ตอนที่ 154

ซูเฉินช่วยทำงานให้ซูอวิ๋นจนเก็บเงินค่าแรงได้สิบตำลึง เขาจึงนำเงินไปซื้อลูกธนูห้าสิบดอกในคราวเดียว เพื่อเล่นเกมเกมปาเป้าลงไหแล้วนำดอกไม้ไข่มุกมาให้ซูหว่าน

เขาดึงซูหว่านมาที่หน้าแผงลอย ชี้ไปยังดอกไม้ไข่มุกละลานตานานาชนิดบนถาด แล้วกล่าวอย่างองอาจว่า

“หวานหว่าน ชอบอันไหนบอกพี่สาม พี่สามจะเอาชนะมาให้เจ้าเอง!”

ซูหว่านชอบคำพูดแบบท่านประธานจอมเผด็จการของพี่สามมาก นางพยักหน้าอย่างแรง อย่างไรเสียพี่สามก็เป็นยอดฝีมือในยุทธภพ เกมแบบนี้สำหรับเขาแล้วง่ายเหมือนพลิกฝ่ามือ

ดอกไม้ไข่มุกแต่ละดอกมีราคาตั้งแต่สิบกว่าอีแปะไปจนถึงหลายสิบอีแปะ ในจำนวนนั้นมีบางรูปแบบที่ดูเรียบหรูสวยงาม และยังมีบางแบบที่เหมาะกับแม่ซูมาก

ซูหว่านแอบไว้อาลัยให้เถ้าแก่ในใจสามวินาที จากนั้นก็รอพี่สามกวาดเรียบทั้งแผง

ซูเฉินโยนแม่นราวจับวาง ทุกดอกเข้ากลางไห นำมาซึ่งเสียงโห่ร้องยินดีจากคนรอบข้าง ในไม่ช้ามือของซูหว่านก็เต็มไปด้วยดอกไม้ไข่มุกจนถือไม่ไหว จึงเรียกให้แม่ซูมาช่วยเลือก

สีหน้าของเถ้าแก่ดูแย่ลงทุกที หากปล่อยให้ซูเฉินเล่นต่อไป เขาต้องขาดทุนย่อยยับแน่ ดังนั้นตอนที่ซูเฉินกำลังจะขอซื้อลูกธนูเพิ่มอีกห้าสิบดอก เขาจึงรีบขัดขึ้นว่า

“คุณชาย เราจำกัดให้เล่นได้แค่ห้าสิบดอกเท่านั้น ท่านดูสิ?”

ความหมายของเขาชัดเจนอย่างยิ่ง ซูเฉินหันไปมองซูหว่าน ใช้สายตาสอบถามความเห็นของนาง ซูหว่านยิ้มและพยักหน้า ในเมื่อนางได้รางวัลมามากมายขนาดนี้แล้ว ก็ควรจะเหลือทางรอดให้คนอื่นบ้าง การไว้หน้ากันย่อมทำให้พบเจอกันได้อีกในภายภาคหน้า!

สองพี่น้องจึงเลิกเล่นเกมปาเป้าลงไห คว้าของรางวัลแล้ววิ่งจากไป ทิ้งให้เถ้าแก่เหงื่อตกในหน้าหนาว

พี่น้องคนอื่น ๆ กำลังเล่นทายปริศนาตามที่ต่าง ๆ เพื่อชิงโคมไฟ ตั้งใจว่าจะเอาชนะมาให้ได้คนละดวง แล้วนำไปลอยในทะเลสาบเพื่อขอพร

ซูมู่เดินสวนมา ในมือถือโคมไฟรูปกระต่ายงดงามประณีตดวงหนึ่ง แล้วยื่นส่งให้ตรงหน้าซูหว่าน

“ให้เจ้า!”

โคมไฟกระต่ายนี้มีไว้สำหรับชมเล่น ส่วนที่ใช้ลอยน้ำต้องเป็นโคมดอกบัว ไม่นานซูอวิ๋นก็อุ้มโคมดอกบัวดวงหนึ่งวิ่งกระหืดกระหอบมา

“ซูหว่านดูสิ ข้าเอาโคมดอกบัวที่ชนะมาให้เจ้า ชอบหรือไม่?”

ความรักจากเหล่าพี่ชาย ซูหว่านย่อมปฏิเสธไม่ได้อยู่แล้ว ในใจนางเปี่ยมสุขราวดื่มน้ำผึ้ง ทว่าในมือกลับถือของไม่ไหวแล้ว

“พี่รอง พี่สี่ ช่วยข้าถือสักครู่ ข้าจะหาอะไรมาใส่ดอกไม้ไข่มุกก่อน!”

ขณะที่พูดจบ กล่องไม้สีแดงใบหนึ่งก็ถูกยื่นมาตรงหน้า ซูหว่านหันไปมอง ที่แท้คือเจียงอวี้

“นี่คือสิ่งใดหรือ?” ซูหว่านเอ่ยถามด้วยความสงสัย