ตอนที่ 134

ได้ยินว่าเงินยังอยู่ดี ในที่สุดซูอวิ๋นก็โล่งใจ เขากลับไปนอนบนเตียงห่มผ้าด้วยใบหน้าเหนื่อยล้า

“เช่นนั้นก็ดี ท่านพ่อ ท่านแม่ ซูหว่านปลอดภัยไม่ได้ถูกควันยาสลบใจไหม? ผลกระทบที่ตามมาแรงพอสมควร ร่างกายไม่มีแรงเลย”

ในใจของเขายังนึกถึงซูหว่านอยู่ ควันยาสลบคุณภาพต่ำทำร้ายร่างกายคนมาก โชคดีที่สูดดมไปไม่เยอะ

“นางปลอดภัยดี แต่ว่าเฮงเฮงโชคร้าย เมื่อวานถูกคนวางยาพิษ มิน่ากลางคืนมีโจรบุกถึงไม่ได้ยินเสียงมันเห่า โชคดีมีคุณชายเจียงที่ช่างสังเกต ไม่เช่นนั้นเกรงว่าบ้านเราคง...”

แม่ซูยังคงรู้สึกกลัวอยู่ หากเงินส่วนอื่นก็ช่างแล้ว ถ้าเงินค่าเดินทางไปสอบของลูกชายคนโตก็ไม่มี ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรแล้ว

ความหวังของทั้งครอบครัวก็ฝากไว้ที่ตัวอาจิ่ง หวังว่าเขาจะนำเกียรติยศมาสู่ครอบครัว!

ได้ยินว่าเฮงเฮงสละชีพแล้ว ซูอวิ๋นลุกขึ้นมาเหมือนปลาไนอีกครั้ง

“ว่าไงนะ สุนัขของข้าตายแล้วหรือ?”

เรื่องกระทบจิตใจแบบนี้ไม่น้อยไปกว่าอดีต เขาเป็นคนหนึ่งที่รักสัตว์ตัวเล็กมาก ฮือ ๆ....

“หวานหว่านเอามันไปฝังแล้ว เจ้าสี่ รับปากแม่ ต่อไปไม่เลี้ยงสุนัขแล้วดีไหม?”

สร้างบาปเกินไปแล้ว ครอบครัวเขาเลี้ยงสุนัขไม่ได้

ซูอวิ๋นพยักหน้าอย่างเสียใจ ล้มตัวนอนเหมือนกับซากศพ คลุมหัวของตัวเองเอาไว้

“ท่านแม่ พวกท่านไม่มีใครได้รับบาดเจ็บใช่หรือไม่?” ซูอี้ไม่ได้แสดงอาการมากเหมือนกับซูอวิ๋น

แม่ซูส่ายหน้า

“นอกจากพวกเจ้าสองคน คนอื่นปลอดภัยดี พักผ่อนให้เยอะ ๆ แม่ทำงานในบ้านเอง!”

แม่ซูปลอบโยนและมองสองลูกชายสองเด็กดีของตัวเองด้วยความรักใคร่

กล่าวถึงด้านของพ่อซู เดินตรงไปถึงตระกูลเหอ ด้วยสีหน้าร้อนใจ

ในเวลานี้ มีสามคนในตระกูลเหอนั่งไม่ติด ผู้ใหญ่บ้านเหอนั่งอยู่ใต้หลังคา นั่งไม่ไหวเขาก็ลุกขึ้นเดินไปเดินมา

“เหล่าเหอ แย่แล้ว เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!”

เสียงของพ่อซูดังขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัว คนตระกูลเหอได้ยิน วิ่งมาที่ลานบ้านกันหมด ได้ยินเสียงก่อนเห็นคน คนตระกูลเหอฟังเสียงของเขาแล้วรู้สึกร้อนตัวมาก

โดยเฉพาะตอนที่พ่อซูก้าวเข้ามาในลานบ้าน พวกเขาก็ไม่รู้ว่าเขามาซักไซ้เอาความหรือเปล่า

“เหล่าเหอ แย่แล้ว มีโจรขึ้นบ้านข้า เงินร้อยตำลึงกว่าถูกขโมยไปหมดแล้ว!”

ได้ยินข่าวนี้ ในใจพวกเขาเต็มไปด้วยความดีใจชั่วขณะ

ดีจริง ๆ ถึงโอกาสที่พวกเขาจะแสดงออกแล้ว