ตอนที่ 104
ตอนที่ 104
September 22, 2026
แน่นอนว่า นี่เป็นความเข้าใจของเจียงอวี้เท่านั้น ส่วนซูหว่านอยากให้เขาจมอยู่ในความสับสนก็เท่านั้นเอง
เจียงอวี้อารมณ์ดี ยกมุมปากยิ้มไม่ยอมหุบอยู่พักใหญ่
ซูอวิ๋นกับซูอี้กลับมาตอนเย็น พวกเขาขายขนมข้าวซอยตัดจนหมดเกลี้ยง ได้เงินมาสิบสามตำลึงนำเข้าบัญชีรวมทั้งหมด
รีบกินข้าวไม่กี่คำ เขาก็เข้าไปช่วยทำขนมข้าวซอยตัดอย่างขะมักเขม้น ไม่ยอมให้ตัวเองหยุดพักแม้แต่น้อย ทำงานจนถึงกลางดึก เขาเหนื่อยจนหมดแรง หัวถึงหมอนก็หลับสนิทไม่ฝันถึงอะไรเลย
วันรุ่งขึ้น ซูเฉินไปขายขนมข้าวซอยตัดที่ใหม่ แล้วไปอีกสองสามที่ก็คงพอแล้ว
ต่อไปก็คือเตรียมของตามใบจองของจวนฮั่ว และนำส่งสบู่สระผมชุดหนึ่ง
เมื่อถึงวันนัดหมาย ซูหว่านกับเจียงอวี้เหมาเกวียนวัวของตาเฒ่าหง เตรียมตัวเข้าอำเภอเพื่อส่งของตามใบจองของจวนฮั่ว พร้อมสบู่สระผมอีกหนึ่งตะกร้า
เมื่อมาถึงอำเภอ ส่งขนมข้าวซอยตัดไปที่จวนฮั่วก่อน โดยเข้าทางประตูหลังมันคือแบบแผนที่ควรปฏิบัติ
ส่งสินค้าให้เข้าทางประตูหลังเท่านั้น พ่อบ้านชำระเงินงวดสุดท้าย คิดไม่ถึงว่าเขาจะจ่ายเกินมาหนึ่งตำลึงห้าอีแปะรวมเป็นเงินสิบสามตำลึง ถือเป็นเงินรางวัลพิเศษ
แน่นอนว่าซูหว่านไม่รังเกียจเงิน ให้มานางก็รับเอาไว้
หลังจากนั้น ก็พาเจียงอวี้ไปส่งสบู่ที่ร้านขายของชำ
เถ้าแก่เนี้ยไม่ได้เจอหน้าซูหว่านมาสักพักแล้ว นางคิดถึงเทพเจ้าแห่งโชคลาภคนนี้เหลือเกิน
“สบู่สระผมของเจ้า มีหลายคนมาถามหาตั้งหลายรอบ ข้าไม่มีสินค้าขายให้พวกนาง เหยียบจนธรณีประตูใกล้พังแล้ว สาวน้อยไม่สู้ทำทีละเยอะ ๆ หน่อยดีไหม?”
นางโดนถามอยู่ทุกวัน จนรู้สึกกลัดกลุ้มใจ มีลูกค้าบางคนเริ่มแสดงความไม่พอใจแล้ว
แต่นางทำไม่เป็น และทำอะไรไม่ได้เช่นกัน
“สบู่สระผมก้อนหนึ่งต้องใช้วัตถุดิบมากมาย นอกจากนี้วัตถุดิบบางอย่างไม่มีในฤดูกาลนี้ ผลิตได้ปริมาณน้อย ข้าเองก็จนปัญญาเช่นกัน แต่ของยิ่งมีน้อยก็ยิ่งมีคุณค่า!” ซูหว่านยืนยันจะทำแบบจำกัดการซื้อ
“เช่นนั้น เจ้าทำสบู่นมแพะอีกสักชุดเถอะ รอถึงหลังปีใหม่ มันนานเกินไปจริง ๆ!”
เถ้าแก่เนี้ยเห็นว่าเจรจาเรื่องสบู่สระผมไม่สำเร็จ จึงพยายามขอเพิ่มจำนวนของสบู่นมแพะแทน
ซูหว่านครุ่นคิดอยู่สักพัก รู้สึกว่าทำสบู่นมแพะย้อมสีได้อีกหนึ่งร้อยก้อน จะไม่ทำมากไปกว่านี้
“ตกลง เพิ่มให้ท่านอีกหนึ่งร้อยก้อน มาส่งอีกเจ็ดวันให้หลัง แต่นี่เป็นครั้งสุดท้ายของปีนี้แล้ว!”
“ได้เลย ตกลงตามนี้ ข้าไปหยิบเงินมาให้!”
เถ้าแก่เนี้ยเห็นว่าได้ก็หยุด ไม่เจรจาต่อรองเพิ่มอีก