ตอนที่ 183

ตอนนี้ซื้อลูกเจี๊ยบกลับมา เนื้อหมูป่าที่ล่ามาก่อนปีใหม่ยังกินไม่หมดก็ทำเป็นเนื้อแห้ง ตากเนื้อแดดเดียวเต็มตะแกรง

กระต่ายน้อยในกรงกระต่ายโตขึ้นมากแล้ว อีกไม่กี่เดือนก็ผสมพันธุ์ได้

ตอนนี้ที่บ้านไม่ขาดแคลนเนื้อสัตว์ ข้าวก็กินได้เต็มที่ ถ้าหมดแล้วก็ค่อยไปซื้อใหม่

สิ่งที่ต้องทำตอนนี้คือปล่อยข่าวออกไป รอให้คนมาสอบถามสูตรขนมข้าวซอยตัด

รอคนอื่นมาหาถึงเรือนชาน กับการไปหาคนอื่นคือคนละเรื่องกัน ถ้าเราเป็นฝ่ายไปหาคนอื่น มีแต่จะถูกกดราคาอย่างหนัก แต่ถ้าพวกเขามาหาเอง เราก็จะมีอำนาจต่อรองอยู่ในมือ กำหนดราคาได้ตามใจชอบ

ซูหว่านปรึกษาคนในครอบครัว เตรียมตัวไปหาหน้าม้าที่อำเภอชิงเหอ ช่วยกระจายข่าวที่ร้านขนมหลิวฟางไจ

ร้านขนมหลิวฟางไจเป็นร้านสาขา มีสาขาในทุกอำเภอของเมืองเซียงโจว ขายสูตรให้พวกนางถึงจะได้ราคาสูง

ซูหว่านไปหาหน้าม้าเอง มองหาผู้หญิงที่พูดเก่งแล้วให้เงินนิดหน่อย สั่งให้พวกนางไปคุยเล่นที่ร้านขนมหลิวฟางไจ คุยไปคุยมาก็บอกข่าวนี้ให้ผู้จัดการร้านรู้

ขอแค่รู้จักขนมข้าวซอยตัด หรือเคยกินขนมข้าวซอยตัดมาก่อน ไม่มีทางปล่อยโอกาสนี้หลุดมือไป ซูหว่านแค่รอที่บ้านเท่านั้น

พวกผู้หญิงรับเงินแล้วก็ไปร้านขนมหลิวฟางไจทันที

พูดตามที่ซูหว่านแนะนำ แสดงสมบทบาทมาก

เดินเข้าไปป้วนเปี้ยนในร้านก่อน ไม่ซื้ออะไรสักอย่าง ปั้นหน้าลำบากใจ พนักงานในร้านจะต้องถามว่าต้องการอะไร

จากนั้นก็ฉวยโอกาสพูดว่าอยากกินขนมข้าวซอยตัด แต่ที่ร้านไม่มีขาย ช่างน่าเสียดาย ขนมข้าวซอยตัดอร่อยแค่ไหนทำนองนี้

ตอนนั้น หน้าม้าอีกคนก็จะเข้ามาพูดแทรก อ้างว่ารู้จักหญิงสาวที่ทำขนมข้าวซอยตัด เป็นคนในหมู่บ้านญาติของตัวเอง

แต่ไม่เห็นออกมาขายขนมข้าวซอยตัดนานแล้ว ไม่รู้เมื่อไรถึงจะได้เจออีก

บรรดาคุณป้าเรียนรู้ด้วยตัวเอง แสดงเก่งกว่าที่ซูหว่านสอนเสียอีก

พูดว่าถ้าร้านขนมหลิวฟางไจมีขนมข้าวซอยตัดขายทุกวันก็คงดี เพื่อนบ้านต่างก็ชอบกิน ถ้าที่นี่ขาย พวกนางจะมาซื้อทุกวัน

ผู้จัดการร้านขนมหลิวฟางไจคิดถึงขนมขนมข้าวซอยตัดมานานแล้ว ก่อนหน้านี้ตั้งใจจะรอดูสถานการณ์ไปก่อน ยังให้คนไปซื้อกลับมาหลายครั้ง คิดจะลองศึกษาดูว่าทำอย่างไร