ตอนที่ 229

ซูหว่านไม่เคยมองพวกเขาเหมือนทาส นางมาจากศตวรรษที่ 21 จะมีความคิดเรื่องชนชั้นวรรณะได้อย่างไร

ฉะนั้น นางจึงใช้ทั้งพระเดชและพระคุณ ให้เกียรติพวกเขาเต็มที่

ไม่ให้ทำงานเปล่าๆ ทั้งหมดที่ทุ่มเทไปย่อมได้รับผลตอบแทน

แต่นางให้เงินเดือนแค่สองตำลึงก็มีเหตุผล ให้พวกเขาอิ่มคราวเดียวไม่ได้ กินอิ่มเกินไปก็จะเกิดเรื่องได้

แต่มีเงินสองตำลึงก็ยังดีกว่าไม่มีสักแดง อย่าบ่นว่าน้อย

สี่คนที่เหลือคุกเข่าลงพร้อมเพรียงกัน มองซูหว่านสีหน้าตื่นเต้น

ต่อให้ซูหว่านพูดได้ทำไม่ได้ อย่างน้อยพวกเขาก็ยังมีความหวังอยู่บ้าง

แต่ซูหว่านไม่ได้หลอกลวงพวกเขาแน่นอน นั่นหมายความว่าความทุ่มเททั้งหมดจะได้รับผลตอบแทน

นายหญิงบอกว่าภายในสามปี ตราบใดที่พวกเขาทำงานดีจะช่วยไถ่ตัว

สองตำลึงต่อเดือน ประหยัดใช้หน่อย สามปีก็เก็บออมได้หลายสิบตำลึง

พวกเขายังอายุไม่มาก ค่อยเป็นค่อยไป แค่ทำงานกับคุณหนูใหญ่ให้ดีก็พอ

“พวกข้าเต็มใจทำงานให้คุณหนูใหญ่เต็มที่จนตัวตาย ไม่หักหลังเด็ดขาด!” ทั้งห้าคนลั่นวาจาแทบจะพร้อมกัน

เสียงกังวานหนักแน่นเปี่ยมด้วยพลัง หลังจากพูดจบก็โขกศีรษะคำนับซูหว่านสามครั้ง

“พอแล้ว แค่คำพูดก็พอ ทุกคนลุกขึ้นเถอะ หมังจ้งมานี่สิ!”

หลังจากที่พวกเขาลุกขึ้น ซูหว่านก็เรียกหมังจ้งเข้ามาใกล้

นางนำเศษเงินห้าตำลึงออกมายื่นให้นาง

“นี่คือค่าใช้จ่ายประจำเดือนนี้ ข้าวสาร แป้ง น้ำมันมีอยู่แล้ว อยากกินอะไรก็ไปซื้อที่ตลาดเอง อย่าฟุ่มเฟือย นับแต่นี้ไปเจ้าดูแลค่าใช้จ่าย ต้องวางแผนให้ดี เงินจำนวนนี้ควรใช้อย่างไร”

หมังจ้งถือว่ามีประสบการณ์มากที่สุดในบรรดาคนทั้งห้า เคยเป็นผู้ช่วยแม่ครัวซื้อของในครัวของคหบดีใหญ่ ซูหว่านจึงมอบหน้าที่ให้นางดูแลค่าใช้จ่าย

“เจ้าค่ะ คุณหนูใหญ่ บ่าวทราบแล้ว!”

หมังจ้งรับเงินมาด้วยสองมือ นางรู้สึกว่าตัวเองได้รับความไว้วางใจให้ทำหน้าที่สำคัญเป็นครั้งแรก ความรู้สึกแบบนี้ช่างดีเหลือเกิน รู้สึกประสบความสำเร็จมาก