ตอนที่ 636

จวนใหญ่โตเพียงนี้ หากคำนวณดูแล้ว เดือนหนึ่งคงต้องสิ้นเปลืองเงินมิใช่น้อย

ช่างซับซ้อนกว่าตระกูลซูนัก แม้ตระกูลซูจะมีคนมาก ทว่ารายรับแต่ละทางก็มากเช่นกัน บรรดาพี่ชายต่างมีเบี้ยหวัดประจำเดือน พี่รอง พี่สี่ และพี่ห้าต่างก็ส่งเงินเข้าบัญชีกลางทุกเดือน

ทว่าจวนกั๋วกงกลับมีเพียงส่วยศักดินาของท่านกั๋วกงคอยจุนเจือเท่านั้น

แน่นอนว่า จวนกั๋วกงย่อมต้องมีสินทรัพย์ส่วนตัว มิเช่นนั้นคงไม่อาจหล่อเลี้ยงจวนที่ใหญ่โตถึงเพียงนี้ได้

ได้ยินเจียงอวี้กล่าวว่า จวนกั๋วกงมีสนามม้าแห่งหนึ่ง ทั้งยังมีร้านค้าในนามอีกสิบกว่าแห่งปล่อยเช่า ค่าเช่าที่เก็บได้ในแต่ละเดือนก็นับว่าไม่น้อยทีเดียว

ทว่า น่าจะมิได้มีเพียงกิจการเหล่านี้ หาไม่แล้วคงไม่อาจมอบสินสอดที่มากมายถึงเพียงนั้นได้

ซูหว่านใช้เวลาตลอดทั้งวันไปกับการดูบัญชีและจดจำบ่าวไพร่ วันเวลาผ่านไปอย่างคุ้มค่ายิ่งนัก

พรุ่งนี้ก็ถึงกำหนดสามวันกลับไปเยี่ยมบ้านเดิมแล้ว แม่นมหลิ่วได้จัดเตรียมของขวัญสำหรับกลับบ้านเดิมไว้ให้นางเรียบร้อยแล้ว

ตระกูลซูต่างเฝ้ารอคอยวันกลับเยี่ยมบ้านในวันที่สามนี้มาตลอด จึงพากันตื่นแต่เช้าตรู่มารออยู่ที่หน้าประตู

...

ทั้งสองคนค่อนข้างทำตัวเรียบง่าย เพียงนั่งรถม้าพร้อมนำของขวัญกลับเยี่ยมบ้านติดมือมาด้วยเท่านั้น บ่าวรับใช้ที่คอยดูต้นทางอยู่หน้าประตูตระกูลซู พอเห็นท่านเขยกับจวิ้นจู่กลับมาแล้ว ก็รีบวิ่งกลับไปรายงานทันที

คนตระกูลซูทั้งครอบครัวต่างพากันออกมาต้อนรับซูหว่านและเจียงอวี้สองสามีภรรยาที่หน้าประตู

วันนี้ซูหว่านสวมชุดหรูฉวินชุดลำลองสีแดง เจียงอวี้เองก็สวมชุดคลุมสีเดียวกัน ทั้งคู่ดูส่งเสริมบารมีซึ่งกันและกันและเปี่ยมด้วยความมงคลยิ่ง

ยามลงจากรถม้า เจียงอวี้ประคองเอวนางแล้วอุ้มลงมา ภาพความรักใคร่กลมเกลียวของทั้งสองที่ปรากฏในสายตาของมารดาซู ทำให้นางรู้สึกวางใจเป็นอย่างยิ่ง

นางสบตาสามีแวบหนึ่ง ต่างฝ่ายต่างยิ้มออกมาด้วยความพึงพอใจ

“ท่านพ่อ ท่านแม่ ลูกกลับมาแล้วเจ้าค่ะ”

ซูหว่านลงจากรถม้าก็ถลกชายกระโปรงเดินขึ้นบันได เข้าไปสวมกอดมารดาเต็มอ้อมแขน

“ดูเจ้าสิ ออกเรือนไปแล้วยังทำตัวเป็นเด็กสาว ไม่มีความสุขุมเอาเสียเลย”

“จะกลัวอันใด ในใจพวกเรา หว่านว่านยังคงเป็นเด็กสาวตัวน้อยตลอดไปนั่นแหละ” บิดาซูช่วยพูดเสริมให้ซูหว่าน

ซูหว่านหัวเราะออกมา ก่อนจะหันไปมองพวกพี่ชายที่ยืนอยู่ด้านข้าง พี่ใหญ่กำลังประคองพี่สะใภ้ใหญ่ ตอนนี้ครรภ์ของพี่สะใภ้ใหญ่ผ่านพ้นสามเดือนไปแล้ว ครรภ์เริ่มมั่นคง ทว่าพี่ใหญ่ก็ยังคงให้ความสำคัญกับนางเป็นที่หนึ่ง ขอเพียงอยู่ข้างกาย เขาเป็นต้องคอยประคองนางไว้เสมอ

ซูหว่านเดินเข้าไปกอดพี่สะใภ้ใหญ่ แล้วยื่นมือไปลูบท้องของนาง

“หลานตัวน้อยของข้าเด็กดีหรือไม่?”