ตอนที่ 241

ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับแม่นางซูขึ้นมาล่ะก็ นายน้อยไม่ถลกหนังเขาออกก็แปลกแล้ว

“แต่แบบนี้จะรบกวนพวกท่านเกินไปแล้ว”

ซูเฉินรู้สึกไม่สบายใจ พวกเขาใช้งานคนอื่นแบบนี้ไม่ค่อยดีเท่าไรกระมัง

“ครอบครัวพวกท่านมีบุญคุณช่วยชีวิตนายน้อยเอาไว้ ส่วนนายน้อยก็มีบุญคุณต่อพวกเรา บุญคุณของนายน้อยก็คือบุญคุณของพวกเรา ดังนั้นเรื่องของครอบครัวพวกท่านก็คือเรื่องของข้า เป็นเรื่องที่พวกเราควรทำอยู่แล้ว อีกอย่างนายน้อยของพวกเรานั้นก็คิดถึงคุณหนูของบ้านท่านอยู่นะสิ...”

ประโยคแรกๆ ที่เอ่ยออกมาของเฟิงอิ่งพูดด้วยน้ำเสียงที่มีเหตุมีผลและหนักแน่น แต่ไฉนประโยคสุดท้ายเสียงกลับแผ่วลงและอู้อี้ไม่ชัดเจนกันเล่า

“เจ้าพูดว่าอะไรนะ?” ซูเฉินฟังไม่ค่อยได้ยินเท่าไร

“ไม่มีอะไรหรอก?”

“ข้าหมายถึงประโยคสุดท้ายนั่นต่างหาก!” ซูเฉินฟังไม่ได้ยินจริงๆ

“พี่สามซูท่านฟังผิดไปแล้ว ข้าไม่ได้พูดอะไรเลยนะ นี่ก็ดึกมากแล้ว ท่านรีบกลับไปพักผ่อนเถอะ พรุ่งนี้ไม่ใช่ว่ายังมีธุระต้องทำไม่ใช่?”

เรื่องของแม่นางหมีหมี่ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของพวกเราเถอะ รับรองว่าจะจัดการให้เรียบร้อยเลย ข้าจะรอท่านกลับมาแล้วจะไปดื่มสุรากับท่านนะ

เฟิงอิ่งดันซูเฉินให้เดินถอยหลังไป ไม่พูดถึงหัวข้อนี้ต่ออีก

เกือบจะพูดอะไรไม่ควรพูดเสียแล้ว ถ้าให้บรรดาพี่ชายของนางรู้ความคิดเล็กน้อย ๆ ของนายน้อย คงไม่แคล้วโดนจับกินเป็นแน่

แม้ว่านายน้อยจะไม่เคยเอ่ยจากปากว่าเขามีใจให้แม่นางซู แต่การกระทำทั้งหมดของเขานั้นผิดปกติเกินไป แม้ว่าไม่ได้พูดอะไรเลยแต่ก็บอกทุกอย่างหมดแล้ว

ซูเฉินรู้สึกงงๆ เขารู้สึกว่าเฟิงอิ่งทำตัวแปลก ๆ เขาเพิ่งเดินไปไม่กี่ก้าว ปรากฏว่าเจ้าหนุ่มคนนั้นก็วิ่งตามมาอีก

“พี่สามซู รอก่อน ข้ายังมีเรื่องอยากจะถามท่านอีก” เฟิงอิ่งเกือบจะลืมเรื่องสำคัญไปเสียแล้ว

“เรื่องอะไรหรือ?” ซูเฉินถามด้วยความสงสัย

“ช่วงนี้แม่นางซูมีอะไรที่อยากได้เป็นพิเศษบ้างไหม?” เฟิงอิ่งถามออกมาตรงๆ เลย

“เจ้าจะถามเรื่องนี้ทำไมกัน?” ซูเฉินไม่เข้าใจว่าเหตุใดถึงถามเรื่องนี้

“ไม่มีอะไรหรอก ก็แค่ถามไปเรื่อยเปื่อยนะ” เฟิงอิ่งได้รับคำสั่งมาจากนายน้อย

แต่เมื่อมาคิดๆดูแล้ว ซูเฉินก็ตระหนักขึ้นมาได้ทันที

“เจ้า...เจ้าคงไม่ได้แอบชอบน้องสาวข้าหรอกนะ?” ซูเฉินชี้ไปที่เขาด้วยความไม่อยากจะเชื่อสายตา

เฟิงอิ่งรู้สึกราวกับถูกฟ้าผ่า เขารีบเอามือปิดปากซูเฉินทันที มากล่าวหาว่าเขาชอบแม่นางซูได้ยังไงเนี่ย ไม่อยากให้เขามีชีวิตอยู่แล้วหรือไง?

“ไม่ใช่สักหน่อย จะเป็นไปได้ยังไง อย่าพูดจาเหลวไหลสิ”

“ถ้าอย่างนั้นเจ้าจะถามเรื่องนี้ทำไม? เจ้าอยากจะมอบของขวัญให้นางงั้นหรือ?” ซูเฉินปัดมือของเขาออก แล้วถามต่ออย่างไม่ลดละ