ตอนที่ 160

สิ่งนี้ทำให้ซูหว่านอดคิดไม่ได้ว่า เเค่พบกันครั้งเดียวก็ผูกพันกันเเล้วหรือ

พอคนในตระกูลซูได้ยินว่ากู้เย่ว์ถูกลักพาตัว ทุกคนก็ถึงกับหายใจเข้าเฮือกใหญ่

“เรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร”

เมื่อไม่นานมานี้ยังเห็นสบายดีอยู่เลย พริบตาเดียวก็ถูกลักพาตัวไปแล้ว พวกโจรเรียกค่าไถ่คงไม่ทำเรื่องไม่ดีกับนางหรอกนะ

“ตระกูลกู้เป็นตระกูลใหญ่ ไม่ตัดความเป็นไปได้ที่ศัตรูคู่อาฆาตจะก่อเหตุ หรืออาจเป็นศัตรูของตระกูลกู้ที่จงใจมาหาเรื่อง”

ซูหว่านรู้ดีว่าทำไมกู้เย่ว์จึงถูกจับตัวไป นางทำได้เเค่ใช้วิธีวิเคราะห์เพื่อเตือนพวกเขา

ตอนนี้ไม่มีใครช่วยอะไรได้ ซูอวิ๋นยังคงหมดสติอยู่ ไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันเเน่

ไม่เป็นไร ตามเนื้อเรื่องเเล้ว กู้เย่ว์จะปลอดภัยในไม่ช้า เเม้เเต่เส้นผมก็จะไม่หายไปสักเส้น

น่าสงสารแต่ซูอวิ๋นที่บาดเจ็บหนักขนาดนี้ ทั้งที่จริงเเล้วไม่ใช่เรื่องของเขาเลย ซูหว่านรู้สึกผิดเล็กน้อย ถ้านางไม่ชวนมางานเทศกาลโคมไฟ ก็คงไม่เกิดเรื่องเเบบนี้ขึ้น

ตอนกลางคืน ซูมู่ดูเเลซูอวิ๋นด้วยตัวเองตลอดทั้งคืน จนกระทั่งเขาตื่นขึ้นมาในวันรุ่งขึ้น

สิ่งที่เขาเห็นคือเพดานเต็นท์ที่คุ้นเคย และซูมู่ที่กำลังหลับอยู่ข้างเตียงเขา

เขาเรียกเสียงเเผ่วเบา

“พี่รอง…”

ซูมู่หลับไม่สนิท จึงตื่นขึ้นมาอย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นว่าซูอวิ๋นตื่นเเล้วสิ่งเเรกที่เขาทำคือจับชีพจรให้ทันที

“เจ้าสี่ รู้สึกดีขึ้นบ้างไหม”

ซูอวิ๋นครางตอบพร้อมกับบ่นพึมพำ

“ที่เเท้ข้ายังมีชีวิตอยู่ ข้าคิดว่าเกือบจะเอาชีวิตไม่รอดเสียเเล้ว”

ความรู้สึกที่รอดตายมาได้ ก็ไม่เลวเลย

ซูมู่เห็นว่าอาการของเขามั่นคงเเล้ว จึงไปแจ้งแม่ซูเเละทุกคน

เเม่ซูเเละคนอื่นๆก็นอนไม่หลับมาตลอดคืน ทั้งเป็นห่วงลูกชายเเละเป็นห่วงกู้เย่ว์

ซูหว่านเเละคนอื่นๆได้ยินว่าซูอวิ๋นตื่นเเล้ว ก็รีบพากันไปที่ห้องของเขา

ในห้องอบอวลไปด้วยกลิ่นยาสมุนไพรจีนเข้มข้น ซูมู่กำลังป้อนน้ำให้เขาดื่ม

“ลูกเอ๋ย เจ้าทำให้เเม่ตกใจตายเเล้ว” ทันทีที่แม่ซูเห็นเขาก็เช็ดน้ำตาทันที

ซูอวิ๋นยิ้มออก ซูหว่านเห็นเเล้วรู้สึกเจ็บปวดในใจ นี่คือพี่ชายเเท้ๆของนาง จะไม่รู้สึกสงสารได้อย่างไร