ตอนที่ 206

หนำซ้ำฤดูใบไม้ผลิมีฝนตกชุก วางไว้ข้างนอกเกรงว่าจะชื้น หลังฝนตกในฤดูใบไม้ผลิหลายครั้ง ต้นกล้าดอกไม้เล็กๆในสวนด้านหลังเเละเเปลงดอกไม้ก็เริ่มผลิบานออกมาเรื่อยๆ

เจียงเซิงเเละเจียวซิ่งเเทบจะใช้เวลาว่างทุกวันเฝ้าดูอยู่ในทุ่งนา แปลงดอกไม้ไม่มีต้นหญ้าสักต้น ดูเเลดีเป็นพิเศษ

ในเวลาว่าง เมื่อมีเวลา ทั้งสองจะเเวะมาที่บ้านตระกูลซูเพื่อดูว่ามีอะไรที่ต้องช่วยหรือไม่

ตอนนี้ธุรกิจยังไม่เริ่มต้นอย่างเป็นทางการ คำสั่งซื้อยังไม่มาก ดังนั้นงานจึงไม่เยอะ

ต้นกล้าข้าวในบ้านได้ถูกเพาะปลูกเเล้ว เเละต้นกล้าก็งอกออกมา พ่อซูวางเเผนที่จะปลูกนาข้าวสองสามหมู่ที่บ้าน น้าหยางหมิงเเละเจียงเซิงได้เข้ามาช่วย เเละในไม่กี่วันก็ปักดำนาข้าวสองสามหมู่นั้นเสร็จ

เมื่อซูหว่านกลับถึงบ้าน พ่อซูกับคนอื่นๆก็เพิ่งกลับจากทุ่งนาเช่นกัน น่องของพวกเขามีเเต่โคลน

ซูหว่านได้มอบกระดาษพู่กัน เเละสีที่ซื้อให้เเก่พี่ห้า เพื่อสนับสนุนธุรกิจวาดภาพขายของเขาอย่างเต็มที่

เมื่อเห็นกระดาษพู่กันเเละสีสันต่างๆเหล่านี้ ภายในใจของซูอี้รู้สึกซาบซึ้งใจ

“ขอบคุณหวานหว่าน รอข้าหาเงินได้เมื่อไร จะให้เจ้าหมดเลย”

มือทั้งคู่ของเขารับสิ่งของเหล่านี้ เเละกอดมันไว้อย่างระมัดระวัง

ตอนนี้เขายังไม่มีความสามารถ ความฝันของเขายังคงต้องพึ่งซูหว่านสนับสนุน ดังนั้นเขาจึงคิดในใจเงียบๆว่า ในอนาคตเงินที่เขาหามาได้ทั้งหมดจะมอบให้ซูหว่านเป็นสินสอด

“ให้ครึ่งเดียวก็พอ อีกครึ่งที่เหลือ พี่ห้าเก็บไว้เเต่งพี่สะใภ้เถอะ”

ซูหว่านพูดแซวพร้อมกับหัวเราะ ทำให้ใบหน้าของซูอี้เเดงก่ำ

“พี่ห้า ขอให้ท่านประสบความสำเร็จนะ!”

ซูหว่านยกมือขึ้น ซูอี้เข้าใจความหมายของนางทันที จากนั้นเขาก็ยื่นมือออกไปแปะมือกับนาง

ซูหว่านเคยบอกว่า นี่คือความลับเล็กๆน้อยๆที่พวกเขารู้กัน

ยิ่งไปกว่านั้น จนถึงตอนนี้ ซูหว่านก็กระทำการพิเศษแบบนี้กับเขาเท่านั้น พี่ชายคนอื่นๆยังไม่เคยมีเลย

เมื่อซูอี้คิดถึงตรงนี้ ในใจเขาก็มีความรู้สึกภาคภูมิใจที่ยากจะบรรยาย

จากนั้น เขาก็จับมือซูหว่านเเล้วเดินไปที่ห้องของตัวเอง

“หวานหว่าน ข้ามีอะไรให้เจ้าดู!”

ซูหว่านได้ยินดังนั้นก็รู้สึกอยากรู้อยากเห็นมาก นางตามเขาเข้าไปในห้อง ก็เห็นเขาหยิบกระดาษวาดภาพปึกหนึ่งออกมาจากใต้โต๊ะให้ซูหว่านดู

มีทั้งหมดสิบกว่าเเผ่น ทั้งหมดเป็นภาพวาดของซูหว่าน ไม่ว่าจะเป็นท่าทาง สีหน้าหรือรอยยิ้มที่เเตกต่างกัน ล้วนปรากฏอยู่บนกระดาษอย่างมีชีวิตชีวา