ตอนที่ 635

ทุกครั้งที่หวนนึกถึงเรื่องนี้ จิตใจของเขาเจ็บปวดประหนึ่งถูกมีดกรีดแทง

ตกลงแล้วสิ่งที่ทำลงไปนั้นผิดหรือถูกกันแน่?

“หากให้ท่านเลือกใหม่อีกครั้ง ท่านยังจะทำเช่นเดิมหรือไม่?” ซูหว่านยื่นมือไปลูบใบหน้าเขาพลางเอ่ยถาม

เจียงอวี้มองนาง ตอบกลับโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

“หากเลือกได้อีกครั้ง ข้าคิดว่าข้าก็ยังคงทำเช่นเดิม”

“เช่นนั้นท่านยังจะกังวลสิ่งใดอีก? เรื่องบางเรื่อง ในเมื่อทำลงไปแล้ว แม้แต่ตัวท่านเองยังไม่นึกเสียใจ แล้วเหตุใดจึงยังปล่อยวางไม่ลงเล่า? ก็แค่ชีวิตแลกด้วยชีวิตเท่านั้น”

ซูหว่านเข้าใจเขาอย่างยิ่ง เมื่อพบว่าญาติสนิทกระทำความผิดมหันต์ลับหลัง แต่ด้วยติดที่สายเลือด ทำให้ไม่อาจลงมือได้ หากยืนอยู่ในจุดยืนของเจียงกั๋วกง จะให้เขาลงมือสังหารมารดาบังเกิดเกล้าด้วยตนเองได้ลงคอหรือ?

ดังนั้น การที่เจียงอวี้ลงมือกระทำเช่นนี้ จึงมิใช่เรื่องที่ไม่อาจเข้าใจได้

เพียงแต่ในใจเขายังคงมีปมที่ไม่อาจก้าวข้ามไปได้ ด้วยเหตุนี้หลายปีมานี้ เขาจึงไม่อยากกลับมายังบ้านที่ทำให้รู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออกแห่งนี้

“เช่นนั้นเจ้าจะรู้สึกว่าข้าเป็นคนน่ากลัวหรือไม่?” เจียงอวี้กอดนางแน่น ซบลงบนไหล่นาง เอ่ยถามเสียงอ่อน

ที่จริงเขากลัวมากว่าภรรยาจะมองว่าเขาเป็นคนโหดเหี้ยมอำมหิตเพราะเรื่องนี้ ภายในใจจึงเต้นรัวด้วยความกังวล

ซูหว่านได้ยินดังนั้นก็หยิกเอวเขาไปทีหนึ่ง เจียงอวี้ก็ให้ความร่วมมือด้วยการสูดปากร้องซี้ดออกมา

“เราสองคนเป็นสามีภรรยากันแล้ว มีสุขร่วมเสพ มีทุกข์ร่วมต้าน เหตุใดข้าต้องกลัวท่านด้วย อีกอย่าง หากข้าเป็นท่าน ไม่ว่าใครก็ตามที่ทำร้ายคนที่ข้ารัก ข้าก็จะทำทุกวิถีทางเพื่อทวงคืนให้สาสม หากข้าเป็นท่าน ก็อาจจะตัดสินใจทำเช่นเดียวกัน”

ได้ยินซูหว่านกล่าวเช่นนี้ เจียงอวี้รู้สึกอุ่นวาบในหัวใจ ประคองใบหน้านางแล้วจุมพิตลงไปทันที

ซูหว่านตกตะลึงกับจุมพิตที่ไม่ได้ตั้งตัวนี้ กว่าจะตั้งสติได้ เขาก็เปิดริมฝีปากนางและเริ่มจูบอย่างดูดดื่มเสียแล้ว

ในเรื่องนี้เขาช่างเหมือนผู้ที่เรียนรู้ได้โดยไม่ต้องมีอาจารย์สอน เพียงไม่นานซูหว่านก็รู้สึกราวกับถูกเขาสูบเรี่ยวแรงไปจนหมดสิ้น ดวงตาฉ่ำเยิ้มไปด้วยหยาดน้ำ

“หวานหว่าน พวกเรารีบย้ายออกไปอยู่ข้างนอกกันดีหรือไม่?” เจียงอวี้ไม่อยากอยู่ที่จวนกั๋วกงแล้วจริง ๆ

ซูหว่านพยักหน้า แต่ยังจดจำคำกำชับของมารดาได้

“ได้สิ รอให้พ้นปีนี้ไปก่อนดีหรือไม่?”

“ได้ ฟังเจ้าทุกอย่าง”

ก็แค่อีกครึ่งปีเท่านั้น เจียงอวี้รอได้ ขอเพียงมีนางอยู่เคียงข้าง ครึ่งปีก็ไม่นับว่านานเกินรอ

เขาจุมพิตนางต่อ ซูหว่านถูกเขาจูบจนเวียนศีรษะไปหมด