ตอนที่ 447

กู้เย่ว์ยังคงสวมอาภรณ์หรูหราประดับทองและเงิน เครื่องประดับศีรษะด้วยไข่มุกอัญมณี ทั้งยังแต้มชาดที่พวงแก้มดูมีเลือดฝาด

ในใจเขาได้แต่รำพึง ทุกสิ่งเปลี่ยนผันไปแล้วจริงๆ

เขาแย้มยิ้มและพยักหน้าให้นาง มิได้ตอบรับคำว่าพี่ใหญ่ของนาง ทว่ากลับเอ่ยเรียกอย่างสุภาพ

“คุณหนูกู้!”

ในใจของกู้เย่ว์พลันรู้สึกสิ้นหวังอย่างที่สุด

ทั้งสองสนทนากันในห้องส่วนตัว ตลอดการสนทนา ซูจิ่งให้ความสุภาพอ่อนน้อมและรอบคอบในทุกด้าน ยิ่งเขาทำเช่นนั้น ความรู้สึกห่างเหินก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้น

พวกเขาเคยเป็นพี่น้องที่สนิทกันเพียงใด แต่ตอนนี้กลับเหมือนคนแปลกหน้าที่ทำตัวห่างเหินกับนางสารพัด เช่นนี้แล้ว กู้เย่ว์จะไม่เสียใจได้อย่างไร

กู้เย่ว์มาพบซูจิ่งในครั้งนี้มิได้มาเพื่อรำลึกความหลังอย่างเปิดเผย แต่มาเพื่อเกลี้ยกล่อมอะไรบางอย่าง

ในช่วงแรก นางพูดคุยเรื่องเก่าๆ ที่ไม่สลักสำคัญอะไร แต่หลังจากนั้นก็เริ่มเอ่ยถึงมู่หรงเซิง

แม้จะไม่ได้เปิดเผยความสัมพันธ์ระหว่างนางกับมู่หรงเซิง แต่ไม่ว่าจะพูดอะไรก็แสดงออกถึงการยกยอสรรเสริญมู่หรงเซิงอย่างเห็นได้ชัด

กู้เย่ว์เป็นคนฉลาด นางคาดการณ์ว่าซูหว่านน่าจะเล่าเรื่องราวเหล่านี้ให้พี่ใหญ่ฟังหมดแล้ว จึงเอ่ยเข้าประเด็นโดยตรง ไม่จำเป็นต้องเสียเวลาอธิบายให้มากความ

ตลอดการสนทนา ซูจิ่งเพียงแสดงความขอบคุณต่อการบริจาคเพื่อสร้างเขื่อนกั้นแม่น้ำเซวียนเหอเท่านั้น ไม่ได้ตอบคำถามใดๆ ที่นางพยายามชี้นำอย่างตรงไปตรงมาเลย

กล่าวก็คือเป็นการพูดคุยแบบขอไปทีและไร้ซึ่งความกระตือรือร้น ทำให้กู้เย่ว์รู้สึกเหมือนต่อยเข้าที่ปุยนุ่นอย่างไรอย่างนั้น

นางรับรู้ได้อย่างชัดเจนถึงความเย็นชาและห่างเหินที่ซูจิ่งมีต่อนาง

นางคิดในใจว่าซูหว่านคนนี้ต้องพูดจาใส่ร้ายมู่หรงเซิงอะไรบางอย่างกับพี่ใหญ่เป็นแน่ ท่าทีของพี่ใหญ่จึงไม่ชัดเจนเช่นนี้

แน่นอนว่านางโกรธแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ตอนนี้นางออกจะรู้สึกเสียดายที่ไม่ได้สร้างสัมพันธ์อันดีกับซูหว่านไว้ตั้งแต่แรก

เพราะซูหว่านมักเข้ามาเป็นก้างขวางคออยู่ตรงกลาง ทำให้หลายอย่างที่นางตั้งใจจะทำไม่เป็นไปอย่างที่คิด

ซูจิ่งเห็นว่าตัวเองอยู่ที่นี่นานพอสมควรแล้ว จึงคิดอยากจะกลับไปใช้เวลากับหวานหว่านให้เร็วขึ้นหน่อย เพราะนานๆ ได้เจอกันสักที และอีกไม่กี่วันนางก็จะไปแล้ว จึงควรจะต้องถนอมเวลามีค่าไว้ให้มากที่สุด

ด้วยเหตุนี้ ซูจิ่งจึงลุกขึ้นขอตัวกลับ

"คุณหนูกู้ ที่เขื่อนยังมีเรื่องมากมายที่ข้าต้องตัดสินใจ ข้าคงต้องขอตัวก่อน และขอขอบคุณคุณหนูกู้แทนชาวเมืองเซวียนเหออีกครั้ง"

ซูจิ่งคำนับนาง กู้เย่ว์รีบลุกขึ้นช่วยพยุงเขา