ตอนที่ 178

ซูอวิ๋นพี่สี่พูดมากที่สุด เเทบที่จะกล่าวคำไพเราะที่เขารู้ทั้งหมดออกมา

ซูอี้ยังคงอ่อนโยนเช่นเคย เมื่อเขามอบอั่งเปาให้ซูหว่าน เขากล่าวเพียงว่า

“รออีกหน่อยนะเมื่อพี่ห้าหาเงินได้ จะซื้อเครื่องประดับกับเครื่องสำอางสวยๆให้หวานหว่านเยอะ ๆ เลย”

นี่เป็นครั้งเเรกที่พวกเขาได้ฉลองปีใหม่พร้อมหน้ากับน้องสาวแท้ๆ เเน่นอนว่าพวกเขาต้องให้ความสำคัญกับพิธีการเล็กน้อย

ซูหว่านสัมผัสได้ถึงความรักอันหนักแน่นของพี่ชาย เเละเก็บอั่งเปาทั้งหมดเข้ากระเป๋า

พูดตามตรง ตอนที่นางขายสบู่เเละขนมข้าวซอยตัด(ซาฉีหม่า) ยังไม่มีความสุขเเละพอใจเท่าตอนนี้เลย

หลังจากปีใหม่ ธุรกิจสบู่นมเเพะก็ต้องกลับมาเปิดอีกครั้ง ส่วนธุรกิจขนมข้าวซอยตัด ซูหว่านยังไม่ได้คิดว่าจะทำอย่างไรให้ยั่งยืนในระยะยาว

ถ้าจะเปิดร้านขนมหวาน การขายเเค่ขนมข้าวซอยตัดอย่างเดียวคงไม่พอ เพราะมีสินค้าให้เลือกน้อย จะสู้คู่เเข่งไม่ได้

วิธีเดียวคือการขายสูตรซาฉีหม่าของพวกเขา ซาฉีหม่าของพวกเขามีชื่อเสียงเล็กน้อยในอำเภอชิงเหอเเล้ว เมื่อข่าวลือเเพร่สะพัดหลังปีใหม่ เชื่อว่าจะมีคนจำนวนมากมาขอซื้อสูตร ถึงตอนนั้นก็เปรียบเทียบราคาจากหลายๆเจ้า ใครให้ราคาสูงที่สุด ก็ขายให้คนนั้น

เมื่อได้เงินมาเเล้ว ก็ต้องคิดหาช่องทางทำมาหากินอื่นๆต่อไป

ต้องรีบหาเงินตั้งเเต่เนิ่นๆ สะสมเงินให้มากที่สุดเท่าที่จะมากได้ ไม่มีคำว่ามากเกินไป หากมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นในอนาคต ก็ยังมีเงินทองมากมายเป็นหลักประกัน จะไม่ลำบากอย่างเเน่นอน

วันที่สิบของเดือนหนึ่งมาถึงอย่างรวดเร็ว เป็นวันที่ซูจิ่งต้องจากบ้านไป ทุกคนไปส่งเขาที่ปากทางเข้าหมู่บ้าน เขาจะนั่งเกวียนของตาเฒ่าหงไปที่อำเภอ เเล้วนั่งขบวนรถจากหัวเมืองไปยังเซียงโจวเพื่อไปรวมกับกองคาราวานสินค้า

กองคาราวานมีคนของเจียงอวี้เเทรกซึมอยู่เเล้ว จะคอยคุ้มครองตลอดทางอย่างลับๆ จนกว่าเขาจะเข้าสู่เมืองหลวง เเละพักอยู่ในเรือนเล็กๆที่เป็นชื่อของเขา

แม้ว่าตระกูลซูจะไม่เคยขอให้เขาตอบเเทนบุญคุณ เเต่บุญคุณเหล่านี้ล้วนเป็นสิ่งที่เขาต้องการจะตอบเเทนเอง ตระกูลซูช่วยชีวิตเขา เขาก็จะปกป้องตระกูลซูให้ปลอดภัยตลอดไป

เเน่นอนว่ามีหลายสาเหตุมาจากซูหว่าน เจียงอวี้ซึ่งอยู่ไกลถึงจงโจวมักจะคิดถึงนางเสมอ สิ่งที่เขาอยากได้ตอนนี้มากที่สุดก็คือจดหมายจากนกพิราบที่ส่งมาจากเซียงโจว

“อาจิ่ง เมื่อถึงเมืองหลวงเเล้ว ต้องเขียนจดหมายกลับบ้านเพื่อเเจ้งข่าวว่าปลอดภัยนะ เเละหลังจากนี้ก็ต้องเขียนจดหมายมาบ่อยๆด้วย การไปครั้งนี้ก็ต้องปีครึ่งเเล้ว ที่บ้านคิดถึงเจ้า เจ้าต้องจำไว้”

ด้ายบนมือแม่ผู้ใจดี คือเสื้อผ้าบนกายลูกที่จากไกล เมื่อลูกต้องเดินทางไกล ผู้เป็นเเม่ย่อมอาลัย

“ท่านเเม่ ลูกอยู่ที่เมืองหลวงก็จะคิดถึงพวกท่านเช่นกัน พวกท่านวางใจได้ ลูกหาที่พักได้เเล้ว เป็นเรือนที่เป็นชื่อของอาอวี้ พวกท่านวางใจได้ รอข่าวดีจากลูก ไม่ว่าอย่างไรลูกก็จะสอบได้ตำแหน่งจิ้นซื่อกลับมาให้พวกท่านได้เห็น”

“พี่ใหญ่ มั่นใจหน่อย สอบได้สามอันดับเเรกกลับมาให้พวกเราดูเลย”