ตอนที่ 428

ไม่นึกเลยว่ากิจการจะดีขนาดนี้ ห้องครัวทำงานตลอดทั้งวันโดยที่ไฟไม่เคยดับเลย

ไม่เพียงแค่นั้นตามข้อเสนอของซูหว่านที่เคยให้ไว้ ทางร้านเฉิงโหลวยังมีบริการส่งอาหารนอกสถานที่ด้วย สามารถสั่งอาหารให้ไปส่งถึงที่บ้านได้ หากที่ร้านไม่มีที่นั่งก็ไม่จำเป็นต้องรอ สามารถส่งอาหารที่ปรุงเสร็จแล้วไปส่งที่บ้านได้

รูปแบบการทำการค้าเช่นนี้เป็นสิ่งใหม่ที่ไม่เคยมีในเซียงโจวมาก่อน หลังจากเปิดให้บริการได้ไม่ถึงครึ่งเดือน ร้านอาหารอื่น ๆ ก็รู้สึกถึงภัยคุกคามที่มีทันที เพราะลูกค้าถูกร้านเฉิงโหลวดึงไปหมด ทำให้ร้านของพวกเขาไม่มีลูกค้าเข้าร้านเลย

ในทางกลับกันร้านเฉิงโหลวกลับมีลูกค้าแน่นร้านทุกวันไม่ขาด วุ่นจนมือระวิง บริการส่งอาหารก็ได้รับความนิยมอย่างมากเช่นกัน

ร้านเฉิงโหลวของซูอวิ๋นเปิดให้บริหารจนถึงยามจื่อได้ก็เพราะเซียงโจวไม่มีไม่มีกฎสั่งห้ามออกจากเรือนตอนกลางคืน ทำให้บางคนที่หิวตอนกลางดึกก็สามารถหาอาหารร้อนๆ อร่อยๆ กินได้

บางคนที่แม้จะอาศัยอยู่แถวประตูเมือง ก็ยังยอมเดินทางเป็นชั่วโมงเพื่อที่จะได้มาทานอาหารที่ร้านเฉิงโหลว

ร้านคู่แข่งต่างก็ร้อนรุ่มใจ ถึงขนาดสั่งให้คนไปซื้ออาหารของร้านเฉิงโหลวมาวิเคราะห์ แต่รสชาติของความเผ็ดและน้ำซอสสูตรเฉพาะไม่สามารถลอกเลียนแบบได้เลย พวกเขาไม่รู้จริงว่าใช้ส่วนผสมอะไรบ้าง

นอกจากนี้วิธีการปลูกพริก วิธีการทำผงพริก ซอสพริก และการหมักพริกสับล้วนแล้วแต่มีเพียงซูอวิ๋นคนเดียวที่รู้สูตร อีกทั้งส่วนผสมของน้ำซอสก็มีแค่เขาคนเดียวที่รู้ แม้แต่ซูหว่านก็ยังไม่รู้

ถ้าพวกคู่แข่งอยากจะได้สูตรจากพนักงานของร้านเฉิงโหลวก็ไม่มีทางหาได้ เว้นแต่จะไปหาจากซูอวิ๋น แต่ซูอวิ๋นก็ไม่ใช่คนโง่ขนาดนั้น หรือก็หมายความว่า การที่พวกเขาจะเลียนแบบรสชาติของร้านเฉิงโหลวได้นั้นเป็นเรื่องที่ยากยิ่งกว่าการขึ้นสวรรค์เสียอีก

ร้านที่น่าจะได้รับผลกระทบน้อยที่สุดน่าจะเป็นโรงเตี๊ยมเย่ว์หม่านซี แต่ก็ยังได้รับผลกระทบไม่มากก็น้อยอยู่ดี

โรงเตี๊ยมเย่ว์หม่านซีเป็นโรงเตี๊ยม การขายอาหารเป็นเพียงกิจการรองเท่านั้น ตอนนี้กิจการอาหาได้ถูกร้านเฉิงโหลวดึงไปหมดแล้ว ลูกค้าที่มาพักที่โรงเตี๊ยมเย่ว์หม่านซีส่วนใหญ่ก็ไปกินอาหารทั้งสามมื้อที่ร้านเฉิงโหลว ถ้าไม่มีที่นั่งก็จะสั่งให้มาส่งที่โรงเตี๊ยมเย่ว์หม่านซี

ทำให้ห้องครัวของโรงเตี๊ยมเย่ว์หม่านเงียบเหงาไปทันทีทันใด พ่อครัวไม่มีอะไรทำก็นั่งจับกลุ่มคุยกัน

ผู้ดูแลลั่วเริ่มคิดแล้วว่าควรจะไล่พนักงานออกดีหรือไม่

เป็นอย่างที่โบราณกล่าวเอาไว้เลย สอนลูกศิษย์จนเก่ง ตัวเองก็อดตายเอง!

อย่างไรก็ตามกิจกรรมห้องพักของโรงเตี๊ยมเย่ว์หม่านซียังคงมั่นคงอยู่ เดิมทีพวกเขาก็ทำกิจการที่เจาะกลุ่มลูกค้าที่ร่ำรวยอยู่แล้ว คนรวยที่มาพักที่โรงเตี๊ยมก็ยังคงมีจำนวนมากอยู่

ซูอวิ๋นทำเงินได้มากมายภายในครึ่งเดือน เขามองสมุดบัญชีที่เต็มไปด้วยจำนวนรายรับ แล้วก็เผยรอยยิ้มที่ดีใจออกมาไม่หุบ

ในที่สุดซูอวิ๋นก็สามารถยืนขึ้นได้ด้วยลำแข้งกับเขาบ้างแล้ว

“มานี่เลยซูอี้ ดูให้ชัดๆ ข้าสามารถหาเงินได้มากมายขนาดนี้ภายในครึ่งเดือนเชียวนะ ก่อนหน้านี้เจ้ายังอวดเก่งอยู่เลยไม่ใช่เหรอ? ตอนนี้ยังจะอวดเก่งอยู่อีกไหม?”