ตอนที่ 612

นางก็รู้ดีว่าสถานะของตนนั้นไม่มั่นคง จึงมีเพียงความคิดเดียวในใจ คือการคลอดบุตรคนแรกของมู่หรงเซิง เพื่อเหยียบย่ำจ้าวฮุ่ยให้จมดิน

ส่วนตำหนักของอ๋องฉู่ และอ๋องสวินนั้นไม่ได้ซับซ้อนขนาดนั้น ดูภายนอกแล้ว ภรรยาและอนุภรรยาอยู่ร่วมกันอย่างกลมเกลียว แต่เบื้องหลังจะเป็นเช่นไรนั้นก็ไม่ทราบ

มู่หรงไหวก็อยู่กับหลินจิ้งซูเพียงคนเดียว หลังแต่งงานทั้งคู่รักใคร่กันมาก แม้ว่าอนุภรรยาสองคนจะเข้ามาในตำหนักแล้ว เขาก็ให้เกียรติไปเยี่ยมเยือน แต่ก็ไม่ได้ค้างแรม

...

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วจนถึงเดือนแปด อาการแพ้ท้องของเสิ่นชิงหลียิ่งรุนแรงขึ้น นางอยากกินของเปรี้ยวมาก ซูหว่านจึงไปขอแหล่งที่มาของแอปริคอตแห้งเปรี้ยวและขนมบ๊วยจากชิวเหนียง แล้วซื้อมาจำนวนมากให้เสิ่นชิงหลีได้กินแก้ความอยาก

ซูจิ่งทุกวันหลังเสร็จสิ้นราชการที่กรมขุนนางก็รีบกลับบ้านเพื่ออยู่กับภรรยา

แม่ซูก็วุ่นวายอยู่กับการจัดเตรียมน้ำซุปบำรุงร่างกายให้เสิ่นชิงหลีทุกวัน

แต่เสิ่นชิงหลีทานอะไรไม่ลงเลย กินอะไรก็อาเจียนออกมาหมด เป็นเรื่องที่ลำบากมากจริงๆ

กลางเดือนนั้น ที่บ้านก็มีแขกมาเยือนอย่างไม่คาดคิด

เป็นครอบครัวของน้าชาย และยังมีญาติผู้พี่หยางชิงชิงกับสามีของนางมาด้วย

เรื่องนี้ทำให้แม่ซูดีใจมาก เชิญพวกเขาเข้ามาในจวนจัดหาที่พักให้ หลังจากสอบถามจึงได้รู้ว่า เมื่อวันแต่งงานของซูหว่านถูกกำหนดขึ้น ได้ส่งจดหมายไปแจ้งข่าวดีให้พวกเขารู้

น้าชายคิดว่าเป็นการแต่งงานของซูหว่าน ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ต้องมาร่วมงาน

ถ้าไม่ใช่เพราะหลานสาวคนนี้ เขาอาจจะยังคงทำนาอยู่ในชนบท ชีวิตที่ดีเช่นนี้จะเป็นไปได้อย่างไรที่จะตกเป็นของเขา

ตอนนี้มีบ้านหลังใหญ่ให้อยู่ มีเสื้อผ้าสวยงามให้สวมใส่ มีคนรับใช้คอยปรนนิบัติ และยังมีเงินเก็บสำรองอีกมากมาย ทั้งหมดนี้เป็นเพราะซูหว่านพาพวกเขามา พวกเขาจึงได้รับสิ่งเหล่านี้

ครั้งก่อนที่ซูจิ่งแต่งงาน เขามาไม่ทันเพราะเวลาไม่พอ ดังนั้นการแต่งงานของซูหว่านในครั้งนี้ เขาจึงต้องมาให้ได้ และในเดือนเดียวกันนั้น ซูมู่ก็จะแต่งงานด้วย เขาจะอยู่ร่วมดื่มฉลองก่อนแล้วจึงจะกลับ

การมาถึงของครอบครัวน้าชายทำให้คนในครอบครัวซูมีความสุขกันถ้วนหน้า หยางชิงชิงยังพาลูกชายของนางมาด้วย

น้าชายกับน้าสะใภ้พอเห็นจวนที่กว้างขวางนี้ ตกแต่งอย่างหรูหราและสง่างาม ซึ่งใหญ่กว่าบ้านที่เซียงโจวเป็นสองเท่า พวกเขามองดูสมาชิกครอบครัวซูแต่ละคนสวมใส่เสื้อผ้าอย่างหรูหรา เมื่อได้เห็นด้วยตาตัวเองถึงได้รู้ว่า ครอบครัวของพี่สาวนั้นได้ผ่านพ้นความยากลำบากมาได้แล้ว และกลายเป็นผู้ที่อยู่เหนือกว่าซึ่งพวกเขาไม่อาจเอื้อมถึง

ตระกูลซูได้ละทิ้งสถานะชาวนาตีนโคลนไปแล้ว นับจากนี้ไปพวกเขาคือตระกูลนักปราชญ์และขุนนาง ในบรรดาศิลปะ วิทยาการ การเกษตร ช่างฝีมือ และการค้าขาย พวกเขาคือกลุ่มที่อยู่แถวหน้าและเป็นที่เคารพนับถือมากที่สุด

แล้วก็ได้ยินมาว่าพี่สาวก็ได้รับเเต่งตั้งเป็นฮูหยินตราตั้ง ส่วนซูหว่านก็ได้เป็นจวิ้นจู่ ฐานะสูงส่งยิ่งนัก พวกเขาได้เจอจะต้องโค้งคำนับให้ด้วยนะ!"

ทันใดนั้นเมื่อซูหว่านมาถึง พวกเขาก็พร้อมกันโค้งคำนับให้นาง