลู่ม่านก็เห็นว่าเฉินสือซ่วนผอมลงไปมาก นางจึงพูดว่า “เด็กคนนี้ ถึงแม้จะยุ่งมากแค่ไหน แต่เจ้าก็ควรใส่ใจร่างกายตัวเองด้วย พี่ใหญ่ไปไหนแล้ว”

“พ่อของข้าก็ยุ่งมากเช่นกัน เรากำลังจะเริ่มหาคนงานมาเพิ่มอีก พ่อของข้ากำลังดูอยู่!”

ลู่ม่านเลิกคิ้วขึ้น “เจ้ากำลังหาคนงานเพิ่มหรือ จำนวนคนดูเหมือนจะเยอะพอแล้วนะ”

เฉินสือซ่วนพยักหน้ารับ “เยอะมากจริงๆ ดูเหมือนคนงานในโรงงานของน้าสามจะคงที่มาก เดิมทีข้าตั้งใจจะไปขอคำแนะนำจากน้าสามอยู่พอดี”

ลู่ม่านหยุดชะงักไปเล็กน้อย “สวัสดิการในร้านเจ้าให้เหมือนกับที่ข้าพูดก่อนหน้านี้หรือไม่”

“ทุกอย่างเป็นไปตามที่น้าสามบอกไว้!” เฉินสือซ่วนเอ่ยพูด

ลู่ม่านมองไปที่โถงด้านล่างอีกครั้ง มีคนงานหลายคนเริ่มวิ่งเหยาะๆ แล้ว

“ทุกวันนี้พวกเจ้าทำงานกันนานแค่ไหน” ลู่ม่านเอ่ยถาม

“ตั้งแต่ช่วงเช้าจนถึงดึก” เฉินสือซ่วนพูด “เวลาในการทำงานเท่ากับร้านอื่น”

ลู่ม่านส่ายหน้า “ทำเช่นนั้นไม่ได้ เพราะร้านอื่น ทำงานน้อยกว่ามาก คนงานในร้านของเรายุ่งกันมาก ข้าแนะนำให้หาคนมาเพิ่มและใช้การแบ่งงานเป็นสามช่วงแทน”

“แบ่งงานสามช่วง?” เฉินสือซ่วนไม่เข้าใจ “มันคืออะไร?”

“หมายถึงการแบ่งงานออกเป็นสามช่วงเวลา ช่วงเช้าคือตั้งแต่เช้าถึงเที่ยง ช่วงกลางคือเที่ยงถึงเย็น ช่วงดึกคือตั้งแต่ช่วงเย็นถึงช่วงดึก

ด้วยวิธีนี้ ทุกคนจะมีเวลาพักผ่อนที่เหมาะสม

เฉินสือซ่วนดวงตาเป็นประกาย “น้าสาม นี่เป็นความคิดที่ดีมาก ข้าจะไปบอกท่านพ่อเดี๋ยวนี้!”

พอพูดจบ เขาก็รีบเดินออกไปทันที

ทันใดนั้นก็มีเสียงดังที่ประตู เป็นเสียงของคนงานกำลังต่อว่า “เจ้าขอทานรีบออกไปจากที่นี่ เจ้าคิดว่าตัวเองเข้ามาที่นี่ได้หรือ ออกไป รีบออกไปเลย!”

คนงานคนนั้นอาจจะงานยุ่งมาก และเดิมทีก็ไม่พอใจอยู่แล้วด้วย เสียงพูดที่ดังลั่น ทำให้แขกที่เข้าคิวรออยู่ด้านนอกมองเข้ามา

เฉินสือซ่วนรีบเดินลงไป ลู่ม่านเหลือบมองไปในห้องอาหาร พอเห็นว่าฮูหยินจ้าวยังคงคุยกับแม่ทัพจ้าวเกี่ยวกับเรื่องที่เคยไปทำศึกในชายแดนทางใต้ นางจึงเดินตามลงไปด้วย

พอเดินเข้าไปใกล้ๆ ก็เห็นจานเต้าหู้ที่ตกแตกอยู่บนพื้น คนงานคนนั้นยิ่งพูดยิ่งโมโห ขอทานคนนั้นยังคงไม่หยุด มือของนางยังคงควักเต้าหู้บนพื้นมากิน ไม่ยอมปล่อย

คนงานคนนั้นกัดฟัน ก่อนจะเหยียบนิ้วมือของขอทานคนนั้น

พอเห็นเช่นนี้เฉินสือซ่วนก็รีบเดินเข้าไปและดุคนงานคนนั้น “เกิดอะไรขึ้น?”

คนงานคนนั้นรีบหดเท้ากลับมาและพูดด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา “คุณชาย ตอนที่ข้าถือจานอาหารเดินมาทางนี้ จู่ๆ ขอทานคนนั้นก็วิ่งเข้ามา ขออะไรให้นางได้กินบ้าง ข้าไม่สนใจ แต่นางพุ่งตัวเข้ามาจนจานอาหารในมือข้าตกแตก”

พอได้ยินเช่นนี้ ทั้งเฉินสือซ่วนกับลู่ม่านก็มองไปที่ขอทานคนนั้น