ตอนที่ 426

เจียงอวี้และพี่สามซูเฉินต่างอยู่ที่ชายแดนทั้งคู่ ถึงแม้จะรู้ว่าเป็นวันเกิดของนาง และคิดถึงแค่ไหนก็ไม่สามารถทำอะไรได้

ขณะที่พี่น้องสองคนกำลังคุยกันอยู่ หลิวอวิ๋นก็เข้ามาหานาง

“แม่นาง คุณชายเจียงส่งคนมาขอพบ เชิญท่านไปที่เรือนหลังหน่อยเจ้าค่ะ”

พอคิดถึงอะไรในใจก็สทหวังดังที่คิด กำลังคิดถึงเขาอยู่เลยปรากฏว่าเขาก็ส่งคนมาหาซะแล้ว

ซูหว่านกับหยางชิงชิงมองสบตากัน หยางชิงชิงพยักหน้าให้นางเป็นเชิงบอกว่าให้รีบไปก่อน

ซูหว่านตามหลิวอวิ๋นมาที่เรือนหลังตรงใต้ต้นฝูหรงและก็เห็นองครักษ์ของเจียงอวี้กำลังรออยู่

องครักษ์คนนี้ดูคุ้นตาจัง เมื่อซูหว่านเดินเข้าไปใกล้ๆ เขาก็หันกลับมา ตอนนั้นถึงได้รู้ว่าคนที่มาก็คืออาเหิงนั่นเอง

ในมือของเขาถือกล่องไม้สีแดงใบเล็กใบหนึ่งที่แกะสลักอย่างประณีตงดงามเอาไว้

เมื่อเขาหันมาเห็นซูหว่านก็ยิ้มอย่างสดใสแล้วพูดว่า

“คารวะแม่นางหก วันนี้ข้าได้รับคำสั่งจากนายน้อยให้มามอบของขวัญสำหรับพิธีปักปิ่นแก่ท่าน ขอเชิญแม่นางตรวจดูขอรับ!”

เขายื่นกล่องไม้ให้ซูหว่านอย่างนอบน้อม ซูหว่านรับกล่องมาด้วยมือสองมือแล้วพูดว่า

“ลำบากเจ้าแล้ว เดินทางมาจากจงโจวมานี่คงจะเหนื่อยแย่เลยใช่ไหม?”

อาเหิงเคยบอกเอาไว้ว่า เขาจะเฝ้าอยู่ที่สำนักเฟิงเย่ว์อยู่ตลอด เว้นแต่จะได้รับคำสั่งจากนายน้อย ไม่อยากนั้นเขาจะไม่ลงจากเขา นั่นก็แสดงว่าครั้งนี้เขาเดินทางมาจากที่สำนักเฟิงเย่ว์

“ไม่ลำบากขอรับ ขอบคุณแม่นางที่เป็นห่วง ระหว่างทางเสียเวลาไปเล็กน้อย ไม่อย่างนั้นคงมาถึงเร็วกว่านี้ ถ้ามาส่งให้ช้าจนพลาดพิธีปักปิ่นของแม่นางไป นายน้อยคงจะลงโทษข้าน้อยแน่ขอรับ ครั้งนี้ที่ข้ามายังนำของขวัญของพิธีปักปิ่นที่ท่านประมุขเตรียมเอาไว้ให้ท่านมาด้วย แต่ของมีจำนวนมากไป แม่นางหลิวอิ๋งจึงได้จัดการให้คนนำไปเก็บไว้ที่ห้องเก็บของแล้วขอรับ”

ทุกคนต่างก็จำวันเกิดของซูหว่านได้ ถ้าพูดตามชีวิตจริงหรือก็คือเมื่อตอนที่นางอยู่ในยุคปัจจุบัน ไม่มีใครสักคนมาใส่ใจวันเกิดนางเลย

ตลอดเวลาที่ผ่านมาวันเกิดของนางเป็นสิ่งที่ไม่สำคัญและถูกละเลย จนบางครั้งตัวนางเองก็ยังลืมวันเกิดของตัวเองเลย

ตอนนี้เมื่อได้เป็นที่รักของทุกคน นางจึงรู้สึกว่าเหมือนไม่ใช่เรื่องจริงเลยสักนิด มักจะคิดว่าความรู้สึกเหล่านี้จะหายไปในพริบตา และสุดท้ายก็จะกลายเป็นแค่ความฝัน ดังนั้นนางจึงมักจะหยิกแขนตัวเองบ่อยๆ เพื่อให้แน่ใจว่าไม่ได้ฝันไป

“ข้าฝากเจ้าไปทักทายท่านประมุขแทนข้าด้วยนะ ขอบคุณที่เขายังนึกถึงข้า!”

“แม่นาง รีบดูของขวัญที่นายน้อยเตรียมเอาไว้ให้ดีกว่าขอรับ เขาบอกว่าข้าต้องเห็นท่านสวมมันกับตาถึงจะถือว่าภารกิจสำเร็จขอรับ” อาเหิงพูดพลางกับจ้องกล่องในมือของซูหว่านด้วยความคาดหวัง