ตอนที่ 481

ก่อนซูหว่านจะเดินไป เห็นรอบข้างไม่มีคน ยังวิ่งกลับไปจูบที่คางของเขาเสร็จถึงไป ทำให้หลิวอิ๋งเขินอายไปเลย

เจียงอวี้สวมหน้ากาก หอมแก้มไม่ได้ ทำได้แค่จูบคางเท่านั้น

เจียงอวี้ลูบบริเวณคางของตัวเองที่นางเคยจูบ หัวใจสั่นไหว มองด้านหลังของนางที่เดินจากไป จนกระทั่งหายไปแล้ว เขาถึงหมุนตัวกลับตำหนักชิงเหอ

ซูหว่านเดินบนถนน อารมณ์ดีเป็นพิเศษ เสิ่นชิงหลีรอนางอยู่ในศาลาบนถนน เล่อเอ๋อร์เห็นนางมาแล้ว ก็รีบไปแจ้งคุณหนูของตนเอง

“คุณหนู คุณหนูซูกลับมาแล้วเจ้าค่ะ”

เสิ่นชิงหลีนั่งอยู่ตรงนี้อย่างเบื่อหน่าย ได้ยินว่าซูหว่านมาแล้วถึงลุกขึ้นเดินออกจากศาลา พูดอย่างหยอกล้อว่า

“เป็นอย่างไรบ้าง เจอเจียงซื่อจื่อแล้ว รู้สึกดีใจมากใช่หรือไม่?”

ซูหว่านไม่ใช่คนที่ขี้อาย แต่ย้อนถามเสิ่นชิงหลีว่า

“แล้วตอนที่พี่หญิงเสิ่นอยู่กันตามลำพังกับพี่ใหญ่ของข้า มีความสุขหรือไม่?”

เจอคำถามนี้ ทำให้เสิ่นชิงหลีพูดไม่ออก นึกถึงซูจิ่ง นางก็หน้าแดงขึ้นในทันที ปีนี้นางอายุสิบเก้าแล้ว หน้าหนาวก็อายุยี่สิบแล้ว ยังไม่ได้แต่งงานออกเรือน ตอนนี้มีคนมากมายกำลังดูนางขายหน้าอยู่ บอกว่านางเป็นสาวใหญ่

“มีความสุข ต้องมีความสุขอยู่แล้ว” เสิ่นชิงหลีตอบตามจริง

“พี่หญิงเสิ่น อีกไม่นานข้าก็เปลี่ยนคำเรียกแล้ว พี่ใหญ่กำลังตรวจนับสินสอด เตรียมตัวไปสู่ขอที่ตระกูลเสิ่นแล้ว”

ซูหว่านเดินไปพลาง พูดกับเสิ่นชิงหลีไปพลาง

ทางซูจิ่งรู้สึกผิดต่อเสิ่นชิงหลีอยู่เสมอ ดังนั้นอยากเตรียมสินสอดมากหน่อยไปสู่ขอ จึงจะสามารถแสดงความเคารพและจริงใจของเขาที่มีต่อตระกูลเสิ่น

ซูจิ่งก่อสร้างเขื่อนที่แม่น้ำเซวียนเหอเสร็จ ฮ่องเต้ประทานรางวัลมากมาย ยังมีจอหงวนอันดับหนึ่งของเขาก่อนหน้านี้ ของตกแต่งที่ทำจากหินหยกมีค่าเหล่านั้น ซูหว่านและแม่ซูต่างเก็บเอาไว้ให้เขา ทั้งหมดนี้ใช้เป็นสินสอดส่งไปที่ตระกูลเสิ่น

การแต่งงานของขุนนางไม่เหมือนกับการแต่งงานของพ่อค้า อย่าทำยิ่งใหญ่เกินไป จะถูกสงสัยว่าคบคิดกับพ่อค้าได้ง่าย

ยังคงเป็นประโยคเดิม ผู้ที่กินเงินเดือนหลวงไม่ควรแย่งอาชีพกับประชาชน หากถูกพบว่าขุนนางทำการค้า จะต้องถูกลงโทษ

แต่ว่าตระกูลซูทำการค้าก่อนที่ซูจิ่งจะสอบติด มีกิจการเป็นของตัวเอง เรื่องนี้ไม่ถือว่าเป็นหลังจากรับตำแหน่ง รู้กฎหมายแล้วแต่ยังฝ่าฝืน

นอกจากนี้ ขอแค่ไม่เกินขอบเขต กำไรไม่มาก ราชสำนักก็จะลืมตาข้าง ปิดตาข้าง

ถึงอย่างไรก็ต้องจ่ายส่วย

เสิ่นชิงหลีได้ยินซูหว่านพูดแบบนี้ หน้าก็ยิ่งแดงขึ้น นางก้มหน้ามองปลายเท้า

ซูหว่านรู้ว่านางเขินอาย จึงไม่พูดอะไรมากอีก เพียงแต่ปิดปากแอบหัวเราะเท่านั้น

พี่ใหญ่บอกแล้ว เรื่องนี้กำหนดเอาไว้แต่เนิ่น ๆ เสิ่นชิงหลีรอนานเกินไปไม่ไหว ต้องแต่งงานก่อนหน้าร้อนจะมาถึง