ตอนที่ 246

……

ภาพตัดมาที่เมื่อครึ่งเดือนก่อน ณ สำนักเฟิงเย่ว์ที่จงโจว

เจียงอวี้ได้รับจดหมายจากเซียงโจว ที่เฟิงอิ่งเขียนเองกับมือ

จดหมายทุกฉบับเขาจะเก็บรักษาเอาไว้อย่างดี จดหมายสองหน้ากระดาษนี่จะเล่าเรื่องราวเหตุการณ์ต่างๆในเซียงโจวในช่วงนี้ หน้าแรกเขาอ่านด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม และยังพึมพำกับตัวเองอีกด้วย

“ชอบเงินงั้นหรือ?” เขาขมวดคิ้วแน่น

นี่ไม่ใช่การหาเรื่องเขาให้คิดหนักหรือ?

ถ้าหากชอบของอะไรสักอย่าง เขาก็พอรู้ว่าจะไปหาจากที่ไหน แต่ถ้าบอกว่าชอบเงิน จะให้เขาส่งเงินไปให้จริงๆ เหรอ?

จากที่เขารู้จักสาวน้อยคนนั้น นางก็ชอบเงินจริง ๆ นั่นแหละ แต่แค่เงินที่นางหามาได้ด้วยตัวเองเท่านั้น ถ้าคนอื่นเอาเงินให้นางตรง ๆ นางจะไม่รับ

ประการแรกคือรู้สึกเกรงใจ เพราะไม่ได้สร้างผลงานอะไรก็ไม่ควรได้รับรางวัล ประการที่สองคือรู้สึกไม่มีความหมาย ไม่ใช่เงินที่หามาด้วยตัวเอง ถือไว้ในมือก็เหมือนมันฝรั่งร้อน ๆ

พออ่านต่อไปถึงหน้าสองก็เอ่ยถึงเรื่องราวที่นางพบเจอที่อำเภอชิงหย่วน รวมถึงคุณชายจวนนายอำเภอที่ถูกทำให้ไม่มีทายาทสืบสกุลผู้นั้นด้วย

แม้ว่าจะโดนจัดการจนอนาถแล้ว แต่เจียงอวี้ผู้มีใจอำมหิตก็ยังรู้สึกไม่พอใจอยู่ดี

ว่าแล้วเชียวใบหน้าของยัยหนูคนนี้ง่ายต่อการดึงดูดให้นึกถึงจริงๆด้วย ตอนนี้ยังโตไม่เต็มวัยก็เป็นเช่นนี้แล้ว อีกสักสองปีข้างหน้าจะขนาดไหนกันเนี่ย?

ดังนั้นเขาจึงเรียกคนสนิทให้เข้ามาหา

“เขียนจดหมายไปที่เมืองจิง ให้ตาเฒ่าหาข้ออ้างปลดนายอำเภอเซียงโจวแห่งอำเภอชิงหย่วนออกจากตำแหน่ง บอกไปว่าเขาทำให้ข้าไม่พอใจ”

เจียงอวี้พูดออกมาอย่างไม่ใส่ใจ แต่ลูกน้องกลับลำบากใจ

“นายน้อย นายอำเภอเป็นแค่ขุนนางขั้นแปด แน่ใจหรือว่าจะขอให้ผู้นั้นลงมือ?”

“ข้าไม่ได้อยู่ในเส้นทางราชการ ข้าไม่หาเขาแล้วข้าจะไปหาใคร? อีกอย่างนายอำเภอชิงหย่วนคนนี้มันชั่วช้าสามานย์ ก็ไม่ถือว่าปรักปรำเขาเสียหน่อย จั่งสื่อเซียงโจวเป็นน้องเขยของเขา มีความสัมพันธ์ระดับนี้แล้วยังไม่เพียงพอให้เขาลงมืออีกหรือ?

ให้เจ้าไปทำก็ไปจัดการ เจ้าจะพูดมากอะไรนักหนา?”

เจียงอวี้เหลือบมองลูกน้องอย่างเฉยเมย แม้ไม่ได้โกรธแต่ก็น่าเกรงขามอยู่ดี ลูกน้องจึงยักไหล่

เมื่อมองเห็นลายมือที่คุ้นเคยบนกระดาษ เขาก็รู้ได้ทันทีว่าเป็นจดหมายจากเซียงโจว

ไม่รู้ว่านายน้อยเปลี่ยนไปมีความคิดเป็นเด็กน้อยตั้งแต่เมื่อไร ถึงขั้นต้องใช้เส้นสายกดดันขุนนางขั้นแปด

อย่าว่าแต่นายอำเภอชิงหย่วนทำความชั่วร้ายเอาไว้มากมายเลย เมื่อก่อนถึงแม้จะมีคนมาฆ่าคนอยู่ตรงหน้าเขา เขาก็ไม่สนใจเสียด้วยซ้ำ

ลูกน้องกำลังบ่นในใจ เตรียมจะหันหลังเดินจากไป เจียงอวี้ก็เรียกเขาเอาไว้อีกครั้ง

“เดี๋ยวก่อน หากมีใครบางคนชอบเงิน เช่นนั้นควรมอบสิ่งใดให้จึงจะเหมาะสมดี?”

บรรดาพี่น้องที่เซียงโจวไม่ค่อยรู้เรื่องราวของนายน้อยที่เซียงโจวเท่าไรนัก ดังนั้นพวกเขาจึงไม่รู้ว่านายน้อยของตนกำลังป่วยเป็นโรคคิดถึงคนอยู่

ลูกน้องหัวเราะออกมาอย่างไม่เกรงใจ