ตอนที่ 240

ในยามค่ำคืน เมืองเซียงโจวยังคงคึกคักเหมือนเดิม

เขาเพิ่งจะออกจากบ้าน ยังไม่พ้นซอยดี ก็มีเงาร่างหนึ่งกระโดดลงมาจากกำแพงข้างๆ

มือคู่หนึ่งจู่โจมมาจากด้านหลัง ซูเฉินก็ตอบสนองทันที พลันหันกลับไปต่อสู้กับเงาร่างนั้น

ผ่านไปหลายสิบกระบวนท่า เงาร่างนั้นก็ถูกเขารวบจับไว้ได้ด้วยมือเดียว เขากำลังจะออกแรง ก็ได้ยินเสียงอ้อนวอน

"อย่า อย่า อย่า! พี่สามซู ข้าคือเฟิงอิ่งเอง"

เมื่อได้ยินว่าเป็นเฟิงอิ่ง ซูเฉินจึงคลายมือออก เฟิงอิ่งเมื่อเป็นอิสระ ก็รีบขยับแขนทันที

ถ้าเขาแข็งกร้าวอีกนิด แขนข้างนี้คงจะไร้ประโยชน์ไปแล้ว

"เจ้ามาได้อย่างไร แถมยังลอบโจมตีข้าอีก?"

"นายน้อยบอกว่าท่านเป็นศิษย์ของท่านอาจารย์เจียงอวิ๋นเฮ่อ ข้าก็แค่อยากหยั่งเชิงดูว่าวรยุทธ์ของท่านจะเก่งกาจแค่ไหน ผลก็คือเป็นข้าเองที่ไม่รู้จักประมาณตน"

เฟิงอิ่งเบะปากบ่น ไม่เสียแรงที่เป็นศิษย์ของท่านอาจารย์เจียงอวิ๋นเฮ่อ คนแบบนี้ยั่วโมโหไม่ได้จริงๆ

"ก็ไม่เท่าไรหรอก เจ้าเองก็เก่งมากเหมือนกัน" ซูเฉินยังคงถ่อมตัว

"อย่าพูดอย่างนั้นเลย ข้ายังห่างไกลจากท่านมาก"

ทั้งสองคนยังคงถ่อมตัวใส่กันไปมา

"เอาล่ะ มาหาข้าด้วยเรื่องอันใด?" ซูเฉินรู้ว่าที่เฟิงอิ่งมาหาเขาด้วยตัวเอง ต้องมีเรื่องอะไรแน่นอน

"ไม่มีอะไรหรอก แค่มาถามว่ามีเรื่องอะไรให้พวกเราช่วยไหม พวกเราได้รับคำสั่งจากนายน้อยให้เฝ้าอยู่ที่เซียงโจว ว่างจนแทบจะขึ้นราอยู่แล้ว"

เฟิงอิ่งคิดว่า ติดตามนายท่านมาก็ตั้งเนิ่นนาน แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้รับงานที่สบายขนาดนี้

ในแต่ละวันเห็นคนตระกูลซูใช้ชีวิตอย่างเต็มที่ แต่พวกเขากลับว่างมากจนเกินไป การที่ใช้ชีวิตที่เสี่ยงอันตรายมาเนิ่นนาน ทำให้เมื่อจู่ๆ ต้องมาใช้ชีวิตที่สงบสุขแบบนี้ ก็เลยไม่คุ้นชินกัน

ซูเฉินได้ยินดังนั้นก็คิดในใจว่า ตอนนี้มีเรื่องหนึ่งที่เขาต้องการความช่วยเหลืออยู่พอดี เขายังไม่คุ้นเคยกับเซียงโจว การจะหาขบวนคาราวานพวกนี้ก็ไม่รู้จะไปหาจากที่ไหน เช่นนั้นก็รบกวนเฟิงอิ่งเลยจะดีกว่า"

"ตอนนี้มีเรื่องให้เจ้าช่วยจริงๆ"

"เรื่องอะไร?" เฟิงอิ่งสนใจขึ้นมาทันที

ดังนั้น ซูเฉินจึงเล่าเรื่องที่เขากับซูหว่านช่วยสตรีต่างแคว้นคนหนึ่งเอาไว้ให้เขาฟัง

ทั้งสองคนเดินไปคุยไป

"ท่านกับแม่นางซูเป็นคนดีจริงๆ เลย ช่วยคนให้พ้นจากความยากลำบาก คุณธรรมสูงส่งยิ่งนัก" เฟิงอิ่งฟังจบก็เริ่มประจบสอพลอ