ตอนที่ 177

นี่เป็นปีใหม่เเรกที่ซูหว่านเละครอบครัวตระกูลซูได้ใช้เวลาร่วมกันอย่างอบอุ่นมาก

ครอบครัวนั่งพักผ่อน เเสงไฟสว่างไสวเป็นมิตร ส่งท้ายปีเก่าต้อนรับปีใหม่ โรคภัยไข้เจ็บเก่าๆควรจะหายไป

พ่อเเม่ที่ใจดี พี่ชายที่อ่อนโยนเเละตามใจ นี่คือฉากที่ซูหว่านเคยฝันถึง เเต่ตอนนี้มันได้เกิดขึ้นจริงทีละอย่าง

นางจะทะนุถนอมเเละปกป้องทุกสิ่งที่นางมีอยู่ในตอนนี้อย่างดี

ในตอนกลางคืน ท้องฟ้ามีหิมะตกหนัก ซึ่งเข้ากับบรรยากาศมาก ซูจิ่งจะออกเดินทางในวันที่สิบของเดือนเเรก โดยจะเดินทางเข้าเมืองหลวงพร้อมกับกองคาราวานพ่อค้าที่ไปส่งสินค้าที่เมืองหลวง

การเดินทางเข้าเมืองหลวงกับผู้อื่นย่อมปลอดภัยกว่าการเดินทางคนเดียวมาก โดยจะเดินทางทางบกช่วงหนึ่งก่อน จากนั้นเดินทางทางน้ำ

ซูหว่านให้เเม่ซูไปซื้อเสื้อสำเร็จรูปให้เขาอีกสองชุดเพื่อประหยัดเวลา เเละนำติดตัวไปที่เมืองหลวงเลย

สถานที่อย่างเมืองหลวงนี้เจริญรุ่งเรื่องเเละน่าหลงใหล เขาจำเป็นต้องเเต่งตัวให้ดูดีมีฐานะบ้าง จะได้ไม่ถูกคนดูหมิ่น

ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน ก็มักจะมีคนตัดสินคนจากภายนอกเสมอ

ในเรื่องเดิม พี่ชายใหญ่ถูกพวกคุณชายตระกูลขุนนางหัวเราะเยาะเย้ย เพราะเเต่งตัวซอมซ่อตอนไปสอบ ซูหว่านไม่ต้องการให้เรื่องที่น่าเศร้าใจเเบบนี้เกิดขึ้นอีกเมื่อนางมาอยู่ในโลกนี้เเล้ว

เเละในที่ที่นางไม่เห็น ชายชุดดำคนหนึ่งกระโดดลงมาจากกิ่งไม้ เก็บกระดาษพู่กันของเขา เเล้วปัดหิมะที่เกาะอยู่ตามตัวออก พร้อมกับพ่นลมหายใจอุ่นๆออกมา

“จบเรื่อง กลับไปรายงานตัว”

เมื่อเขากลับถึงที่พัก เขาก็นำสิ่งที่เขาเขียนในวันนี้ไปให้หัวหน้าของพวกเขาดู

มีเรื่องไร้สาระมากมายเขียนอยู่เต็มหลายหน้ากระดาษ

เฟิงอิ่งขมวดคิ้ว จากนั้นมองลูกน้องของตัวเองที่ยิ้มซื่อๆอย่างสงสัยพลางถามว่า

“เจ้าเขียนเองหรือ”

ลูกน้องพยักหน้า รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะได้รับคำชม

ผลก็คือ เฟิงอิ่งใช้พู่กันเคาะหัวเขาหลายครั้ง

“เจ้าจะดูไหม ว่าเจ้าเขียนอะไรลงไป”

“ก็ท่านไม่ใช่หรือ ที่บอกให้เขียนให้ละเอียดหน่อย จะได้นำไปให้นายน้อยได้?” ลูกน้อยพูดพลางเอามือกุมหัวด้วยความน้อยใจ

“ข้าให้เจ้าเขียนให้ละเอียด ไม่ได้ให้เจ้าเขียนกระทั่งว่า คุณชายสี่ตระกูลซูเข้าห้องน้ำวันละกี่รอบ” เฟิงอิ่งพูดอย่างผิดหวัง

“งั้นต้องเขียนยังไง” ลูกน้องค่อยๆขยับตัวออกห่างจากเขาเล็กน้อย