ตอนที่ 247

“เมื่อครู่อาเฮ่อของเจ้าพูดถึงเมืองเซียงโจว นี่เจ้าจะไปเมืองเซียงโจวงั้นหรือ?”

ซุนเป่ยโต่วก็คือคนขี้เม้าท์ เขาแค่อยากเผือกเรื่องชาวบ้าน ก็เลยถามจะเอาคำตอบให้ได้

เจียงอวี้พยักหน้า

“ใช่ ไปจัดการธุระบางอย่างที่เมืองเซียงโจว อีกไม่กี่เดือนก็จะกลับมา”

“ไปทำธุระ หรือไปเจอใครกันแน่? เจ้าต้องแยกแยะให้ดีนะ” เจียงอวิ๋นเฮ่อสวนกลับอย่างไม่ไว้หน้า เจียงอวี้มองเขาอย่างมีเลศนัย แล้วก็หัวเราะออกมาเอง

“พี่อวี้มีสาวที่ชอบแล้วหรือ?” ซุนหลิงเอ๋อร์ที่อยู่ข้างๆ ก็ถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

แน่นอนว่าสายเลือดเดียวกันนิสัยคงไม่ต่างกัน การชอบซุบซิบนี่มันถ่ายทอดทางกรรมพันธุ์นี่เอง

“ใครหรือ? แม่นางคนไหนหรือ ข้าเคยเห็นหรือเปล่า” เหล่าซุนยังคงไม่รู้อะไรเลย

เจียงอวี้รีบเปลี่ยนเรื่องทันที

“ไปเมืองเซียงโจวครั้งนี้ พวกเจ้ามีอะไรอยากให้ข้าช่วยนำไปด้วยหรือว่ามีอะไรอยากให้ฝากไปบอกใครไหม?”

อย่าว่าอย่างนั้นอย่างนี้เลยนะ ที่จริงก็มีจริง ๆ นั่นแหละ เจียงอวิ๋นเฮ่อตั้งใจจะเขียนจดหมายถึงศิษย์ของตน ส่วนซูมู่ก็คิดว่าใกล้วันเกิดของหวานหว่านแล้วอยากจะฝากของขวัญเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้เจียงอวี้นำติดมือกลับไปมอบให้

“ถ้าอย่างนั้นข้าจะไปเขียนจดหมายก่อน เจ้าช่วยนำไปส่งให้ศิษย์รักของข้าหน่อย”

“ใกล้จะถึงวันเกิดของน้องสาวข้าแล้ว ฝากอาอวี้ช่วยนำของขวัญกลับไปให้นางด้วย”

ของขวัญที่เขาได้ซื้อเตรียมเอาไว้แล้ว เขาตั้งใจไปเลือกซื้อปิ่นปักผมอันหนึ่งที่ร้านเครื่องประดับบนถนนจงโจว ด้วยตัวเองและได้ให้ซุนหลิงเอ๋อร์ช่วยเลือกให้ดังนั้นไม่น่าจะมีอะไรผิดพลาด

เขาเองก็ไม่รู้ว่าของขวัญที่พิเศษๆสำหรับเด็กสาวคืออะไร ก็มีแต่เครื่องประดับที่พอจะเลือกได้

ซุนหลิงเอ๋อร์คาดเดาอย่างกล้าหาญว่า แม่นางที่เจียงอวี้ชอบน่าจะเป็นคุณหนูหกซูกระมัง

ได้ยินมาว่าเขาได้รับการช่วยเหลือจากตระกูลซู และพำนักอยู่ที่บ้านตระกูลซูนานถึงครึ่งปี คงจะเกิดความรู้สึกดีๆ ขึ้นตามกาลเวลา จนทำให้เขาคิดถึงไม่ลืม

“พี่อวี้ แม่นางหกซูเป็นคนดีมาก ช่วยนำของขวัญของข้าไปให้นางด้วยนะ”

นางจงใจพูดเน้นคำว่าดีมากสองคำนี้ จากนั้นก็ถอดกำไลหยกของตัวเองออกจากข้อมือแล้วยื่นให้เขา

ของที่ซุนหลิงเอ๋อร์มอบให้นั้นล้วนเป็นของรักของหวงของนางทั้งสิ้น ไม่ว่าจะเป็นลูกปัดไม้จันทน์สีม่วงครั้งที่แล้ว หรือกำไลหยกสีเนื้อแพะในครั้งนี้ ล้วนแต่เป็นของชั้นเลิศทั้งสิ้น

เจียงอวี้รับกำไลมา และเรียกคนสนิทให้ไปหากล่องมาใส่ให้ดีเพื่อนำติดตัวไปด้วย

“เช่นนั้นข้าขอเป็นตัวแทนหวานหว่าน ขอบคุณหลิงเอ๋อร์ด้วยนะ”

ทันทีที่เขาพูดออกไป ทุกคนก็แสดงสีหน้าอยากรู้อยากเห็นอีกครั้ง ส่วนซูมู่นั้นขมวดคิ้วเล็กน้อยที่แทบจะสังเกตไม่เห็น

เดี๋ยวนะคำพูดนี้ ควรจะเป็นพี่ชายอย่างเขาพูดถึงจะถูก?