ตอนที่ 128

แม่ซูได้ยินลูกสาวพูดเรื่องเงินอย่างสบายๆ ราวกับการนับเลขธรรมดาๆ เมื่อฟังจบแล้วก็ถึงกับยกมือขึ้นปิกปากด้วยความเหลือเชื่อ

“หวานหว่าน ลูกเก่งมาก!” ใบหน้าของแม่ซูเต็มไปด้วยความชื่นชม

ว่าด้วยนิสัยของนาง อย่ามองว่าปกติดูท่าทางอ่อนโยน แต่แท้จริงแล้วออกจะเปิ่นๆ เป๋อๆ เอาเป็นว่านางเป็นผู้หญิงที่น่ารักคนหนึ่งเลยทีเดียว ถ้าอยู่ในยุคปัจจุบัน แม่แบบนี้มักจะสนิทสนมกับลูกๆ เหมือนเพื่อนสนิท

“ท่านแม่อยากจะซื้ออะไร คิดไว้บ้างหรือยังเจ้าคะ” ซูหว่านถามขึ้นพลางแอบอิง

ตะกร้าถูกฝากไว้ที่ร้านขายของชำชั่วคราว ไม่อย่างนั้นสองแม่ลูกคงเดินซื้อของไม่สะดวก

“ไปซื้อดอกไม้ประดับผมให้หวานหว่านก่อนดีกว่า แม่จะรวบผมหวานหว่านสวยๆ ให้ทุกวันเลย”

แม่ซูจำได้ว่าซูหว่านไม่มีเครื่องประดับผมเลย ดังนั้นสิ่งแรกที่จะซื้อคือดอกไม้ประดับผม

“ได้เจ้าค่ะ ข้าตามใจท่านแม่!”

ซูหว่านไม่เคยมีประสบการณ์เดินซื้อของกับผู้ใหญ่แบบนี้มาก่อน เป็นความรู้สึกที่ดีเลยทีเดียว

ดังนั้นแม่ลูกจึงไปที่ร้านเครื่องประดับ ด้วยกำลังทรัพย์ของพวกนาง ตอนนี้ซื้อได้แค่ดอกไม้กำมะหยี่เท่านั้น ส่วนดอกไม้ประดับผมสีแดงสดใสเหล่านั้นก็ไม่เหมาะกับซูหว่านอย่างชัดเจน

สุดท้ายก็เลือกมาสองสามดอก สีม่วงอ่อน สีฟ้าอ่อน และสีชมพูอ่อน สีสันไม่สะดุดตานัก แต่ก็เล็กกะทัดรัดและสดใสเหมาะกับซูหว่านมากกว่า

แน่นอนว่า ซูหว่านไม่ได้ชอบดอกไม้ประดับผมแบบนี้เลย ออกจะเชยไปหน่อยสำหรับคนยุคใหม่อย่างนาง แต่เพราะแม่ซูดูมีความสุขมาก นางจึงไม่อยากปฏิเสธ ทำได้เพียงยอมว่าตามมารดา

จะว่าไปแล้ว อันที่จริงสิ่งของที่ต้องซื้อสำหรับเทศกาลปีใหม่ก็ไม่มีอะไรมาก แค่ซื้อเมล็ดแตงโม ถั่วลิสง และพุทราแดงก็พอ

หลังจากซื้อของเสร็จเรียบร้อยแล้ว สองแม่ลูกก็เดินกลับไปที่ร้านชำเพื่อเอาตะกร้าคืน แต่คิดไม่ถึงเลยว่าระหว่างทางจะเจอคนขวางไว้

ชายคนหนึ่งแต่งกายในชุดพ่อค้า ติดตามมาด้วยบ่าวรับใช้อีกสอบคนอยู่ด้านหลัง ขวางทางสองแม่ลูกเอาไว้

ชายตรงหน้าอายุสามสิบต้นๆ รูปร่างผอมมาก ใบหน้าซีดเหลือง ดวงตาทั้งคู่เปล่งประกายขึ้นเมื่อจ้องมองซูหว่าน

ในแววตาเปิดเผยถึงเจตนาร้ายอย่างโจ่งแจ้ง ราวกับต้องการจะถลกหนังของซูหว่านออกมา

ซูหว่านจูงมือแม่ซูจะเดินเลี่ยง แต่พวกเขากลับวางก้ามทำตัวเหมือนคนพาล ยังไงก็จะขวางทางซูหว่านให้ได้

“ช่วยหลีกทางด้วย!” ซูหว่านจ้องมองพวกเขาอย่างเย็นชา

แม่ซูเห็นท่าทางไม่ดี ก็รีบปกป้องลูกสาวไว้ข้างหลัง

“พวกเจ้าเป็นใคร จะทำอะไร ทำไมถึงขวางทางพวกเรา”

“พวกเราไม่ได้มีเจตนาร้าย แค่อยากจะเจรจาการค้ากับคุณหนู ไม่รู้ว่าพอจะให้เกียรติไปคุยกันที่โรงน้ำชาใกล้ๆ ได้หรือไม่”