ตอนที่ 207

จากนั้นเขาก็พึมพำกับตัวเองว่า

"ย่อมได้พบกัน!"

ซูเฉินขับรถม้าบรรทุกสบู่นมแพะสี่ร้อยก้อน รถม้ากว้างขวางมาก ซูหว่านกับซูอี้นั่งข้างในได้สบายไม่เบียดเสียด

ซูหว่านพกตั๋วเงินสองร้อยตำลึงติดตัว ยังมีเศษเงินอีกหลายสิบตำลึง

จุดหมายแรกคือคฤหาสน์ตระกูลเฮ่อ เมื่อใกล้ถึงคฤหาสน์ก็พบว่า รอบภูเขาหลายลูกปลูกต้นเมล็ดซิ่ง

คฤหาสน์หลังใหญ่ตั้งตระหง่านกลางหุบเขา โรงงานก็อยู่ติดกับคฤหาสน์

"หวานหว่าน น่าจะใช่ที่นี่!"

รถม้าจอดแล้ว ซูเฉินเรียกจากข้างนอก ซูอี้กับซูหว่านถึงเปิดประตูรถลงมา

ซูเฉินกระโดดลงไปก่อน พอซูหว่านจะลงรถก็ยื่นมือให้อย่างเอาใจใส่ ให้นางจับมือตัวเองลงมา

"ช้าๆ หน่อย หวานหว่าน!"

ซูหว่านจับแขนพี่สามลงมายืนบนพื้นอย่างมั่นคง

ซูหว่านมองไปยังคฤหาสน์หลังใหญ่เบื้องหน้าแล้วเคาะประตูใหญ่

ไม่นานประตูใหญ่ก็เปิดออก เด็กหนุ่มเดินออกมาจากข้างใน

"ใครกัน"

น้ำเสียงค่อนข้างหงุดหงิด เมื่อเห็นว่าเป็นเด็กหนุ่มสาวอายุน้อยสามคน ซ้ำยังแต่งกายธรรมดา ก็หาวและยิ่งหงุดหงิดขึ้นไปอีก

"พวกเจ้ามาขอน้ำดื่มกระมัง รออยู่ข้างนอก เดี๋ยวข้าไปรินน้ำชาให้"

บางทีอาจจะมีคนสัญจรผ่านทางขอมาดื่มน้ำบ่อยๆ หมอนี่ทึกทักว่าพวกซูหว่านมาขอน้ำดื่ม

"พี่ชาย พวกเราไม่ได้มาดื่มน้ำ เรามาสั่งซื้อน้ำมันเมล็ดซิ่ง"

ซูหว่านไม่หงุดหงิด เรียกเขาอย่างสุภาพ

เด็กหนุ่มได้ยินก็หันมาสีหน้าค่อนข้างเก้อเขิน เดิมทีคนพวกนี้มาสั่งน้ำมัน เขากลับไม่ต้อนรับขับสู้ จึงรีบเปลี่ยนสีหน้า หันกลับมาทำความเคารพซูหว่าน

"โอ๊ะ! ล่วงเกินท่านแล้ว ข้ามีตาหามีแววไม่ เชิญขอรับ"