ตอนที่ 53

เขาที่เป็นพี่ชาย นางกลับไม่เคยไว้หน้ากันเลย เวลาคุยเรื่องธุรกิจข้างนอกก็เด็ดขาดมาก พูดคำไหนคำนั้น มีรัศมีความกดดัน แต่พออยู่ต่อหน้าเจียงอวี้กลับกลายเป็นคนมีเหตุผลและเข้าใจผู้อื่นขึ้นมาไปเสียอย่างนั้น

“ได้สิ!”

เจียงอวี้ไม่ได้ทำตัวอิดออดพลันตอบรับคำหนึ่ง บอกตามตรงว่าตั้งแต่โตมา นอกจากคนในครอบครัวแล้ว เขาก็ไม่เคยแสดงท่าทีอ่อนโยนกับสตรีแปลกหน้าคนไหนเลย นับประสาอะไรกับการเรียกชื่อตรงๆ

เขาเองก็นั่งข้างนอกนานแล้ว อดไม่ได้ที่จะไอสองสามครั้ง ทำให้หน้าอกเจ็บแปลบ

เมื่อเห็นว่าเขากุมหน้าอกและขมวดคิ้ว สีหน้าก็ดูไม่สู้ดีนัก ซูหว่านก็รีบเรียกซูอวิ๋นและซูอี้ให้มาประคองเขาพากลับไปเข้านอน

ซูอี้ไม่เท่าไร แต่ซูอวิ๋นดูไม่ค่อยเต็มใจนัก แต่สุดท้ายก็ยังประคองเขากลับไป

“รบกวนแล้ว!”

หลังจากนอนลง เจียงอวี้ก็กล่าวขอบคุณสองพี่น้อง

“คุณชายเจียงพักผ่อนให้สบายเถิด ในเมื่อพี่ใหญ่กับพี่รองกำชับมา พวกเราจะดูแลท่านเป็นอย่างดี!”

ซูอี้ถือเป็นคนที่ค่อนข้างเชื่อฟังพี่ใหญ่ เขาดูเหมือนเด็กดีและมีเหตุผล แต่ที่จริงแล้วเขามีความคิดเป็นของตัวเองมากที่สุด

ซูอวิ๋นฮึดฮัดอยู่สองสามครั้ง พลางมองเจียงอวี้ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจ

ก็แค่หล่อกว่าหน่อยเดียว คงถนัดแต่หลอกพวกเด็กสาวล่ะสิท่า

เมื่อครู่เขาเห็นซูหว่านทำเหมือนไม่เห็นค่าของเงินแบบนั้นแล้ว เขาก็โกรธแทบตาย ทำไมถึงไม่ยอมรับการตอบแทนจากผู้อื่นเล่า?

นางเป็นสตรี มีเงินติดตัวไว้บ้างจะไม่ดีกว่าหรือ? พวกเขาในฐานะพี่ชายก็ไม่ได้คิดจะเอาเปรียบนางแม้แต่น้อย

ซูอวิ๋นเป็นพวกที่มองโลกตามความเป็นจริง การที่เขามีความคิดแบบนี้ก็ไม่ใช่เรื่องแปลก

“เรียกข้าว่าเจียงอวี้ก็พอ!”

หลังจากนี้เขายังต้องอยู่ที่นี่อีกสักพัก ไม่ต้องทำตัวห่างเหินกันขนาดนั้นก็ได้

บ่ายวันนั้นเหอเจียวหลันมาที่บ้านตระกูลซู นำต้นกล้าผักกาดขาวมาให้กำหนึ่ง เป็นต้นกล้าผักกาดขาวฤดูหนาว ปลูกตอนนี้พอเข้าหน้าหนาวก็กินได้แล้ว พอโตเป็นผักกาดขาวหัวใหญ่ ให้เอาไปเก็บไว้ในห้องใต้ดินก็จะสะดวกต่อการเก็บรักษาด้วย

“น้องซูหว่าน ข้าเอาต้นกล้าผักกาดขาวฤดูหนาวมาให้พวกเจ้าด้วย รีบเอาไปปลูกลงดินในตอนที่แดดยังไม่จัดมากสิ!”

แม้นางจะถือต้นกล้ามา ทว่าสายตาของนางกลับยังคงกวาดมองไปรอบๆ ลานบ้านไม่หยุด เมื่อไม่เห็นคนที่อยากเจอ ก็รู้สึกผิดหวังเล็กน้อย

ซูหว่านบอกกับนางตรง ๆ จากอีกฝั่งของรั้วบ้าน

“พี่เจียวหลัน วันนี้พี่ใหญ่ของข้ากลับไปยังตัวอำเภอแล้ว!”