ตอนที่ 230

ช่วงสองสามวันที่กำลังตากสบู่ ซูหว่านไปสั่งนมแพะและดอกไม้ก่อน

แม่พิมพ์เครื่องกลั่นยังต้องรออีกสองวันกว่าจะมาถึง ด้านโรงงานจึงยังไม่ต้องรีบร้อน

นางยังสั่งชั้นไม้ยี่สิบอันแต่ละอันมีสี่ชั้น ใช้ผึ่งสบู่นมแพะให้แห้งตามธรรมชาติ

ด้านบนปิดไว้ เผื่อบางครั้งฝนตกเก็บเข้าไปในที่ร่มไม่ทันจะได้ไม่เปียก ใช้เวลาเพิ่มอีกสองสามวันก็ไม่เป็นไร ขอแค่อย่าให้เสียหายก็พอ

ในบ้านจัดเก็บเรียบร้อยแล้ว ซื้อภาชนะในครัว ฟืน ข้าวสาร น้ำมันและเกลือครบแล้ว ฟืนก็ส่งมาถึงแล้ว เริ่มทำอาหารได้แล้ว

ซูเฉินขับรถพาซูหว่านออกจากเมืองแต่เช้า ซูมู่กับซูอี้ไปที่โรงเตี๊ยมเย่ว์หม่านซี

ด้านหนึ่ง ซูมู่ได้ร่ำลาครอบครัวแล้ว กำลังจะไปพบกับท่านอาจารย์ซุนเตรียมตัวไปเรียน

ก่อนหน้านั้น แม่ซูให้ซูมู่เชิญท่านอาจารย์ซุนมาเยี่ยมบ้านอีกครั้ง จะได้รู้จักบ้านไว้

ด้านหนึ่ง พี่สี่ซูอวิ๋นยังไม่ทราบว่าทั้งครอบครัวได้ย้ายมาอยู่ที่เซียงโจวแล้ว ต้องไปแจ้งให้เขาทราบ โรงเตี๊ยมเย่ว์หม่านซีอยู่ใกล้บ้าน ถ้าเป็นไปได้ก็ให้เขาย้ายกลับมาอยู่กับครอบครัว บรรยากาศครึกครื้นดี

ซูอวิ๋นที่อยู่กับโรงเตี๊ยมเย่ว์หม่านซีตอนนี้ ได้เรียนรู้การแกะสลักดอกไม้แล้ว ตอนนี้กำลังต่อสู้กับเต้าหู้ ต้องหั่นเต้าหู้ให้เป็นดอกไม้ที่สมบูรณ์ให้ได้

ตอนที่ยุ่งๆ หัวหน้าพ่อครัวก็จะให้เขาผัดอาหารง่ายๆ เขาก็ทำได้อย่างคล่องแคล่ว ไม่ว่าจะเป็นการโยนกระทะ การกลับข้าง ไม่ใช่ปัญหา

ซุนเป่ยโต่วกับหลานสาวรอซูมู่อยู่ที่โรงเตี๊ยมเย่ว์หม่านซีหกวันแล้ว ในที่สุดก็มาถึงเสียที

เขาสวมชุดเสื้อคลุมยาวสีขาวเหยียบย่างเข้าไปในโรงเตี๊ยมเย่ว์หม่านซี ซุนหลิงเอ๋อร์กำลังนั่งดื่มชาฟังเพลงอยู่ที่ชั้นล่าง

ซูมู่มัดผมหางม้าสูง ริมฝีปากแดงฟันขาว คิ้วคมดุจดาบ ดวงตาเปล่งประกายดุจดวงดาว เมื่อปรากฏตัวต่อหน้าทุกคน ก็ดึงดูดสายตาของลูกค้าสาวในโรงเตี๊ยมเย่ว์หม่านซีให้มองตาไม่กะพริบ

ไม่ว่าจะเป็นสาวแก่แม่ม่าย ต่างก็ถูกความหล่อเหลาสะกดสายตา

ซูมู่ดูสง่างามมาก ซุนหลิงเอ๋อร์เพิ่งเคยเห็นซูมู่ในภาพลักษณ์นี้เป็นครั้งแรก ก็อดตกตะลึงไม่ได้ กระทั่งสบตากับซูมู่ก็หน้าแดงเรื่อ รีบหลบสายตา

“แม่นางซุน รอนานหรือไม่ขอรับ ท่านอาจารย์ล่ะ”

ซุนหลิงเอ๋อร์ยังไม่ทันตั้งตัว ซูมู่ก็เดินมาถึงตรงหน้าแล้ว เสียงใสเย็นทำให้นางไม่กล้ามองเขา

“อ่า...ไม่นาน ท่านปู่อยู่ข้างบน เดี๋ยวข้าจะไปตามท่าน!” นางลนลานยกกระโปรงจะผละไป

“ข้าไปด้วยแล้วกัน”

ซูมู่ไม่ได้สังเกตเห็นความผิดปกติ เดินตามไปติดๆ

“อย่างนั้นพี่รอง ข้าไปหาพี่สี่แล้วกัน” ซูอี้ไม่ตามเขาไป เขาไปหาพี่สี่ดีกว่า