ตอนที่ 232

ซูหว่านเองก็มีความสุขกับความสบายเช่นนี้ เลยเข้าไปช่วยจุดไฟในเตา

เมื่อมองดูเปลวไฟในเตา นางก็พลันนึกถึงครั้งแรกที่เจียงอวี้จุดไฟ เขาใส่ฟืนเข้าไปจนแน่นไม่มีช่องให้อากาศเข้า

พอคิดถึงเรื่องนี้ก็รู้สึกขบขันขึ้นมา จนเผลอหัวเราะออกมาจริง ๆ

“เจ้าหัวเราะอะไรอยู่คนเดียวตรงนั้นรึ?” ซูอวิ๋นเห็นนางหัวเราะคิกคักอยู่คนเดียว

“เปล่าเจ้าค่ะ พอดีนึกถึงตอนที่เจียงอวี้จุดไฟขึ้นมา พี่สี่ท่านยังจำได้หรือไม่? ตอนที่เราทำขนมข้าวซอยตัด เขาใส่ฟืนจนเต็มเตาเลย โง่จริง ๆ”

ราวกับว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องตลกที่ถูกใจซูหว่าน นางหัวเราะไม่หยุด แต่ซูอวิ๋นกลับไม่เข้าใจเลยว่ามันตลกตรงไหน

เขาจึงเบ้ปาก ที่จริงแล้วเขาก็อยากจะบ่นอยู่เหมือนกัน แต่เจียงอวี้นั้นเป็นคนมีคุณธรรม การนินทาลับหลังจึงดูไม่ค่อยดีนัก

“ก็มีแต่เจ้าที่เห็นเป็นเรื่องสนุก เขาเพิ่งจะไปได้ไม่นานเท่าไหร่ ใจของเจ้าก็ไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเสียแล้ว~”

น้ำเสียงของเขาฟังดูประชดประชัน

“พี่สี่ ท่านพูดอะไรหรือ?” ซูหว่านรู้สึกร้อนตัวขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล

“ข้าพูดอะไรเจ้าจะไม่รู้เชียวหรือ? เอาเถิด ผู้ชายเมื่อถึงวัยก็ต้องแต่งงาน ผู้หญิงเมื่อถึงวัยก็ต้องออกเรือน มันก็ไม่มีอันใดหรอก” ซูอวิ๋นยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ

แม้ในใจจะรู้สึกไม่ค่อยดีนัก แต่อย่างน้อยเจ้าหนุ่มเจียงอวี้ผู้นั้นก็ดูเป็นคนพึ่งพาได้ ดีกว่าในอนาคตต้องมายอมรับน้องเขยที่ไม่รู้อะไรเลยตั้งเยอะ

“ใครบอกว่าข้าจะแต่งงานกับเขากัน ข้าเพิ่งจะอายุเท่าใดเอง จะรีบไปไย ข้ายังอยู่บ้านไม่พอเลย”

ซูหว่านยังไม่เข้าใจหัวใจของตัวเองดีนัก ตอนนี้นางมีความรู้สึกดีให้เจียงอวี้จริงอยู่ แต่เขากลับเป็นพระรอง หากนางหมายปองเขา จะไม่ทำให้โครงเรื่องหลักพังทลายลงหรือ?

“ถ้าเจ้าไม่อยากแต่ง เราก็อยู่บ้านไปชั่วชีวิตเลย ตอนนี้อาจจะลำบากเจ้าหน่อย แต่ในอนาคตพวกพี่ชายจะเลี้ยงดูเจ้าเอง หาเขยเข้าบ้านให้ ดูสิว่าใครจะกล้ามารังแกเจ้า!”

ซูอวิ๋นรู้ว่าตอนนี้พวกเขายังไม่มีความสามารถพอที่จะให้ซูหว่านเกษียณอายุก่อนวัยได้ แต่เขาเชื่อว่าต่อไป พวกเขาจะสามารถทำให้ซูหว่านไร้กังวลไปตลอดชีวิตได้อย่างแน่นอน

ซูหว่านหัวเราะไปหัวเราะมา จู่ ๆ ก็นึกอยากจะร้องไห้

“พี่สี่ อย่ามาทำซึ้งเช่นนี้ มันช่างไม่เข้ากับบุคลิกท่านเลย”

“เฮ้อ… พูดจาดีหน่อยก็ไม่ชอบฟัง หาว่าข้าทำซึ้ง เอาเถิด ต่อไปข้าจะไม่ทำซึ้งแล้ว”

ซูอวิ๋นจนปัญญา จิตใจสตรีนั้น ดั่งงมเข็มในมหาสมุทร

พอไม่พูดจาดีก็ไม่ชอบ พอพูดจาหวานหูหน่อยก็ยังมีความเห็นอีก ช่างเอาใจยากเสียจริง

“โธ่~ ข้าล้อเล่นน่า ทำเป็นจริงจังไปได้ ข้าชอบฟังเจ้าค่ะ!”

ซูหว่านรีบออดอ้อนอธิบาย ซูอวิ๋นทนต่อท่าทีของนางเช่นนี้ไม่ได้

“โธ่ ทำเป็นอ้อนขึ้นมาเชียว~”